青年及体育部必须率先监管国内的跑步或马拉松赛事

(2017年12月12日)行动党政治教育局副主任兼沙登区国会议员王建民博士的媒体声明

青年及体育部必须率先监管国内的跑步或马拉松赛事

此刻,我抱着沉重的心情来写以下这个声明,因为最近发生一起可怕的事故,导致我的一位朋友洪玉姍Evelyn Ang,参与2017年巴生城市国际马拉松比赛被轿车撞至重伤(在跑步爱好者社群中以@missyblurkit为人所知)。作为她的朋友和跑步爱好者的我,目前最为关心的是她与死神迄今为止进行最艰难的战斗。无论如何,我绝对不希望将这起事故政治化。 同时,由于过去从跑步社群和广大民众收集了许多意见和看法,我认为现在也是最佳时机来讨论一些涉及马拉松的课题,包括未来可以做些什么来确保参与马拉松比赛的选手的安全。

(i) 国内绝大多数跑步或马拉松赛事都未经体育委员会的批准

在涉及洪玉姍和另外两名选手的意外事故发生后不久,马来西亚体育委员会专员再顿奥曼(Dato’Zaiton Othman)在2017年12月11日(星期一)发表声明,指出巴生国际马拉松赛的主办单位并未获得体育委员会办公室的批准。[1] 她引用了1997年大马体育发展法令第36(1)条文,即“主办方除非获得体育委员会的批准,否则根据现有条规不得主办任何跑步或马拉松活动 (参阅下图1)。同时,青年与体育部长凯里也引用了同一个法令,建议报警向主办单位展开调查。[2]

图表1:1997年体育发展法案第36条文

但体育委员会专员和部长没有向公众透露的是,马来西亚大部分马拉松赛事都并没有获得体育委员会办公室的批准。马来西亚的多项赛事,主办单位只是取得地方政府,如吉隆坡或八打灵市议会,场地拥有人和交通警察的批准。我所认识的主办方几乎都不曾取到体育委员会的批准。再来,警方和地方政府也不需要主办方取得体委会批准。

如果巴生国际马拉松比赛若没有取得体委会批准便是非法的话,那么马来西亚几乎所有赛事将被视为非法,包括超级马拉松,山径越野跑,义跑,公益赛跑及脚踏车活动等赛事。

(ii) 冠上“国际”标题的体育赛事必须获得青年及体育部的批准

主办单位往往因将自己的活动称为国际赛事而有可能惹上麻烦。

根据1997年体育发展法令第33条文, “未经事先获得部长的书面批准,任何单位都不得在马来西亚举办任何国际体育竞赛或活动,而部长拥有最终的决定权。”(参阅下图2)此法令的目的是为了确保政府将对国际级体育赛事提供支持和批准,但其意义后来也已经扩大到任何包含“国际”这个词汇的体育赛事。

图表2:1997年体育发展法案第33条文

我们也需进一步地厘清“国际”赛事的定义。若参赛者来自超过一个国家,我们是否就能称这项活动为“国际“赛事呢?若一项赛事的标题没有冠上“国际”的字眼,却成功吸引来自各个不同国籍的参赛者来报名的话,那它又是否落入国际赛事的定义呢?

(iii) 由政府部门,如青年与体育部参与和主办的体育赛事,并不意味主办方有遵循标准作业程序

许多跑步爱好者仍还记得刚于2017年10月1日举行的首届马来西亚马拉松比赛。除了马来西亚参赛者之外,这项赛事原本应该吸引来自中国的5000名参赛者。这项赛事的主办单位还包括旅游部,青年和体育部,吉隆坡市议会和Wisdom Sport,并获得马来西亚田径联合会的批准和许多政府机构和部门的支持(请参阅图3)。尽管获到了政府的大力支持,这场比赛最终还是被取消了,因为主办方(Wisdom Sports)无法兑现承诺,来吸引5000名中国参赛者报名这项赛事。(虽然所有参赛者的报名费都已经完全退还了,但是其他如飞机票或其他旅行费用却无法报销)。

图表3: 最终被取消的2017年马来西亚马拉松赛事的主办方和赞助商名单

即使这项赛事是获得马来西亚田径联合会(MAF) 批准,其实际的马拉松路线(42公里,21公里和10公里)在接受报名登记的时候一直都没有被公布。事实上,由于这条路线从来没有被公布,不禁让人怀疑马来西亚田径联合在不知道跑步路线下,如何采取必要程序来确保参赛者的安全,进而才顺利”批准”这项赛事。

其他获得政府赞助却被取消的赛事,包括2015年人力资源发展基金会(HRDF)半程马拉松赛(参赛者尚未获得退款) [3]和获得马六甲州政府支持却活动5天前临时被取消的2016马六甲国际世纪脚车赛。[4]

(iv) 大马体育委员会并没有专业能力来判断主办方有无能力举办活动

虽然法律规定体育委员会有权批准国内的跑步或马拉松赛事,但事实上,大马体育委员会并没有专业能力来判断主办方有无能力举办安全和高素质活动。体育委员会本身也是向相关体育项目的机构寻求协助。 若是跑步或马拉松赛事,马来西亚田径联合会(MAF)便是相关机构。据我所知,马来西亚田径联合会本身也不是活动主办方。他们只能向主办方提供技术上的建议和支援,包括跑步路线的适宜性,参赛者的安全,饮料补给站,参赛者的时间安排等。当然,最理想的情况是,马来西亚田径联合会可以为主办方提供赛事指引和标准程序,以确保成功举办高质量的赛事。但可惜的是,马来西亚田径联合会连一个官方网站或活跃的脸书专页也没有,因此我们根本无法得知它们是否有提供类似的指引。

若此属实,我们不禁好奇,大马体育委员会又是如何决定是否要遵循马来西亚田径联合会批准特定赛事的建议呢。

(v) 跑步参赛者有权知道若政府部门或体育委员会执行法案规定所将衍生的额外费用

过去曾听闻主办方在举办正规赛事前必须向马来西亚田径联合会支付一笔费用,以确保赛事的高质量(包括活动不允许取消和正当的安全标准)。如果实施这些费用的话,可能会转嫁给参赛者,即跑步爱好者来承担该最终费用。主办方和参赛者,有权知道马来西亚田径联合会如何善用被征收的额外费用,及这些法规如何能确保赛事有序进行。例如,马来西亚田径联合会是否会善用部分费用来为主办方举办培训课程呢?马来西亚田径联合会是否会用这一笔费用来 发展本地的田径体育项目呢?所有这些课题都需要以公开,透明的方式来让大家讨论和公布结果。

(vi) 1997年体育发展法案第36条文的内容过于空泛与笼统

大马青年和体育部所面临的挑战之一便是,上述第36条文所规定任何体育活动都必须获得体育委员会批准的要求过于空泛,笼统,模糊和不切实际。例如,如果我所拥有的一家公司想在我的住宅区范围内举办三对三的篮球比赛(需付参赛费用和设有比赛现金),那我是否需要征求体育委员会的批准?如果每间公司的任何体育赛事都需要获得这个批准,体育委员会的办公室相信每天都会被这些申请表格淹没。再来,这样的条规也会增加双方贪污贿赂的诱因,以获得赛事批准的方便。

针对跑步或马拉松赛事来谈,如果像是马来西亚Pacesetters跑步俱乐部,并非一间公司想要举办本地跑步赛事,是否仍然需要获得体育委员会的批准?若这是一个举办地方慈善义跑的非政府组织呢?如果这是一间与地方政府,州政府或联邦政府部门联合举办的活动呢?目前,政府的法规仍无法清楚地厘清这些疑点。

(vii) 青年及体育部在修正体育发展法案前必须与利益相关者进行深入的磋商

正如上述所显示,涉及马来西亚跑步或马拉松赛事的政府法规是相当复杂和多方面的。不幸的是,我们必须等到所谓的“国际”赛事发生了严重事故才能引起全国体育委员会和青年及体育部的关注。我曾在国会里提出是否有需要成立专门机构来监督本地的跑步或马拉松赛事呢? 我也挑起了青年及体育部和体育委员会在马来西亚马拉松赛事被取消的事件所扮演的角色。[5] 同时,我已经在国会上向青年及体育部副部长沙拉瓦南呈交涉及上述课题的问卷调查的结果。[6]

现在最迫切的是,部长需要与主办方,跑步俱乐部,州政府和国家田径联合会,地方政府,警方,志愿警卫队(RELA)和跑步社群的意见领袖进行会面和磋商,以决定最好的行动方案(包括修正“体育发展法案”),以便提高马来西亚跑步或马拉松赛事的质量。此外,我们也得特别关注骑自行车活动,因为这类动辄吸引上千人参与的活动在过去的5年左右经历了爆炸式增长。

我希望政府要避免采取机械反应,例如冻结所有在未来几周或几个月内举行的跑步或马拉松赛事,再透过体育委员会以随意方式来批准各项赛事。不如就让我们针对如何提高马来西亚跑步或马拉松赛事的质量进行诚恳,开放和有意义的讨论,以避免同样的悲剧事件再次发生。

[1] http://www.jomkitalari.com/kenyataan-media-pesuruhjaya-sukan-tentang-kemalangan-di-klang-city-international-marathon/

[2] http://www.themalaymailonline.com/malaysia/article/putrajaya-calls-for-criminal-probe-of-klang-marathon-organisers#GOgUltJ3BskolDSK.97

[3] https://www.facebook.com/pg/HRDF-Half-Marathon-2015-819245831478966/posts/?ref=page_internal

[4] https://www.nst.com.my/news/2016/10/183392/cyclists-fume-after-organisers-cancel-melaka-intl-century-ride-last-minute

[5] http://ongkianming.com/2017/09/09/media-statement-did-the-minister-of-youth-and-sports-khairy-jamaluddin-give-approval-for-the-organizing-of-the-recently-cancelled-malaysia-marathon/

[6] http://ongkianming.com/2017/08/01/media-statement-the-ministry-of-youth-and-sports-needs-to-do-more-to-improve-the-quality-of-running-events-in-malaysia/

Kementerian Belia dan Sukan perlu memimpin dan mengawal selia acara larian di Malaysia

Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang merangkap Timbalan Pengarah Pendidikan Politik DAP pada 12 Disember 2017

Saya menulis kenyataan ini dengan hati yang berat kerana terkesan dengan kemalangan teruk yang menimpa seorang sahabat saya, Evelyn Ang (juga dikenali sebagai @missyblurkit di kalangan komuniti pelari), yang kini terlantar di hospital setelah dilanggar kereta semasa larian Klang International Marathon 2017 pada Ahad lepas. Sebagai seorang kawan dan juga rakan pelari, perhatian utama saya adalah terhadap Evelyn dan keluarga beliau bagi menghadapi pertempuran paling sengit dalam hidup beliau. Saya tidak sama sekali ingin mempolitikkan isu berkaitan kemalangan beliau. Pada masa yang sama, merujuk kepada komen dan pandangan berbagai daripada komuniti pelari dan masyarakat awam, saya rasa kini merupakan masa yang sesuai untuk membincangkan hal-hal besar yang merisaukan komuniti larian, termasuklah tindakan yang boleh dilakukan bagi menjamin keselamatan peserta-peserta acara-acara larian ini.

(i) Kebanyakan acara larian tidak diluluskan oleh Pejabat Pesuruhjaya Sukan

Selepas kemalangan yang melibatkan Evelyn dan dua pelari ini dilaporkan, Pesuruhjaya Sukan Malaysia, Dato’ Zaiton Othman, telah mengeluarkan kenyataan pada Isnin, 11 Disember 2017, yang berkata bahawa penganjur Klang International Marathon tidak mendapatkan kelulusan daripada pejabat beliau dalam penganjuran program ini.[1] Beliau memetik Seksyen 36 (1) Akta Pembangunan Sukan 1997 yang menyatakan “Sesuatu syarikat tidak boleh terlibat dalam apa-apa aktiviti lain yang berkaitan dengan sukan, yang ditetapkan oleh Menteri dalam peraturan-peraturan, melainkan jika ia dilesenkan berbuat demikian oleh Pesuruhjaya” (Lihat Rajah 1). Menteri Belia dan Sukan, Brig Gen Khairy Jamaluddin juga memetik Seksyen yang sama semasa beliau dilaporkan telah mengesyorkan tindakan undang-undang diambil terhadap penganjur Klang International Marathon 2017.[2]

Rajah 1: Seksyen 36 dalam Akta Pembangunan Sukan 1997

Namun apa yang tidak diperkatakan oleh Pesuruhjaya Sukan dan juga Menteri adalah kebanyakan acara larian di Malaysia TIDAK mendapat kelulusan daripada Pejabat Pesuruhjaya Sukan. Bagi kebanyakan larian di negara ini, penganjur acara hanya perlu mendapatkan kelulusan daripada Pihak Berkuasa Tempatan, contohnya DBKL atau MBPJ, pemilik lokasi seperti MAEPS di Serdang dan juga pihak polis trafik. Sepengetahuan saya, jarang ada penganjur acara yang meminta keizinan daripada Pejabat Pesuruhjaya Sukan. Polis dan Pihak Berkuasa Tempatan juga tidak memerlukan penganjur mendapat kelulusan daripada Pejabat Pesuruhjaya Sukan.

Jika Klang International Marathon dikategorikan sebagai pertandingan haram kerana tidak mendapat kelulusan Pejabat Suruhanjaya Sukan, maka hampir kesemua pertandingan di Malaysia ini juga boleh dikatakan sebagai acara haram termasuklah ultramarathons, trail runs, charity runs, fun runs, tower runs dan juga acara berbasikal.

(ii) Acara “antarabangsa” perlu mendapat kelulusan Menteri Belia dan Sukan

Penganjur mungkin akan menghadapi lebih kesulitan kerana menggelarkan program mereka sebagai acara “antarabangsa.”

Menurut Seksyen 33 Akta Pembangunan Sukan 1997, “tiada seorang pun boleh membuat tawaran untuk menjadi tuan rumah bagi apa – apa pertandingan atau acara sukan antarabangsa di Malaysia tanpa kelulusan bertulis Menteri terlebih dahulu dan keputusan Menteri tentangnya adalah muktamad.” (Lihat Rajah 2) Tujuan undang-undang ini adalah untuk memastikan terdapat sokongan dan kebenaran kerajaan bagi sukan bertaraf antarabangsa, namun definisi ini telah diperluaskan dan turut meliputi program yang mengandungi perkataan “antarabangsa” dalam tajuknya.

Rajah 2: Seksyen 33 Akta Pembangunan Sukan 1997

Takrif mengenai apa yang dikatakan sebagai pertandingan “antarabangsa” perlu diperjelaskan. Sekiranya terdapat peserta-peserta dari lebih daripada satu negara dalam larian, adakah ia mencukupi untuk program tersebut digelar sebagai program “antarabangsa”? Jika program tersebut tidak mempunyai perkataan “antarabangsa” namun ia menjangkakan penyertaan daripada peserta-peserta luar negara seperti acara Malaysian Marathon, adakah ia boleh dikategorikan sebagai acara pertandingan antarabangsa?

(iii) Hanya kerana acara dianjurkan oleh Kementerian atau Jabatan Kerajaan, termasuklah Kementerian Belia dan Sukan, tidak bermakna piawaian dan garis panduan yang betul telah diikuti

Masih segar dalam ingatan komuniti larian berkenaan acara sulung Malaysian Marathon yang sepatutnya berlangsung pada 1 Oktober 2017. Pertandingan ini dijangkakan menarik 5,000 peserta China ditambah dengan peserta-peserta tempatan. Acara ini dianjurkan oleh pelbagai pihak termasuklah Kementerian Perlancongan, Kementerian Belia dan Sukan, DBKL serta Wisdom Sports, dipersetujui oleh Persekutuan Olahraga Malaysia (MAF), dan disokong oleh pelbagai agensi kerajaan dan jabatan (Lihat Rajah 3). Walaupun ianya disokong kerajaan, acara ini dibatalkan kerana penganjur iaitu Wisdom Sports tidak mampu untuk mengotakan janji untuk menarik 5,000 pelari dari China bagi menyertai acara tersebut. (Semua peserta yang telah mendaftar untuk acara ini telah mendapat balik yuran pendaftaran mereka, tetapi ini tidak termasuk tiket penerbangan dan pelbagai kos perjalanan yang telah pun dibelanjakan.)

Rajah 3: Senarai penganjur dan penaja Malaysian Marathon 2017 yang kemudiannya dibatalkan

Walaupun acara ini dipersetujui oleh Persekutuan Olahraga Malaysia (MAF), laluan sebenar (42km, 21km dan 10km) tidak diumumkan ketika acara ini dibuka untuk penyertaan. Malahan, laluan larian tersebut tidak pernah didedahkan dan ini menjadi tanda tanya mengapa MAF boleh ‘menyetujui’ pertandingan tersebut tanpa mengetahui laluan dan prosedur keselamatan yang diperlukan bagi memastikan keselamatan para peserta.

Acara-acara tajaan kerajaan yang lain yang telah dibatalkan termasuklah 2015 HRDF Half Marathon (di mana para peserta masih belum menerima bayaran balik)[3] dan 2016 Melaka International Century Ride yang disokong oleh kerajaan Negeri Melaka serta dibatalkan 5 hari sebelum ia berlangsung.[4]

(iv) Pejabat Pesuruhjaya Sukan tiada kepakaran dalam menentukan atau memastikan kualiti acara larian termasuk piawaian keselamatan

Mengikut undang-undang, kelulusan acara larian perlu diperoleh dari Pejabat Pesuruhjaya Sukan. Namun, hakikatnya adalah pejabat ini tidak mempunyai kepakaran atau keupayaan untuk menilai sama ada penganjur berkemampuan untuk menganjurkan pertandingan yang berkualiti atau tidak. Pesuruhjaya Sukan akan merujuk kepada badan sukan yang menyelia sukan tersebut untuk mendapatkan cadangan bagi kelulusan acara. Bagi acara larian, badan berkaitan adalah Persekutuan Olahraga Malaysia (MAF). Pada pengetahuan saya, MAF bukanlah merupakan penganjur larian. Mereka hanya memberikan nasihat teknikal dan bantuan kepada penganjur pertandingan seperti kesesuaian laluan larian, keselamatan peserta-peserta, stesen minuman, masa pelari dan sebagainya. Yang idealnya, MAF sepatutnya memberikan garis panduan dan piawaian kepada penganjur bagi  memastikan pertandingan yang berkualiti tinggi. Dukacitanya, MAF tidak mempunyai laman web mahupun laman Facebook yang aktif, maka kita tidak tahu jika wujudnya garis panduan seperti itu dan sama ada ia diberikan kepada penganjur pertandingan atau tidak. Timbul keinginan bagi mengetahui bagaimana Pejabat Pesuruhjaya Sukan membuat keputusan untuk mengikut atau tidak cadangan oleh MAF dalam meluluskan pertandingan tertentu.

(v) Para pelari perlu tahu kesan perlaksanaan sebarang peraturan yang dikenakan oleh Kementerian atau Pejabat Pesuruhjaya Sukan

Terdapat perbincangan untuk mewajibkan penganjur pertandingan bagi membayar yuran kepada MAF sebagai sebahagian daripada proses mengawal selia pertandingan di Malaysia bagi memastikan pertandingan berkualiti tinggi (termasuk pembatalan dan piawaian keselamatan yang sepatutnya). Jika kos sebegini dilaksanakan, besar kemungkinan bahawa para peserta yang akan menanggung kos tersebut pada akhir hari. Para penganjur dan peserta perlu tahu bagaimana kos tambahan yang dikenakan terhadap mereka akan digunakan oleh organisasi seperti MAF dan bagaimana perlaksanaan peraturan ini boleh memastikan kualiti penganjuran berada di tahap tertinggi. Sebagai contoh, adakah sebahagian bayaran tersebut akan disalurkan kepada sesi latihan anjuran MAF kepada penganjur pertandingan? Adakah sebahagian bayaran tersebut akan disalurkan kepada MAF bagi pembangunan sukan di Malaysia? Kesemua isu ini perlu diperbincangkan dan didedahkan secara telus.

(vi) Seksyen 36 Akta Pembangunan Sukan 1997 terlalu umum dan tidak jelas

Salah satu cabaran yang dihadapi oleh Kementerian Belia dan Sukan adalah berkenaan Seksyen 36 seperti yang dinyatakan di atas, di mana ia memerlukan syarikat yang ingin menganjurkan sebarang aktiviti sukan bagi mendapatkan kelulusan Pejabat Pesuruhjaya Sukan. Definisi tersebut adalah terlalu luas, terlalu umum, tidak jelas dan tidak praktikal. Sebagai contoh, jika sebuah syarikat ingin menganjurkan pertandingan bola keranjang 3-on-3 di kawasan kediaman saya (melibatkan yuran penyertaan dan hadiah wang tunai), adakah saya perlu mendapatkan kelulusan Pejabat Pesuruhjaya Sukan? Jika setiap sukan yang dianjurkan oleh syarikat perlu mendapatkan kelulusan ini, Pejabat Pesuruhjaya Sukan pasti akan dibanjiri dengan permohonan setiap hari. Keperluan sebegini mungkin juga akan meningkatkan kemungkinan berlakunya kes rasuah bagi mendapatkan kelulusan acara.

Bagi acara larian, khususnya, katakan jika persatuan sukan seperti Pacesetters Malaysia yang bukan merupakan syarikat menganjurkan pertandingan larian, adakah kebenaran dari Pejabat Pesuruhjaya Sukan masih diperlukan? Bagaimana dengan NGO yang ingin menganjurkan larian amal? Bagaimana jika sesebuah syarikat mengadakan program kerjasama dengan Pihak Berkuasa Tempatan, Kerajaan Negeri atau Kementerian? Perundangan semasa yang tidak jelas tidak menjawab segala persoalan tersebut.

(vii) Kementerian Belia dan Sukan perlu mengadakan perbincangan yang mendalam dengan pihak berkepentingan sebelum meminda Akta Pembangunan Sukan

Seperti yang ditunjukkan di atas, isu berkenaan peraturan acara larian di Malaysia adalah kompleks dan pelbagai. Sangat malang apabila hanya setelah berlaku kemalangan serius kepada peserta dalam sebuah pertandingan “antarabangsa”, barulah perhatian dari Pesuruhjaya Sukan dan Kementerian Belia dan Sukan diberikan. Di Parlimen, saya telah membangkitkan isu sama ada terdapat keperluan untuk mempunyai sebuah badan khas untuk menyelia acara pertandingan di Malaysia. Saya juga telah membangkitkan peranan Kementerian Belia dan Sukan dan Pesuruhjaya Sukan dalam acara yang dibatalkan seperti Malaysian Marathon.[5] Saya telah menyerahkan keputusan kajian yang dilakukan oleh saya di kalangan pelari Malaysia yang menyentuh beberapa isu ini kepada Timbalan Menteri, Datuk M. Saravanan di Parlimen.[6] 

Apa yang diperlukan pada waktu ini adalah untuk Menteri mengadakan rundingan dengan penganjur acara, kelab larian, persatuan atlet negeri dan kebangsaan, pihak berkuasa tempatan, polis, RELA dan pihak berkepentingan lain dalam komuniti larian bagi menentukan tindakan terbaik yang perlu diambil (termasuk pindaan berkaitan pada Akta Pembangunan Sukan) untuk meningkatkan kualiti acara larian di Malaysia. Perhatian khas diperlukan untuk larian dan juga terhadap acara berbasikal kerana acara sebegini semakin berkembang pesat dalam 5 tahun yang lepas dan melibatkan ribuan hingga puluhan ribu peserta.

Saya turut berharap bahawa tidak akan berlaku arahan tergesa-gesa seperti memaksa semua acara larian yang akan berlangsung dalam masa terdekat untuk mendapatkan kelulusan daripada Pejabat Pesuruhjaya Sukan. Marilah kita mengadakan perbincangan yang jujur, terbuka dan berhasil tentang bagaimana kualiti acara larian di Malaysia dapat dipertingkatkan supaya kita boleh mengurangkan berlakunya lagi kemalangan yang begitu tragis.

[1] http://www.jomkitalari.com/kenyataan-media-pesuruhjaya-sukan-tentang-kemalangan-di-klang-city-international-marathon/

[2] http://www.themalaymailonline.com/malaysia/article/putrajaya-calls-for-criminal-probe-of-klang-marathon-organisers#GOgUltJ3BskolDSK.97

[3] https://www.facebook.com/pg/HRDF-Half-Marathon-2015-819245831478966/posts/?ref=page_internal

[4] https://www.nst.com.my/news/2016/10/183392/cyclists-fume-after-organisers-cancel-melaka-intl-century-ride-last-minute

[5] http://ongkianming.com/2017/09/09/media-statement-did-the-minister-of-youth-and-sports-khairy-jamaluddin-give-approval-for-the-organizing-of-the-recently-cancelled-malaysia-marathon/

[6] http://ongkianming.com/2017/08/01/media-statement-the-ministry-of-youth-and-sports-needs-to-do-more-to-improve-the-quality-of-running-events-in-malaysia/

The Ministry of Youth and Sports needs to take the lead in regulating running events in Malaysia

Media Statement by Dr. Ong Kian Ming, Member of Parliament for Serdang and Deputy Political Education Director for the DAP, on the 12th of December 2017

The Ministry of Youth and Sports needs to take the lead in regulating running events in Malaysia

I write this statement with a heavy heart because it is necessitated by a terrible accident which put a friend of mine, Evelyn Ang (also known as @missyblurkit among those in the running community), in the hospital after she was hit by a car in last Sunday’s Klang International Marathon 2017. As a friend and as a fellow runner, my utmost concern is for Evelyn and her family as she fights on in what will be the toughest battle of her life to date. I do not, in any way, want to politicise the events surrounding her accident. At the same time, given the many comments and opinions voiced by some in the running community and in the larger public, I feel that this is an opportune time to discuss some of the larger issues which concern the running community, including what can be done to ensure the safety of runners who participate in these races.

1) The vast majority of running events are not approved by the Office of the Sports Commissioner

Shortly after reports of the accident involving Evelyn and two other runners, the Sports Commissioner of Malaysia, Dato’ Zaiton Othman, issued a statement on Monday, 11th of December 2017, stating that the organizers of the Klang International Marathon did not apply for approval to her office to organize this event.[1] She cited Section 36 (1) of the Sports Development Act 1997 which states that: “A company shall not involve itself in any sporting activity or in any other activity related to sports, as may be prescribed by the Minister in the regulations, unless it is licensed to do so by the Commissioner” (see Figure 1 below). The Minister for Youth and Sports, Brigadier General Khairy Jamaluddin, also cited the same section of the Act when he was reported to have recommended that legal action be taken against the organizers of the Klang International Marathon 2017.[2]

Figure 1: Section 36 of the Sports Development Act 1997

But what the Sports Commissioner as well as the Minister failed to disclose is that the vast majority of races in Malaysia are NOT approved by the Office of the Sports Commissioner. For most runs in Malaysia, the race organizer only has to obtain permission from the local authority e.g. DBKL or MBPJ, the venue owner e.g. MAEPS in Serdang and the traffic police. Hardly any race organizers I know ask for permission from the Office of the Sports Commissioner. The police and the local authorities also don’t require the race organizers to have permission from the Office of the Sports Commissioner.

If the Klang International Marathon is an illegal race because it was not approved by the Office of the Sports Commissioner, then almost all other races in Malaysia would be considered illegal including ultramarathons, trail runs, charity runs, fun runs, tower runs as well as cycling events.

2) “International” events have to be approved by the Minister of Youth and Sports

Where the organizers may have gotten themselves into more trouble is by calling their event an “International” event.

According to Section 33 of the Sports Development Act 1997, “no person shall bid to host any international sports competition or event in Malaysia without the prior approval in writing of the Minister whose decision thereon shall be final.” (See Figure 2 below) The purpose of this law is to ensure that there is government support and sanction for international level sporting events but its meaning has been expanded to include events with the word “International” in it.

Figure 2: Section 33 of the Sports Development Act 1997

The definition of what an “international” competition constitutes needs to be clarified. If there are participants from more than one country in a run, is that sufficient for an event to call itself an “International” event? If an event does not have the word “International” in it but expects mass participation from other countries as was the case for the Malaysian Marathon, does it fall into the definition of an international competition?

3) Just because a running event is organized by a Government Ministry or Department, including the Ministry of Youth and Sports, does not mean that proper standards and guidelines are followed

Many in the running community can still remember the inaugural Malaysian Marathon that was supposed to be held on the 1st of October, 2017. This race was supposed to attract 5,000 runners from China in addition to Malaysian runners. The organizers of this event included the Ministry of Tourism, the Ministry of Youth and Sports, DBKL and Wisdom Sports and was sanctioned by the Malaysian Athletics Federation (MAF) and supported by a whole host of government agencies and departments (See Figure 3 below). Despite all this government support, this race was cancelled in the end because the organizer, Wisdom Sports, could not deliver on its promise to attract 5,000 runners from China to participate in this event. (All participants who had signed up for this event had their registration fees fully refunded but not their flight or other travel expenses that had already been incurred.)

Figure 3: The list of organizers and sponsors for the 2017 Malaysian Marathon which was subsequently cancelled

Even though this event was sanctioned by the Malaysian Athletics Federation (MAF), the actual race route (42km, 21km and 10km) was not announced when this race was open for registration. In fact, the route was never announced which makes one wonder how the MAF could have ‘sanctioned’ this race without knowing the race route and hence, the procedures which were needed to ensure the safety of the runners.

Other government sponsored events which were cancelled includes the 2015 HRDF Half Marathon (for which participants still have not been reimbursed)[3] and 2016 Melaka International Century Ride which was supported by the Melaka state government and cancelled 5 days before the event was supposed to take place.[4]

4) The Office of the Sports Commissioner has no expertise in determining or ensuring the quality of a running event including the safety standards

While the law states that the approval for running events is supposed to be given by the Office of the Sports Commissioner, in reality, this office does not have the expertise or capacity to evaluate if a race organizer is up to the mark in terms of their ability to organize a safe and high-quality race. The Sports Commissioner will turn to the sporting body that oversees that sport to seek their recommendation on whether to approve an event or not. In the case of running events, the relevant body is the Malaysian Athletics Federation (MAF). The MAF itself, as far as I know, is not a race organizer. They provide technical advice and assistance to race organizers on details such as the suitability of a race route, runners’ safety, water stations, runners’ timing and so on. Ideally, the MAF should provide guidelines and standards for race organizers to follow in order to ensure a high-quality race. Sadly, the MAF does not have a website or an active facebook page so we do not know if such guidelines exist and whether or not they are provided to race organizers.

This being the case, one wonders how the Office of the Sports Commissioner can decide on whether or not to follow the recommendation of the MAF in approving a particular race.

5) Runners must know the cost of any regulation imposed by the Ministry or the Office of the Sports Commissioner

There has been some discussion that it should be made mandatory for race organizers to pay a certain fee to the MAF as part of the process of regulating races in Malaysia in order to ensure high-quality races (including non-cancellations and proper safety standards). These costs, if imposed, will likely be passed on to the consumer i.e. the runners. Race organizers and ultimately, runners, must know how the extra charges and fees imposed will be spent by an organization such as the MAF and how this regulation can ensure that high-quality events will be organized. For example, will part of the fee go into training sessions organized by the MAF for race organizers? Will part of the fee go to MAF to help them develop the athletics scene in Malaysia? All these issues need to be discussed and then made known in a transparent manner.

6) Section 36 of the Sports Development Act 1997 is too general and too vague

One of the challenges faced by the Ministry of Youth and Sports is that the aforementioned Section 36, which requires the approval of the Office of the Sports Commissioner for a company to organize any and all sporting events, is too broad, too general, too vague and too impractical. For example, if I have a company which wants to organize a 3-on-3 basketball competition in my residential area (with participation fees and cash prizes), do I need to seek the approval of the Office of the Sports Commissioner? If every sporting event which is organized by a company needs this approval, the Office of the Sports Commissioner will be inundated with applications on a daily basis. Such a requirement may also increase the incentives for corruption and bribery in order to get approval for events.

For running events in particular, if it was a sports club such as Pacesetters Malaysia, and not a company, which wants to organize a local race, is permission from the Office of the Sports Commissioner still required? How about for an NGO who wants to organize a local charity run? What if a company was co-organizing an event together with a local authority, state government or federal government ministry? The current legislation is unclear on how to answer these questions definitively.

7) The Ministry of Youth and Sports needs to engage in an extensive stakeholder consultation before amending the Sports Development Act

As I’ve shown above, the issues regarding the regulation of running events in Malaysia are complex and multi-faceted. It is unfortunate that it required a serious accident to befall a runner in a so-called “International” race to capture the attention of the Sports Commissioner and the Minister of Youth and Sports. I have raised the issue on whether there is the need to have a special body to oversee racing events in Malaysia in parliament. I have brought up the role of the Ministry of Youth and Sports and the Sports Commissioner in cancelled events such as the Malaysian Marathon.[5] I have passed the results of a survey I did among Malaysian runners which touch on some of these issues to Minister Khairy via his deputy, Datuk M. Saravanan, in parliament.[6]

What is needed at this juncture is for the Minister to have an extensive stakeholder consultation with race organizers, running clubs, the state and national athletics federations, the local authorities, the police, RELA officers and other influencers in the running community to decide on the best course of action (including relevant amendments to the Sports Development Act) to improve the quality of running events in Malaysia. Special attention needs to be paid to running as well as cycling events because the number of such events have exploded over the past 5 years or so and these events involve thousands and sometimes tens of thousands of participants.

What I hope WON’T happen is a knee jerk reaction such as forcing all running events which are to be held in the next few weeks or months to obtain approval in an arbitrary manner from the Office of the Sports Commissioner. Let us have an honest, open and fruitful discussion on how to improve the quality of running events in Malaysia so that we can minimize the chances of another such tragic accident from happening again.

Dr. Ong Kian Ming
Member of Parliament for Serdang

[1] http://www.jomkitalari.com/kenyataan-media-pesuruhjaya-sukan-tentang-kemalangan-di-klang-city-international-marathon/

[2] http://www.themalaymailonline.com/malaysia/article/putrajaya-calls-for-criminal-probe-of-klang-marathon-organisers#GOgUltJ3BskolDSK.97

[3] https://www.facebook.com/pg/HRDF-Half-Marathon-2015-819245831478966/posts/?ref=page_internal

[4] https://www.nst.com.my/news/2016/10/183392/cyclists-fume-after-organisers-cancel-melaka-intl-century-ride-last-minute

[5] http://ongkianming.com/2017/09/09/media-statement-did-the-minister-of-youth-and-sports-khairy-jamaluddin-give-approval-for-the-organizing-of-the-recently-cancelled-malaysia-marathon/

[6] http://ongkianming.com/2017/08/01/media-statement-the-ministry-of-youth-and-sports-needs-to-do-more-to-improve-the-quality-of-running-events-in-malaysia/