• Pakatan Harapan (PH) memberi tawaran yang lebih adil dan lebih mampan kepada KTMB dan pekerjanya

    Kenyataan Media oleh Pakatan Harapan pada 9 Ogos, 2017

    Pakatan Harapan (PH) memberi tawaran yang lebih adil dan lebih mampan kepada KTMB dan pekerjanya

    Perjanjian Akses Rangkaian Kereta Api (RNAA) adalah perjanjian antara KTMB dan Perbadanan Aset Keretapi (RAC) di mana semua aset tanah dan ‘rolling stock’ KTMB akan dipindahkan ke RAC. Proses perjanjian ini sepatutnya diselesaikan pada tahun 2018.[1]

    Pakatan Harapan menentang RNAA atas sebab-sebab berikut:

    (i) Ini merupakan pintu belakang bagi kerajaan untuk memberi akses kepada syarikat kroni yang akan menggunakan rangkaian rel untuk mengambil alih perkhidmatan KTMB termasuk dalam perkhidmatan ‘freight and haulage’ yang terdiri daripada 42% jumlah hasil KTMB (RM216 daripada RM516 juta dalam Tahun Kewangan 2015).

    (ii) Ini akan meningkatkan kos operasi untuk KTMB kerana RAC akan mengenakan caj kepada KTMB untuk penggunaan ‘rolling stock’.

    (iii) RAC, dengan hanya 38 pekerja, tidak berkeupayaan untuk mengurus asetnya dengan baik termasuk penyelenggaraan stok dan trek. Kemungkinan besar tanggungjawab ini akan dikontrakkan kepada syarikat kroni lain.

    KTMB telah mengalami kerugian terkumpul sebanyak RM855 juta dari tahun 2009 hingga 2015 kerana harga tiket yang rendah dan kontrak perolehan yang mahal. Sebagai contoh, KTMB membazirkan RM85 juta untuk kontrak sistem ‘Automatik Fare Collection’ (AFC) yang tidak dapat dilaksanakan. Pada awal tahun ini, Presiden KTM ketika itu, Datuk Sarbini Tijan, diminta ambil cuti sambil menunggu siasatan dalaman mengenai tawaran perolehan yang bernilai berjuta-juta ringgit.[2]

    RAC juga gagal memperolehi keuntungan. Ia telah mengalami kerugian terkumpul sebanyak RM372 juta dari tahun 2009 hingga 2015. RAC tidak mempunyai kakitangan yang mencukupi untuk mengurus asetnya yang bernilai RM36 bilion (termasuk tanah) dengan baik. Kesilapan pengurusan pembayaran kontrak penyelenggaraan keretapi dilaporkan dalam laporan Ketua Audit Negara pada tahun 2013.[3]

    Pakatan Harapan menawarkan perjanjian yang lebih adil kepada KTMB dan 6000 pekerjanya termasuk:

    1) Membatalkan RNAA antara RAC dan KTMB

    2) Memindahkan aset di RAC ke KTMB sebagai cara untuk memaksimumkan nilai aset tersebut. Saiz kecil RAC menghalangnya daripada menambahkan pendapatannya daripada sumber seperti ‘Transit-Oriented Development (TOD)’, pengiklanan serta penjualan barangan (‘retail’). Aset-aset ini perlu dipindahkan ke KTMB dan KTMB mesti dibenarkan untuk menambahkan kepakarannya dalam bidang-bidang ini. Ini akan membolehkan KTMB untuk mencapai keuntungan dan juga untuk mengurangkan keperluan untuk meningkatkan harga tiket.[4]

    3) Mengkaji semula kos dan kesesuaian projek East Coast Rail Link (ECRL). Aset-aset di bawah ECRL iaitu ‘rolling stock’, trek, tanah dan stesen, tidak akan dimiliki oleh RAC ataupun KTM. Sebaliknya, ia akan dimiliki oleh sebuah syarikat yang baru diwujudkan, Malaysia Rail Line (MRL) Sdn Bhd, yang 100% dimiliki oleh Kementerian Kewangan. Ia telah dilaporkan bahawa perkhidmatan ECRL akan dijalankan oleh operator lain yang belum dinamakan lagi. Kos ECRL bukan sahaja sangat tinggi malahan kemungkinan besar operasinya akan diberikan melalui rundingan terus (‘direct negotiation’).

    4) Melaksanakan tender terbuka untuk semua pembelian aset dan perkhidmatan oleh KTMB; dan

    5) Tidak menswastakan KTMB

    Dengan tawaran dasar-dasar baru tersebut, maka kita dapat mensasarkan KTMB menjadi sebuah syarikat yang kedudukan kewangannya kukuh dan berkeuntungan, memastikan para penngguna perkkhidmatan KTMB tidak dibebani peningkatan harga tambang keretapi dan juga menjamin kebajikan dan keselamatan ribuan pekerja KTMB pada masa akan datang.

    Tan Sri Muhyidddin Yassin, Presiden BERSATU
    Liew Chin Tong, Ahli Parlimen Kluang
    Dato’ Abdullah Sani bin Abdul Hamid, Ahli Parlimen Kuala Langat
    Dr. Hatta Ramli, Ahli Parlimen Kuala Krai

    Gambar pemimpin Pakatan Harapan bersama dengan wakil Railwaymen Union Malaysia (RUM) termasuk Presiden RUM, Encik Abdul Razak

    [1] http://www.theedgemarkets.com/article/transport-ministry-says-agreement-will-not-cost-4000-job-losses-ktmb

    [2] http://tonypua.blogspot.my/2011/01/ktmb-rm85m-contract-to-company-without.html dan http://ongkianming.com/2015/08/22/press-statement-prime-minister-najib-should-look-at-the-failure-of-the-automatic-fare-collection-afc-system-rather-than-asking-for-new-ktm-ticket-counters-to-be-added/

    [3] http://www.thestar.com.my/business/business-news/2017/01/11/rail-controversy/

    [4] http://english.astroawani.com/business-news/highlights-auditor-generals-report-2013-series-2-37880

  • Data terbuka dan penggubalan dasar di Malaysia

    (Artikel ini boleh dibaca di Kolumn Penang Institute in KL dalam Malaysian Insight, 26 Jun 2017)

    Semasa di pelancaran Malaysia Economic Monitor edisi Jun[1] awal bulan ini, Pengarah Negara Bank Dunia bagi Asia Tenggara, Ulrich Zachau, telah menggesa agar lebih data didedahkan supaya ianya boleh digunakan bagi menggubal dasar yang lebih baik.[2] Beliau telah menyebut contoh di mana GRAB, sebuah penyedia perkhidmatan e-hailing, berkongsi datanya dengan kerajaan demi mencari jalan untuk menguruskan keadaan lalu lintas dengan lebih cekap.

    Dengan kemunculan ‘big data’ ditambah dengan bidang ekonomi perilaku (‘behavioural economics’), ‘nudge unit’ (unit pendorong) telah ditubuhkan oleh kerajaan-kerajaan di seluruh dunia khususnya untuk menggunakan insentif dasar bagi mengubah tingkah laku dan menggunakan pendekatan berasaskan data bagi menganalisis keberkesanan dasar-dasar ini[3]. Cass Sunstein, pengarang bersama buku “Nudge” yang amat laris jualannya, telah direkrut oleh Presiden Obama untuk menjalankan sebuah ‘nudge unit’ di bawah pentadbirannya, dan mungkin adalah penyokong pendekatan dasar ini yang paling dikenali ramai.

    Walaupun istilah ‘big data’ seringkali digunakan sebagai istilah popular oleh penggubal dasar dan ahli politik, namun ramai tidak mengetahui apa sebenarnya ‘big data’ dan bagaimana ia boleh digunakan. Hakikatnya, ramai penggubal dasar sendiri tidak sedar bahawa ekosistem data di Malaysia, terutamanya berkenaan analisa data, sungguh kurang maju.

    Walaupun terdapat pelbagai agensi kerajaan yang mengumpul banyak data dan maklumat, namun tidak semua data tersebut diterbitkan. Satu kajian oleh Bank Dunia telah mendapati bahawa prestasi tahap keterbukaan data Malaysia berhubung dengan KDNKnya adalah kurang memuaskan.[4] Kajian yang sama juga menunjukkan hubungkait antara skor keterbukaan data sesebuah negara dengan nisbah penerbitan dan pemetikannya. Semakin tinggi skor keterbukaan data sesebuah negara, maka semakin tinggi bilangan penerbitan akademiknya (lihat Rajah 4 di bawah).

    Ini bertepatan dengan pengalaman ahli akademik di Malaysia dalam mengakses data terutamanya pada peringkat data yang lebih terperinci. Sebagai contoh, walaupun Jabatan Perangkaan mempunyai data tahap individu dalam Penyiasatan Pendapatan Isi Rumah, namun data tersebut tidak diterbitkan kepada awam yang akan membolehkan ahli-ahli akademik mengkaji angka-angka tersebut dengan lebih teliti lalu menerbitkan penemuan mereka. Kebimbangan tentang privasi data yang dikeluarkan dapat diatasi dengan mudah dengan menyembunyikan identiti individu data ini.

    Dalam kes di mana sesetengah data boleh didedahkan kepada awam, data ini biasanya dijual dengan harga yang mahal. Sebaliknya, data tahap individu daripada banci sepuluh tahunan Amerika Syarikat dikeluarkan kepada orang awam dan merupakan alat yang sangat berguna bagi saintis sosial yang boleh digunakan dalam penulisan dan analisa akademik mereka.

    Kebelakangan ini, terdapat beberapa usaha yang dilakukan bagi mempertingkatkan ekosistem data di Malaysia. Malaysia Digital Economy Corporation (MDEC) berada di barisan hadapan dalam memperjuangkan penggunaan ‘big data’ terutamanya di sektor swasta. Unit Pemodenan Tadbiran dan Perancangan Pengurusan Malaysia (MAMPU) sedang mempelopori inisiatif bagi mengumpulkan penerbitan data kerajaan secara berpusat di www.data.gov.my. Di acara Bank Dunia baru-baru ini, Rahman Dahlan, Menteri yang bertanggungjawab terhadap Unit Perancang Ekonomi. telah menyeru supaya data dikumpulkan di tahap yang lebih terperinci dan bersifat setempat termasuk mengikut kawasan Parlimen.

    Kerajaan Pulau Pinang sedang menyumbang usahanya dengan mengeluarkan maklumat terperinci mengikut peringkat negeri di data.gov.my termasuk menyenaraikan kesemua 201 kedai nasi kandar di negeri tersebut![5] Penang GIS Cemter (PEGIS) juga ditubuhkan bagi memudahkan akses GIS dan pemetaan untuk pengguna-pengguna, termasuklah perniagaan yang mahu ‘tag’ lokasi mereka pada peta PEGIS serta penggemar sukan berbasikal yang mahu ‘tag’ laluan basikal kegemaran mereka[6].

    Selain daripada isu pengaksesan data, Malaysia juga ketinggalan dari segi tenaga kerja iaitu jumlah pakar berpengetahuan yang dapat memahami dan menganalisis ‘big data’ dengan secukupnya. Analisa oleh Bank Dunia menunjukkan bahawa di Malaysia hanya 13.4% daripada tenaga kerja dalam bidang statistik berada di peringkat ‘pengurusan’ berbanding dengan 67.5% di negara-negara maju (lihat rajah di bawah).

    Bagi membina ekosistem data yang lebih kondusif, kita bukan sahaja memerlukan data yang lebih. Kita juga memerlukan tenaga kerja yang mampu menggunakan data ini dengan sepenuhnya dan menggubal dasar-dasar yang lebih baik. Sebagai contoh, sepasukan saintis data, ahli akademik dan pekerja sosial boleh bekerjasama untuk menilai keberkesanan pembayaran BR1M sepanjang tempoh 5 tahun lepas dan bagaimana ia dapat ditambah baik. Pihak Berkuasa Tempatan boleh menggunakan data daripada WAZE untuk membaiki lubang jalan dalam tempoh yang lebih singkat[7].  Dengan itu, apabila ahli politik atau penggubal dasar bercakap mengena ‘big data’, tanyalah kepada beliau bagaimana data ini boleh dianalisa dan digunakan untuk menambah baik dasar-dasar awam.

    Dr. Ong Kian Ming merupakan Pengurus Besar Penang Institute di KL. Beliau boleh dihubungi melalui im.ok.man@gmail.com

    [1] http://documents.worldbank.org/curated/en/993771497248234713/Malaysia-economic-monitor-data-for-development

    [2] http://www.theedgemarkets.com/article/agencies-be-compelled-share-data-after-statistics-law-review

    [3] http://www.economist.com/news/international/21722163-experimental-iterative-data-driven-approach-gaining-ground-policymakers-around

    [4] http://documents.worldbank.org/curated/en/886041494335634817/Open-data-differences-and-implications-across-countries

    [5] http://www.data.gov.my/data/ms_MY/organization/penang-state-government

    [6] http://pegis.penang.gov.my/story_map/sm_bicycletrails/

    [7] https://selangorkini.my/en/2016/10/smart-road-maintenance-report-using-waze/

  • 10 Soalan Mengenai Skim Insurans Pekerjaan (SIP)

    Kenyataan Media oleh Pakatan Harapan pada April 28, 2017 mengenai Skim Insurans Pekerjaan (SIP)

    10 Soalan Mengenai Skim Insurans Pekerjaan (SIP)

    Menjelang Hari Pekerja yang berlangsung pada 1 Mei, kami mengiktiraf sumbangan golongan pekerja di Malaysia terhadap negara. Skim Insurans Pekerjaan (SIP) yang dicadangkan oleh Perdana Menteri, yang dijangka akan dibentangkan di Parlimen pada sidang Julai / Ogos 2017, mempunyai potensi untuk membantu golongan pekerja Malaysia melalui proses peralihan apabila mereka hilang pekerjaan. Namun memandangkan butiran skim ini belum didedahkan dan tiada jawatankuasa parlimen yang ditubuhkan untuk meneliti isu pekerjaan, tenaga kerja dan ekonomi, masih tinggal banyak soalan yang perlu ditanya mengenai SIP.

    Di sini, kami membangkitkan 10 soalan untuk dijawab agar kami boleh lebih yakin bahawa SIP akan menjadi satu program yang berkesan dalam membantu pekerja di negara kita.

    1)                  Pampasan pemberhentian telah pun dinyatakan dalam Akta Kerja 1955 dan Peraturan Kerja (Faedah-faedah Penamatan dan Rentikerja Sentara) 1980. Adakah pampasan pemberhentian masih terus dibayar oleh majikan selepas SIP diperkenalkan? Adakah kebajikan pekerja-pekerja akan lebih merosot dalam jangka masa panjang jika faedah pemberhentian dipotong / dihapuskan sebagai sebahagian daripada pakej untuk memperkenalkan SIP?

    2)                  Anggaran jumlah yang dikumpul adalah antara RM700 juta hingga RM800 juta setahun (berdasarkan sumbangan 0.25% daripada majikan dan pekerja, 6.5 juta pekerja, gaji RM2000). Berapa banyak kos pentadbiran? Adakah ianya akan setinggi 25% daripada jumlah yang dikumpul, seperti yang diagak oleh beberapa laporan?

    3)                  Memandangakan SIP adalah skim insurans seperti PERKESO, adakah ini bermakna bahawa pekerja-pekerja tidak akan mendapatkan kembali dana ini jika mereka tidak diberhentikan dalam seumur hidup mereka? Berapa banyak pendapatan boleh guna yang akan diambil skim SIP daripada seseorang pekerja dalam sepanjang hayat mereka?

    4)                  Bagaimanakah dana SIP akan diuruskan? Adakah ia akan diuruskan dengan cara yang sama seperti dana PERKESO yang telah menghasilkan pulangan yang, secara purata, lebih rendah daripada pulangan KWSP?

    5)                  Salah satu tujuan SIP adalah untuk membantu memberi latihan semula dan latihan kemahiran kepada pekerja yang hilang pekerjaan. Bagaimanakah program-program latihan semula dan kemahiran ini akan berbeza daripada program-program kerajaan yang sedia seperti Skim Latihan 1 Malaysia (SKIM) dan lain-lain? Kerajaan perlu menyediakan hujah yang meyakinkan bahawa peruntukan skim latihan semula di bawah SIP akan lebih berkesan daripada program-program semasa.

    6)                  Terdapat skim latihan sedia ada yang disediakan dan dibayar oleh jumlah dana yang dipungut daripada majikan dan diuruskan oleh Kumpulan Wang Pembangunan Sumber Manusia (HRDF). Terdapat banyak laporan bahawa lebih daripada RM100 juta dana ini masih belum digunakan oleh majikan bagi tujuan latihan semula. Bolehkah skim HRDF yang sedia ada digunakan dengan lebih baik untuk tujuan latihan semula? Apakah jaminan bahawa skim SIP yang dicadangkan ini tidak akan menjadi seperti skim HRDF di mana adanya banyak dana yang tidak digunakan yang tidak dimasukkan ke dalam skim latihan semula?

    7)                  Laporan awal menunjukkan bahawa hanya pekerja-pekerja yang sedang dilindungi oleh PERKESO iaitu mereka yang berpendapatan kurang daripada RM4000 sebulan akan layak untuk skim SIP ini. Namun kini ramai pekerja berpendapatan sederhana juga diberhentikan kerja termasuk di industri kewangan dan industri minyak dan gas. Apakah jenis rancangan dan program yang dipakai oleh kerajaan untuk membantu pekerja-pekerja ini yang berada dalam kategori M40?

    8)                  Anggaran oleh kesatuan sekerja-kesatuan sekerja Malaysia menunjukkan bahawa pekerja-pekerja hilang antara RM50 juta hingga RM100 juta setahun disebabkan oleh pampasan hilang apabila syarikat bankrap. Namun RM700 juta hingga RM800 juta akan dikutip daripada skim SIP, di mana separuhnya datang daripada pekerja-pekerja. Adakah pendekatan ini berkesan dalam menyelesaikan isu pampasan hilang ini?

    9)                  Salah satu sebab utama mengapa pekerja di peringkat bawahan spektrum ekonomi hilang pekerjaan mereka adalah kerana majikan memberi keutamaan kepada pekerja asing. Jika kerajaan tidak mempunyai pelan yang komprehensif untuk mengurangkan kebergantungan kepada pekerja-pekerja asing, sejauh mana keberkesanan skim SIP? Semudah mana pekerja-pekerja yang telah hilang pekerjaan mereka untuk mencari pekerjaan baru, terutamanya apabila mereka perlu bersaing dengan pekerja-pekerja asing yang dibayar lebih rendah?

    10)              Beberapa negara di Asia yang mempunyai skim insurans pekerjaan juga menggunakan sumbangan kerajaan untuk skim ini (Thailand – 0.25%, Taiwan – 0.1%, Vietnam – 1%). Adakah kerajaan telah mempertimbangkan untuk turut memberi sumbangan sendiri kepada skim ini untuk mengurangkan beban kewangan ke atas para majikan serta pekerja?

    Dr. Ong Kian Ming, DAP

    Sim Tze Sin, PKR

    Dr Dzulkifli Ahmad, AMANAH

    Dr Rais Hussin, BERSATU

  • Sebagai Menteri bertanggungjawab untuk Unit Perancang Ekonomi, Abdul Rahman Dahlan perlu mempelajari statistik daripada Jabatan Perangkaan dan bukannya meminta Institut Penyelidikan Khazanah (KRI) untuk menerangkan laporan terbaru mereka kepada Kerajaan Negeri Perak

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 5hb September 2016

    Sebagai Menteri bertanggungjawab untuk Unit Perancang Ekonomi, Abdul Rahman Dahlan perlu mempelajari statistik daripada Jabatan Perangkaan dan bukannya meminta Institut Penyelidikan Khazanah (KRI) untuk menerangkan laporan terbaru mereka kepada Kerajaan Negeri Perak

    Menurut laporan semalam, Abdul Rahman Dahlan iaitu Menteri yang bertanggungjawab kepada Unit Perancang Ekonomi (EPU), telah berkata bahawa Laporan Keadaan Isi Rumah II oleh Institut Penyelidikan Khazanah (KRI) adalahtidak munasabah’ dan ‘tidak logik’ kerana melaporkan bahawa Negeri Perak adalah negeri yang kedua termiskin di Malaysia.[1] Lanjutan daripada itu, Menteri juga telah menyatakan bahawa laporan dan statistik yang tepat perlu diberi kepada KRI supaya laporannya dapat diperbetulkan.[2] Abdul Rahman juga telah mengarahkan Ketua Pengarah EPU untuk memanggil mesyuarat antara KRI dan Kerajaan Negeri Perak untuk menerangkan statistik di dalam laporan itu.

    Saya benar-benar terkejut dengan kejahilan menteri yang bertanggungjawab terhadap EPU seperti yang ditunjukkan dalam hal laporan KRI ini.[3] Data yang menunjukkan bahawa Perak adalah negeri kedua tertinggi dari segi peratus isi rumah berpendapatan kurang dari RM6,000.00 sebulan adalah daripada Laporan Penyiasatan Pendapatan Isi Rumah dan Kemudahan Asas 2014, yang telah dijalankan oleh Jabatan Perangkaan (lihat carta dan sumber di bawah).

    Laporan Penyiasatan Pendapatan Isi Rumah dan Kemudahan Asas juga menunjukkan bahawa Perak adalah negeri kedua tertinggi dari segi pendapatan isi rumah kurang dari RM2,000.00 sebulan, iaitu 21.3% (selepas Kelantan iaitu 31.4%) (lihat angka di bawah).


    Sumber: Laporan Penyiasatan Pendapatan Isi Rumah dan Kemudahan Asas 2014, Jabatan Perangkaan

    Mungkin betul apa yang diperkatakan oleh Abdul Rahman Dahlan bahawa Perak mungkin bukan negeri kedua termiskin di Malaysia, memandangkan terdapat cara lain untuk mengukur pendapatan isi rumah atau per kapita, seperti min dan purata pendapatan isi rumah (di mana Perak adalah negeri ketiga terbawah pada 2014), gaji median (negeri ketujuh terbawah pada 2015) dan gaji purata (negeri kelima terbawah pada 2015).

    Namun untuk mempersoalkan laporan KRI yang berasaskan sumber daripada Jabatan Perangkaan (yang turut di bawah penyeliaan Menteri yang bertanggungjawab terhadap bidang kuasa EPU, pada kali terakhir saya periksa) menunjukkan tahap kejahilan dan ketidakcekapan yang agak memeranjatkan, itupun untuk tahap Abdul Rahman Dahlan.

    Daripada meminta Ketua Pengarah EPU untuk memanggil mesyuarat antara KRI dan Kerajaan Negeri Perak, lebih baik Menteri bertanya kepada Jabatan Perangkaan untuk memberi penerangan kepada beliau berkenaan Laporan Penyiasatan Pendapatan Isi Rumah dan Kemudahan Asas 2014 dan bagaimana untuk memahami statistik kaji selidik ini. Malahan, saya yakin bahawa salah seorang pelatih Felo Perdana di bawah Menteri dapat menerangkan kepada beliau berkenaan asas statistik dan bagaimana untuk memahami laporan tersebut.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    [1] http://english.astroawani.com/business-news/khazanah-report-perak-unreasonable-rahman-dahlan-115860 and http://www.bernama.com/bernama/v8/bm/ge/newsgeneral.php?id=1279527

    [2] http://www.utusan.com.my/berita/politik/rahman-sangkal-laporan-perak-negeri-miskin-1.378193#sthash.Bx2Z3e9D.dpuf

    [3] http://www.krinstitute.org/assets/upload/KRI_State_of_Households_II_280816.pdf

  • Ketidaksepadanan antara permintaan dan penawaran jawatan perkhidmatan awam menunjukkan rakyat Malaysia masih dalam belenggu pendapatan sederhana

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 24 Ogos 2016

    Ketidaksepadanan antara permintaan dan penawaran jawatan perkhidmatan awam menunjukkan rakyat Malaysia masih dalam belenggu pendapatan sederhana

    Apabila Program Transformasi Ekonomi dilancarkan pada 2010, salah satu petunjuk prestasi utamanya adalah mewujudkan tambahan 3.3 juta peluang pekerjaan menjelang 2020, di mana lebih 60% adalah dalam lingkungan pendapatan sederhana atau tinggi. Pada minggu lepas, Datuk Seri Idris Jala, CEO PEMANDU, dilaporkan berkata bahawa rakyat Malaysia telah keluar dari belenggu pendapatan sederhana.[1] Namun, analisis dan pemahaman mendalam terhadap angka pekerjaan pula mengatakan sebaliknya.

    Jika ETP berjaya dalam membina ekonomi yang cergas dan membangun yang dipandu oleh sektor swasta, ia sepatutnya menghasilkan peluang pekerjaan yang diinginkan dan berbayar tinggi dalam sektor swasta. Namun mengikut perangkaan yang dikeluarkan oleh Suruhanjaya Perkhidmatan Awam, permintaan terhadap sektor perkhidmatan awam berada pada tahap yang terlalu tinggi dan jauh melebihi penawaran kerja tersebut.

    Dari 2011 hingga 2015, SPA menerima lebih daripada 1 juta permohonan pekerjaan dalam perkhidmatan awam. Angka ini mencecah 2.1 juta pada 2013 sebelum menurun ke 1.59 juta pada 2014 dan meningkat semula ke 1.63 juta pada 2015 (Lihat Jadual 1 di bawah). Angka ini teramat tinggi terutamanya jika dibandingkan dengan jumlah penjawat awam yang hanya 1.5 juta orang pada 2015. Walaupun pekerjaan dalam perkhidmatan awam akan terus menjadi keinginan rakyat disebabkan oleh jaminan pekerjaan dan faedah lain (seperti rawatan perubatan, elaun pelbagai dan pencen), permintaan tinggi ini merupakan indikator bahawa sektor swasta tidak menawarkan pekerjaan yang dibayar tinggi yang cukup bagi membendung permintaan terhadap sektor perkhidmatan awam.

    Perkara lain yang perlu dirisaukan juga adalah penurunan dalam jumlah tawaran kerja perkhidmatan awam iaitu daripada 46,503 pada 2011 kepada 30,964 pada 2015. Ini bermakna hanya sebilangan kecil permohonan yang berjaya memasuki ke sektor perkhidmatan awam dan peratusan ini berkurangan dari 4.1% pada 2011 kepada 1.9% pada 2015. Ini menimbulkan persoalan apakah kerja yang akhirnya dilakukan oleh pemohon yang tidak berjaya.

    Antara pemohon yang berjaya, majoriti daripada mereka (atau pluraliti, dalam beberapa tahun) hanya mempunyai kelulusan tertinggi setakat kelayakan sijil sahaja. Sebagai contoh, pada 2015, 54% pemohon yang berjaya telah ditawarkan kerja yang hanya memerlukan kelulusan PMR, SPM atau kelayakan peringkat sijil (Lihat Jadual 2 di bawah).

    Ini merupakan petunjuk jelas bahawa mereka yang memerlukan kerja dalam sektor perkhidmatan awam juga merupakan mereka yang mempunyai kelayakan terendah. Ini tidak menghairankan memandangkan banyak pekerjaan di bahagian bawah tangga ekonomi telah diambil alih oleh pekerja asing. Perkhidmatan awam merupakan satu-satunya sektor di mana pekerja asing tidak boleh menjawat sebarang jawatan, maka sehubungan dengan itu, bilangan permohonan dan pelantikan yang tinggi berlaku pada peringkat ini.

    Ini dapat dilihat menerusi statistik permohonan kerja bagi kerja spesifik yang diambil dari laman web Suruhanjaya Perkhidmatan Awam.[2] Carta 1 menunjukkan permohonan dan pelantikan ke jawatan Pembantu Am Gred 11 dengan bayaran gaji bulanan anggaran RM1,200 dan hanya memerlukan sijil PMR sebagai kelayakan akademik minimum. Terdapat 87,281 pemohon bagi 16 jawatan (0.02%).

    Carta 2 menunjukkan bilangan pemohon dan lantikan bagi jawatan pembantu penyediaan makanan Gred 17 dengan bayaran gaji bulanan RM1,400 dan memerlukan kelayakan mininum sijil SPM. Terdapat 65,041 pemohon bagi 24 jawatan (0.04%).

    Carta 3 pula menunjukkan permohonan dan lantikan bagi jawatan Pegawai IT pada Gred 41 dengan bayaran gaji bulanan RM2,300 dan memerlukan ijazah sebagai kelayakan minimun akademik. Terdapat 17,895 pemohon bagi 61 jawatan (0.34%).

    Carta 1 hingga 3 membuktikan bahawa tahap permintaan jauh melebihi ketersediaan pekerjaan sektor awam, malahan ketidaksepadanan antara permintaan dan penawaran pekerjaan yang memerlukan kelayakan akademik terendah berada pada tahap meruncing.

    Dari segi KDNK per kapita, Malaysia mungkin telah keluar dari belenggu pendapatan sederhana. Namun golongan yang telah menerima manfaat daripada kenaikan ini adalah golongan 20% dan 30% teratas dengan gaji tinggi serta perniagaan yang mengaut untung tinggi namun tidak berkongsi keuntungan mereka dengan pekerja, terutamanya mereka yang berada di tangga bawah.

    Bagi golongan 40% bawahan, perjuangan untuk keluar dari belenggu pendapatan sederhana akan berterusan dan kebanyakan daripada mereka masih berharap untuk memperoleh jaminan kerja dalam sektor awam yang kini semakin berkurangan dan sukar didapati.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    Carta 1: Permohonan bagi Pembantu Am Gred 11

    Carta 2: Permohonan bagi Pembantu Penyedia Makanan Gred N17

    Carta 3: Permohonan Pegawai IT Gred F41

    [1] http://www.thestar.com.my/business/business-news/2016/08/17/idris-jala-malaysia-no-longer-in-middle-income-trap/

    [2] http://online.spa.gov.my/online/index.php. Ada kemungkinan bahawa segelintir pemohon telah memohon pelbagai pekerjaan sekali gus justeru menaikkan statistik permohonan, contohnya mereka yang memohon untuk pekerjaan N41, N17 dan N11. Jika ini memang berlaku, ia sememangnya menyerlahkan kekurangan peluang dalam pasaran kerja jika mereka berkelayakan untuk memohon jawatan kemasukan peringkat siswazah juga ingin memohon jawatan yang hanya memerlukan kelayakan SPM atau PMR.

Page 1 of 1012345...10...Last »