Intended Nationally Determined Contributions (INDC) Malaysia menunjukkan kurangnya komitmen dan penyelarasan ke arah menghadapi cabaran perubahan iklim

Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 1 Disember 2015

Intended Nationally Determined Contributions (INDC) Malaysia menunjukkan kurangnya komitmen dan penyelarasan ke arah menghadapi cabaran perubahan iklim

Dalam dokumen Intended Nationally Determined Contribution yang dikemukakan oleh Malaysia beberapa hari sebelum bermulanya COP21 di Paris, Malaysia membuat sasaran untuk menurunkan intensiti pelepasan gas rumah hijau (GHG) dalam Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) sebanyak 45% menjelang 2030 berbanding dengan intensiti pelepasan dalam KDNK tahun 2005. Sasaran pengurangan 35% telah ditetapkan tanpa syarat manakala pengurangan 10% adalah bergantung kepada kecukupan penerimaan bantuan pembiayaan perubahan iklim, pemindahan teknologi dan bantuan pembangunan kapasiti daripada negara maju.[1] Walaupun sasaran ini seharusnya dipuji, pendekatan Malaysia untuk COP21 menunjukkan kurangnya komitmen daripada pimpinan teratas dan INDC Malaysia juga menunjukkan kurangnya penyelarasan di kalangan Kementerian yang terlibat dalam isu perubahan iklim. Ini menimbulkan persoalan tentang kredibiliti komitmen yang dibuat oleh Malaysia bagi mengurangkan intensiti pelepasan GHG.

Pelancaran COP21 di Paris dihadiri oleh 142 Ketua Negara dan Kerajaan termasuklah Presiden Barack Obama, Presiden Xi Jin Ping, Perdana Menteri Shinzo Abe, Perdana Menteri Narendra Modi, Presiden Joko Widodo, Presiden Dilma Rouseff dan Canselor Angela Merkel. Kesemua Ketua Negara dan Kerajaan diberi peluang untuk membuat kenyataan berhubung kedudukan masing-masing dalam isu perubahan iklim dan menunjukkan komitmen kepada agenda perubahan iklim.[2] Keputusan Najib sebagai Perdana Menteri untuk tidak hadir ke COP21 seolah memberi tanggapan kepada komuniti antarabangsa bahawa Malaysia tidak melihatkan dirinya sebagai peneraju utama dalam menangani pemanasan global.

Kegagalan Najib dalam memimpin agenda perubahan iklim bukanlah terhad kepada ketidakhadiran beliau ke Paris. Beliau juga tidak membuat sebarang ucapan penting tentang isu perubahan iklim sama ada secara domestik mahupun antarabangsa pada tahun 2015 (sehingga waktu ini). Ucapan domestik terbaru beliau berkenaan perubahan iklim adalah di Persidangan Energy for Tomorrow anjuran New York Times di Kuala Lumpur pada 19 November 2014.[3] Ucapan terakhir beliau tentang isu perubahan iklim adalah di United Nations Climate Summit di New York pada 23 September 2015.[4] Najib tidak melancarkan sebarang polisi domestik bagi membuktikan komitmen Malaysia kepada agenda perubahan iklim pada 2015.

Sebaliknya, Obama yang merupakan teman sepermainan golf Najib telah melawat Alaska pada September 2015 sebagai sebahagian daripada sebuah agenda besar untuk menunjukkan kesan serius akibat pemanasan global.[5] Obama juga telah melancarkan Program Loji Tenaga Bersih bagi mengurangkan pelepasan GHG daripada loji janakuasa.[6] Beliau juga telah menjadikan agenda perubahan iklim sebagai salah sebuah bidang utama rundingan dan kerjasama dalam polisi luar negara dengan China dan India.

Kekurangan kepimpinan Najib dalam agenda perubahan iklim menjadi lebih serius apabila mantan Menteri Sumber Asli dan Alam Sekitar, G. Palanivel, langsung tidak mengambil peduli isu penting agenda alam sekitar termasuklah pelepasan GHG. Selama 2 tahun saya di Parlimen ketika beliau menjawat jawatan Menteri, saya tidak pernah melihat walau sekali beliau menjawab sebarang soalan berkenaan kementerian beliau atau mengambil bahagian dalam perdebatan bajet yang berkaitan dengan kementerian beliau. Saya tidak yakin bahawa Menteri Sumber Asli dan Alam Sekitar yang baru, Wan Junaidi, mempunyai pemahaman yang diperlukan terhadap isu utama perubahan iklim dan pelepasan GHG. Apabila saya bertanyakan beliau pada 16 November 2015 mengapa Malaysia merupakan salah sebuah daripada dua negara (selain Brunei) di ASEAN yang belum menyerahkan dokumen INDC, beliau menjawab bahawa Malaysia masih menunggu keputusan daripada contact group yang ditemui di Dubai pada minggu sebelumnya. (Lihat Lampiran 1 di bawah.) Mungkin beliau tidak sedar bahawa INDC Malaysia merupakan sasaran dalam negara yang ditentukan berdasarkan parameter dan faktor di dalam negara dan bukannya patut ditentukan oleh contact group yang dianggotai oleh negara-negara lain yang tidak dinamakan. Saya tidak pasti apakah syarat yang ditentukan oleh kumpulan ini yang dicerminkan dalam INDC Malaysia yang telah dikeluarkan pada 27 November 2015. Namun saya agak pasti bahawa tidak banyak perbincangan berkenaan INDC berlaku di dalam mesyuarat kabinet yang telah bersidang pada hari yang sama.

Kementerian Sumber Asli dan Alam Sekitar perlu memainkan lebih peranan dalam menjadi agensi penyelaras bagi polisi pelepasan GHG dan perubahan iklim. Terdapat banyak kementerian dan agensi yang mempunyai peranan penting dalam mengurangkan intensiti pelepasan GHG, termasuk Kementerian Tenaga, Teknologi Hijau dan Air (KeTTHA), Kementerian Kesejahteraan Bandar, Perumahan dan Kerajaan Tempatan (KPKT), Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri (MITI), Jabatan Perdana Menteri (JPM), Kementerian Perusahaan Perladangan dan Komoditi, Kementerian Pengangkutan dan Kementerian Pertanian dan Industri Asas Tani. Kurangnya pelarasan dan perancangan antara pelbagai kementerian dan agensi telah pun ditekankan dalam Bidang Fokus Memperkukuh Daya Tahan Terhadap Perubahan Iklim dan Bencana Alam bagi RMK-11.[7] INDC Malaysia sebenarnya kekurangan penyelarasan dari segi strategi dan polisi untuk mengurangkan pelepasan GHG. Target spesifik dan polisi daripada kementerian berkaitan dan sumbangan mereka bagi menuju ke arah pengurangan pelepasan intensiti GHG juga tiada dalam INDC Malaysia. Tanpa sasaran dan polisi, maka tinggi kemungkinan Malaysia gagal mencapai sasaran pengurangan 45% pelepasan GHG. Tanpa penyelarasan strategik daripada kementerian, kemungkinan dasar perubahan iklim yang tidak konsisten juga meningkat.

Berikut adalah satu contoh penting dalam isu penjanaan tenaga. Penjanaan tenaga menyumbang kepada lebih daripada 50% jumlah keseluruhan pelepasan CO2 di Malaysia terutamanya daripada sumber arang batu hinggalah ke penjanaan skala besar menerusi stesen janakuasa gas. Salah satu cara untuk mengurangkan pelepasan GHG adalah dengan menukar penggunaan teknologi penjanaan elektrik yang menyebabkan pencemaran seperti arang batu dan ditukar kepada Tenaga Boleh Baharu seperti solar, biomas dan biogas.[8] Namun menurut Suruhanjaya Tenaga yang perlu merancang keseluruhan keperluan bekalan elektrik negara, kuasa arang batu dijangka menjana 64% daripada keseluruhan campuran bahan api pada 2020 (meningkat daripada 56% pada 2016) manakala Tenaga Boleh Baharu pula dijangka menyumbang kepada 3% daripada jumlah keseluruhan campuran bahan api tenaga menjelang 2024 (Lampiran 2).

Sebaliknya, Sustainable Energy Development Authority (SEDA) menjangkakan bahawa tenaga boleh diperbaharui akan menyumbang kepada 11% daripada keseluruhan tenaga pada 2020 dan 17% pada 2030 (Lampiran 3). Jika KeTTHA tidak dapat menyelaraskan sasaran-sasaran yang bercanggahan berhubung sektor penyumbang utama pelepasan GHG, bagaimanakah kita boleh percaya bahawa Malaysia mampu mencapai sasaran yang diumumkan iaitu pengurangan 45% pelepasan GHG?

Dr. Ong Kian Ming
Ahli Parlimen Serdang

Lampiran 1: Soalan dan jawapan daripada Wan Junaidi di Parlimen berhubung mengapa Malaysia masih belum mengemukakan INDC setakat pada 16 November 2015.

Sumber: Hansard Parlimen pada 16 November 2015

Lampiran 2: Anggaran pengeluaran campuran bahan api oleh Suruhanjaya Temaga (2014 – 2024)

Sumber: Bekalan Elektrik bagi Semenanjung Malaysia pada 2004, keluaran Suruhanjaya Tenaga

Lampiran 3: Campuran tenaga bagi Tenaga Boleh Baharu (2011 hingga 2013)

Sumber: Sustainable Energy Development Authority (SEDA)

[1] http://www4.unfccc.int/submissions/INDC/Published%20Documents/Malaysia/1/INDC%20Malaysia%20Final%2027%20November%202015.pdf

[2] http://unfccc.int/meetings/paris_nov_2015/items/9331.php

[3] http://www.pmo.gov.my/home.php?menu=speech&page=1676&news_id=744&speech_cat=2

[4] http://www.pmo.gov.my/home.php?menu=speech&page=1676&news_id=744&speech_cat=2

[5] https://www.whitehouse.gov/2015-alaska-trip

[6] https://www.whitehouse.gov/climate-change

[7] http://rmk11.epu.gov.my/pdf/strategy-paper/Strategy%20Paper%2011.pdf

[8] http://www.universitypublications.net/ijbms/0302/pdf/P4RS188.pdf

Malaysia Menghadapi Pilihan Sukar Di COP21

Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 29 November 2015

Malaysia Menghadapi Pilihan Sukar Di COP21

Persidangan Perubahan Iklim Persatuan Bangsa-bangsa Bersatu (COP21) yang diadakan di Paris akan bermula pada Isnin, 30 November 2015. Matlamat persidangan ini yang paling ketara adalah untuk mendapatkan persetujuan kesemua wakil negara bagi mengurangkan pelepasan gas rumah hijau (GHG) supaya suhu global tidak akan meningkat melebihi 2 darjah celcius menjelang tahun 2100. Titik utama perdebatan dalam mencapai sasaran ini adalah berapa banyak yang sanggup dibayar oleh negara kaya kepada negara miskin untuk melaksanakan teknologi bersih dan berapa banyak kesusahan yang sanggup dihadapi oleh negara miskin dalam mengurangkan pelepasan GHG mereka sendiri. Malaysia melihat dirinya sebagai bersuara untuk kepentingan negara membangun, namun menghadapi pilihan sukar kerana kita sedang beralih kepada status negara maju.

Banyak modal politik yang telah digunakan menjelang COP21. Amerika Syarikat dan China telah menjadikan perubahan iklim sebagai titik kerjasama yang utama.[1] Negara-negara pencemar utama yang lain termasuklah India, Russia, Brazil, Jepun, Canada dan Indonesia sedang ditekan hebat untuk membentangkan pelan substantif mengenai cara mereka akan menghadkan peningkatan pelepasan gas rumah hijau. Malahan, kebanyakan negara yang hadir pada COP21 telah menghantar Intended Nationally Determined Contributions (INDCs) yang menggariskan pelan rancangan mereka untuk mengurangkan pelepasan GHG.[2] Malaysia merupakan antara negara terakhir yang menghantar INDC, iaitu pada 27 November 2015.[3]

Malaysia telah meletakkan dirinya ke dalam kumpulan negara membangun dengan menjadi salah satu suara utama dalam kumpulan “Negara Membangun Berfikiran Sependapat” (Like-Minded Developing Countries, LMDC) yang merangkumi negara besar lain seperti China dan India, serta negara-negara kecil seperti Argentina, Iran, Arab Saudi dan Venezuela. Malahan, ketika dalam sebuah persidangan menuju ke COP21 di Bonn pada 31 Ogos, Malaysa telah diberi penghormatan untuk membuat kenyataan pembukaan bagi pihak LMDC.[4]

Pendekatan yang diambil oleh negara-negara membangun dalam menghadapi rundingan COP21 adalah cukup munasabah. Secara ringkasnya, negara maju telah mempunyai bahagian yang tidak seimbang dalam pelepasan GHG ketika fasa membangun mereka, maka adalah tidak adil untuk negera membangun menghadkan pelepasan GHG semasa mereka sedang membangun. Fokus sebelum ini yang tertumpu pada langkah-langkah pencegahan telah meletakkan beban yang terlalu berat kepada negara membangun. Dengan itu, negara maju seolah-olah membuli negara membangun. LMDC mahukan perbincangan perubahan iklim tersebut diperluaskan untuk merangkumi langkah penyesuaian (strategi untuk membantu komuniti yang terdedah kepada perubahan iklim yang berterusan), pembiayaan kewangan, pembangunan kapasiti, pembangunan dan pemindahan teknologi, ketelusan tindakan dan sokongan serta kerugian dan kerosakan.[5] Dengan erti kata lain, jika negara maju mahukan negara membangun untuk menghadkan peningkatan dan / atau pengurangan pelepasan GHG, negara maju perlu memainkan peranan dari segi pembiayaan dan pemindahan teknologi.

Ini semua merupakan usaha yang amat baik. Namun kita perlu sedar akan akibat yang mungkin dihadapi Malaysia dalam rundingan sebagai sebahagian daripada LMDC. Pertamanya, peraliahn Malaysia menuju status negara maju menjelang tahun 2020 akan memungkinkan kita tidak layak untuk menerima dana daripada negara maju berhubung inisiatif perubahan iklim. Sebagai contoh, akses kepada Dana Iklim Hijau yang sepatutnya menerima sumbangan daripada negara maju berjumlah 100 bilion USD setiap tahun menjelang 2020, mungkin tidak dapat dicapai Malaysia jika kita telah mencapai status negara berpendapatan tinggi pada 2020. Malaysia ternampak berminat untuk menjadi ahli Pertubuhan Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi (OECD) pada masa akan datang. Jika ini berlaku, hampir pasti bahawa Malaysia tidak akan layak untuk menerima dana perubahan iklim yang ditujukan untuk negara membangun.

Kedua, ketidakupayaan negara maju untuk membiayai dana bagi pelbagai langkah yang dituntut oleh LMDC mungkin boleh digunakan sebagai alasan oleh Malaysia untuk memberi kurang perhatian terhadap agenda domestik pengurusan alam sekitar yang sewajarnya. Contohnya, Malaysia mungkin menggunakan alasan bahawa tiada pertimbangan yang mencukupi bagi kos penyesuaian pada rundingan COP21 untuk negara yang mengalami banjir teruk akibat daripada pemanasan global dan perubahan iklim. Namun terdapat bukti kukuh bahawa sebahagian besar banjir teruk yang melanda Kelantan, Terengganu dan Pahang pada penghujung 2014 diakibatkan pengurusan hutan dan tanah yang teruk serta pembalakan haram. Dengan memberi tumpuan terhadap potensi kelemahan COP21 dari sudut penyesuaian, kita memberi diri sendiri alasan untuk tidak memberi tumpuan kepada faktor bukan penyebab perubahan iklim yang menyebabkan kerosakan serius terhadap alam sekitar di Malaysia.

Kita sudah boleh melihat beberapa ‘kaveat’ (halangan) ini dikemukakan dalam INDC Malaysia, yang menekankan kos tinggi berhubung langkah-langkah penyesuaian yang telah dan akan terus dilaksanakan dalam pelbagai bidang seperti banjir, jaminan bekalan air, jaminan bekalan makanan, penjagaan pinggiran pantai serta kesihatan. (Ulasan terperinci terhadap INDC Malaysia akan disiarkan kemudian).

Sebagai kesimpulan, walaupun tumpuan di COP21 akan banyak diberikan kepada pertikaian antara negara maju dan negara membangun, kerajaan Malaysia tidak patut terlepas pandang isu peralihan negara kita daripada negara membangun kepada negara maju dan juga tidak harus memberi alasan untuk melepaskan diri daripada melaksanakan polisi dan memastikan penguatkuasaan yang lebih baik bagi melindungi alam sekitar di Malaysia.

Dr. Ong Kian Ming
Ahli Parlimen Serdang

[1] https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2015/09/25/us-china-joint-presidential-statement-climate-change

[2]http://www4.unfccc.int/submissions/indc/Submission%20Pages/submissions.aspx

[3]http://www4.unfccc.int/submissions/INDC/Published%20Documents/Malaysia/1/INDC%20Malaysia%20Final%2027%20November%202015.pdf

[4]http://www4.unfccc.int/submissions/Lists/OSPSubmissionUpload/213_149_130855029280220574-LMDC_Opening_Statement_31Aug2015.pdf

[5] http://pib.nic.in/newsite/PrintRelease.aspx?relid=126913

Penyerahan memorandum tentang masalah jerebu kepada Kedutaan Indonesia di Malaysia

Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 28 Oktober 2015

Penyerahan memorandum tentang masalah jerebu kepada Kedutaan Indonesia di Malaysia

Semalam pada 27 Oktober, delegasi dari Parti Tindakan Demokratik (DAP) yang diketuai oleh Setiausaha Agung, Lim Guan Eng ditemani oleh barisan Ahli Parlimen, Lim Lip Eng (Segambut), Steven Sim (Bukit Mertajam), Jeff Ooi (Jelutong), Stephen Wong (Sandakan), Ng Wei Aik (Tanjong), Zairil Khir Johari (Bukit Bendera) dan saya telah melawat Duta Indonesia di Malaysia, H.E. Herman Prayitno bagi menyerahkan memorandum berkenaan masalah jerebu akibat daripada pembakaran terbuka yang berlaku di Indonesia dan memberi kesan teruk kepada Malaysia.

Antara perkara yang dibangkitkan dalam memorandum tersebut adalah bahawa Kerajaan Indonesia perlu memberi pertimbangan serius terhadap tawaran dan bantuan teknikal oleh Kerajaan Malaysia dan Singapura untuk menghantar peralatan dan anggota bomba profesional bagi membantu memadamkan kebakaran hutan, dan Indonesia perlu segera menandatangani memorandum persefahaman dengan Malaysia berhubung mekanisme kerjasama terperinci untuk menangani masalah jerebu. Kami memerhatikan dalam memorandum tersebut bahawa persetujuan memorandum persefahaman telah ditangguhkan dua kali seperti mana yang dikatakan oleh YB Datuk Wan Junaidi Tuanku Jaafar, Menteri Sumber Asli dan Alam Sekitar.

Beberapa maklumat penting dan penjelasan juga telah disampaikan kepada kami oleh Kedutaan Indonesia di Kuala Lumpur. Kami diberitahu bahawa Indonesia memerlukan bantuan dari segi pesawat yang mampu menjalankan misi ‘pengeboman air’ di kawasan yang terjejas dan pesawat pengebom air Malaysia yang mampu melakukan misi tersebut kini sedang diselenggara.[1] Kami juga diberitahu bahawa Indonesia telah mengerahkan 13,900 anggota tentera dan polis bagi aktiviti memadam kebakaran di kawasan terjejas.

Kami juga dimaklumkan berkenaan Memorandum Persefahaman antara Indonesia dan Malaysia dalam kerjasama untuk menangani masalah jerebu hanyalah untuk Wilayah Riau di Sumatera sahaja, dan bukannya merupakan perjanjian holistik yang merangkumi kawasan pembakaran terbuka di Kalimantan dan kawasan Sumatera yang lain. Semakan selanjutnya mendedahkan bahawa Perjanjian Persefahaman ini telah dibentangkan sejak November 2014, seperti yang diumumkan oleh Timbalan Menteri Sumber Asli dan Alam Sekitar pada masa itu, iaitu Datuk Seri Dr. James Dawos.[2]

Akhirnya, kami digalakkan untuk meminta syarikat Malaysia yang beroperasi di Indonesia untuk membantu dalam memadamkan kebakaran dengan menyewa pesawat untuk melakukan misi pengeboman air dan aktiviti lain yang berkaitan bagi mengawal dan memadamkan api yang sedang merebak di Indonesia.

Kami mengucapkan terima kasih kepada Kedutaan Indonesia di Malaysia kerana kesudian untuk mengadakan pertemuan ini serta memberikan pandangan dan maklumat secara jujur.

Dr. Ong Kian Ming
Ahli Parlimen Serdang

Lim Guan Eng – Memorandum Jerebu (BM)

Lim Guan Eng – Haze Memorandum (Eng)

[1] http://english.astroawani.com/malaysia-news/malaysia-indonesia-hold-further-talks-aid-combat-forest-fires-and-haze-78123

[2] http://www.thestar.com.my/News/Nation/2014/11/13/Malaysia-Indonesia-haze-MoU/