• Kisah pusat perlindungan gajah liar dan pengeluaran semikonduktor

    Apakah persamaan antara pusat perlindungan gajah liar dan pengeluaran semikonduktor? Kedua-duanya memerlukan sumber air bersih demi kelangsungan. Pada minggu lepas, saya berpeluang melawat Loji Rawatan Air Sungai Dua yang dikendalikan oleh Perbadanan Bekalan Air Pulau Pinang. Loji rawatan air ini menyalurkan lebih daripada 80% bekalan air yang digunakan oleh pengguna kediaman dan komersial di Negeri Pulau Pinang.

    Sumber air bagi loji rawatan air Sungai Dua adalah dari Hutan Simpan Ulu Muda, dan saya telah menghabiskan beberapa hari di sana. Rizab tersebut juga merupakan kawasan tadahan air bagi Empangan Muda, Pedu dan Ahning. (Lihat rajah di bawah)

    Sebahagian besar rakyat Malaysia tidak pernah mendengar nama Ulu Muda, apatah lagi melawat khazanah kebangsaan ini. Ianya merupakan habitat kepada 50 hingga 60 ekor gajah Asia liar (anggaran jumlah keseluruhan di Semenanjung Malaysia adalah antara 1200 hingga 1600 ekor).

    Saya bersyukur dapat melihat 2 kumpulan gajah pada petang pertama di Ulu Muda semasa kami menaiki bot yang perlahan-lahan menyusuri sungai. Selain daripada gajah Asia, Ulu Muda juga menjadi habitat kepada mamalia lain seperti tapir, rusa sambar, kijang, harimau bintang, beruang matahari, ungka dan juga lebih daripada 10 spesis burung enggang termasuklah Burung Enggang Tebang Mentua, Burung Enggang Papan dan Burung Enggang Badak (Kenyalang). Semasa menyusuri sungai pada waktu petang, kami menemui banyak kawanan burung enggang terbang dalam formasi yang gah.

    Selain daripada haiwan-haiwan ini, terdapat banyak spesis tumbuhan dan serangga dalam hutan termasuklah pokok tualang yang boleh dipenuhi ratusan sarang lebah, dan pokok kundur dengan banir yang besar sekali (lihat rajah di bawah).

    Yang sedih sekali, pembalakan hutan sekunder yang telah berlarutan selama bertahun-tahun kini semakin mendekati kawasan kritikal untuk habitat gajah, seperti jenut garam. Jenut garam adalah kawasan-kawasan di dalam hutan yang menghasilkan mineral yang sering dimakan gajah dan mamalia besar yang lain sebagai makanan tambahan mereka.


    (Jenut Garam Ayer Hangat, iaitu satu-satunya jenut garam yang juga merupakan mata air panas. Najis gajah terdapat di sekeliling tempat tersebut.)

    Kami juga telah menjumpai sesebuah jalan pembalakan lama di tebing empangan Muda. Ketika melawat ke kawasan di mana balak dikumpul sebelum dihantar keluar, kami menemui pelan jalan baru masuk jauh ke dalam hutan rizab Ulu Muda yang sangat hampir dengan eco-resort di mana kami tinggal.

    Kegiatan pembalakan tidak bertanggungjawab ini bukan sahaja memberi impak besar terhadap haiwan dan tumbuhan di Ulu Muda, malahan ia juga memberi kesan kepada kualiti sumber air penduduk di Kedah dan Pulau Pinang.

    Kini, aktiviti pembalakan di pinggir Ulu Muda yang berterusan untuk bertahun-tahun telah pun menyebabkan sungai bertukar warna kepada warna coklat dan dipenuhi dengan pasir serta mendapan. Jika lebih banyak aktiviti pembalakan dibenarkan, besar kemungkinan bahawa kualiti dan kuantiti air yang diambil masuk oleh loji rawatan air Sungai Dua akan terjejas.

    Sudah tentu kerajaan negeri Kedah akan berkata mereka memerlukan keuntungan daripada aktiviti pembalakan bagi mengisi tabung negeri. Salah satu cara kerajaan Kedah (atau mana-mana kerajaan negeri di Malaysia) boleh mendapat pampasan bagi pemeliharaan hutan adalah melalui dana antarabangsa melalui inisiatif Reduce Emissions from Deforestation and Forest Degradation (REDD+). Sebagai contoh, dana boleh didapati melalui Forest Carbon Partnership Facility dan di Asia Tenggara, negara jiran kita iaitu Indonesia, Thailand dan Vietnam merupakan sebahagian daripada inisiatif ini tetapi Malaysia tidak. Kerajaan persekutuan perlu bekerjasama dengan agensi-agensi terlibat dalam Persatuan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) di bawah kerangka UNFCCC, supaya jalan yang jelas dan telus ke arah mendapatkan pembiayaan daripada REDD+ boleh diperolehi. Kepimpinan yang teguh daripada kerajaan persekutuan dalam hal ini adalah sangat diperlukan memandangkan pihak dan syarikat yang tidak bertanggungjawab sedang cuba untuk menipu kerajaan negeri tertentu untuk menyertai skim-skim yang kononnya REDD+.

    Loji semikonduktor, yang memerlukan sumber air yang bersih dan tetap, seakan-akan amat jauh daripada tempat perlindungan gajah di Ulu Muda. Namun sebenarnya, ia tetap merupakan sebahagian daripada ekosistem yang lebih besar. Pemeliharaan kawasan tadahan Ulu Muda yang merupakan sebahagian daripada habitat gajah adalah penting sekali dalam memastikan sumber air yang bersih dan berterusan bagi loji rawatan air di Pulau Pinang yang berada 200km di hiliran.

  • Perjanjian konsesi projek insinerator Kepong perlu didedahkan kepada umum

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 10 Februari 2017

    Perjanjian konsesi projek insinerator Kepong perlu didedahkan kepada umum

    Menurut laporan Edge Weekly (edisi 30 Januari – 5 Februari 2017), 3 syarikat telah disenarai pendek bagi projek kontroversi insinerator sisa pepejal kapasiti 1000 tan sehari di Taman Beringin, Kepong. Ketiga-tiga syarikat ini adalah Malaysia Resources Corp Bhd (MRCB) dengan kerjasama Hyundai Rotem Co dari Korea Selatan, Cenviro Sdn Bhd (terdahulu dikenali sebagai UEM Environment Sdn Bhd) dengan kerjasama Mitsubishi Heavy Industries Ltd dari Jepun dan DRB-Hicom dengan kerjasama Malakoff Corp Bhd serta Sumitomo Corp dari Jepun. Dilaporkan juga bahawa perjanjian konsesi untuk membina dan mengendalikan insinerator ini akan dianugerahkan pada Mac 2017.

    Perjanjian konsesi di Malaysia seringkali memberi kelebihan kepada pemegang konsesi dengan mengorbankan kepentingan konsumer / pengguna, contohnya kontrak berat sebelah ERL yang membenarkan peningkatan harga secara tidak munasabah. Hakikat sebenar kontrak berat sebelah sebegini hanya ditemui setelah ianya ditandatangani, kebiasaannya apabila kerajaan terpaksa menerangkan mengapa mereka membenarkan peningkatan harga tol atau tiket tren yang tinggi dan tidak munasabah.

    Insinerator ini akan merupakan yang terbesar di Malaysia. Namun, kita harus ingat bahawa insinerator berskala kecil di Pulau Pangkor, Pulau Langkawi dan Cameron Highlands telah menemui kegagalan dan menyebabkan kos besar ditanggung oleh kerajaan pusat. Cara kontrak ini diberikan kepada XCN Techonolgy telah pun dipersoalkan oleh Ketua Audit Negara. Jika projek Insinerator Kepong ini menemui kegagalan, sudah pasti kos yang perlu ditanggung oleh pembayar cukai adalah jauh lebih tinggi daripada projek berskala kecil yang dinyatakan di atas. Ini juga merupakan kali kedua tender projek insinerator Kepong ini dikeluarkan, kerana hanya terdapat sebuah sahaja syarikat yang mengemukakan penyerahan terakhir untuk tender kali pertama.

    Bagi mengelakkan kesilapan lampau berulang kembali, saya menyeru Menteri yang bertanggungjawab bagi Unit Perancang Ekonomi, Datuk Abdul Rahman Dahlan untuk mendedahkan butiran perjanjian konsesi ini termasuk anggaran kos projek, bayaran ‘tipping fee’ yang dikenakan terhadap DBKL, keadaan jaminan sisa yang diberi kepada syarikat, berapa panjangnya tempoh konsesi, petunjuk prestasi dan terma yang membolehkan kerajaan mengambil alih jika projek tersebut gagal untuk dilaksanakan.

    Tambahan lagi, Menteri perlu meyakinkan rakyat berhubung keperluan membina insinerator memandangkan KL telah mula melakukan pengasingan sisa, dan ini sepatutnya telah mengurangkan jumlah sisa yang perlu dilupuskan.

    Kegagalan berbuat demikian hanya akan mengundang bantahan daripada penduduk dan kemungkinan besar bahawa pembayar cukai di KL akan menanggung kos bagi satu lagi perjanjian yang berat sebelah.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

  • Projek Sungai Nadi Kehidupan masih jauh dari sempurna

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 20 Januari 2016

    Projek Sungai Nadi Kehidupan masih jauh dari sempurna

    Pada 11hb November 2015, saya telah menjalankan sebuah ekspedisi kayak untuk menelusuri Sungai Gombak yang merupakan sebahagian daripada projek Sungai Nadi Kehidupan (River of Life atau RoL).

    Saya juga telah menulis 5 buah artikel pada Disember 2015 di Facebook berkenaan ekspedisi tersebut, yang kemudiannya telah disiarkan di Malaysiakini:

    Bab 1: https://www.facebook.com/ongkianming/posts/932720763449651

    Bab 2: https://www.facebook.com/ongkianming/posts/933071966747864

    Bab 3: https://www.facebook.com/ongkianming/posts/933514563370271

    Bab 4: https://www.facebook.com/ongkianming/posts/934347279953666

    Bab 5: https://www.facebook.com/ongkianming/posts/934775849910809

    Video ekspedisi selama 7 minit juga boleh didapati di laman berikut:

    https://www.youtube.com/watch?v=gcV-9vfnR9c&feature=youtu.be

    Pelancaran video ini merupakan sebuah peringatan yang tepat masanya bagi mengukur sejauh mana kemajuan projek Sungai Nadi Kehidupan ini, memandangkan bahawa Sungai Klang dan Sungai Gombak jelas agak jauh dari mencapai tahap Kelas IIB iaitu tahap yang sesuai bagi aktiviti rekreasi.

    Pada minggu lepas iaitu 14hb Januari 2016 (Khamis), Jeffrey Lim yang merupakan salah seorang ahli daripada ekspedisi kayak saya telah menemui sejumlah besar ikan yang mati di sepanjang Sungai Klang ketika beliau menunggang basikal di sekitar Brickfielda. (Lihat Lampiran 1)

    Jeff kemudian cuba mengesan punca ikan-ikan yang mati tersebut. Beliau telah merumuskan bahawa ikan-ikan yang mati itu telah berpunca dari hulu sungai berdekatan Kampung Pauh di Sungai Gombak. (Gambar-gambar berikut telah ditangkap beliau.)

    Kematian ikan-ikan tersebut, yang besar kemungkinan disebabkan oleh pencemaran alam sekitar, amat membimbangkan kerana ramai penduduk di sepanjang Sungai Gombak dan Sungai Klang menangkap dan memancing ikan di sungai untuk dimakan dan dijual. Ia merupakan perkara biasa untuk melihat pemancing menggunakan joran dan juga pukat untuk menangkap ikan di Sungai Gombak dan Klang. (Lihat Lampiran 2)

    Saya menggesa Jabatan Alam Sekitar (JAS) untuk menyiasat perkara ini dan memastikan sama ada berlaku atau tidak pencemaran teruk di hulu Sungai Gombak yang menyebabkan kematian ikan-ikan. Jika tiada usaha yang dilakukan bagi mengawasi tahap pencemaran di Sungai Gombak dan Sungai Klang, maka sia-sia sahaja RM3.4 juta yang dibelanjakan bagi membersihkan sungai tersebut.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    Lampiran 1: Ikan-ikan mati yang ditemui pada 14 Januari 2016

    Lampiran 2: Pemancing di Sungai Gombak

  • Intended Nationally Determined Contributions (INDC) Malaysia menunjukkan kurangnya komitmen dan penyelarasan ke arah menghadapi cabaran perubahan iklim

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 1 Disember 2015

    Intended Nationally Determined Contributions (INDC) Malaysia menunjukkan kurangnya komitmen dan penyelarasan ke arah menghadapi cabaran perubahan iklim

    Dalam dokumen Intended Nationally Determined Contribution yang dikemukakan oleh Malaysia beberapa hari sebelum bermulanya COP21 di Paris, Malaysia membuat sasaran untuk menurunkan intensiti pelepasan gas rumah hijau (GHG) dalam Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) sebanyak 45% menjelang 2030 berbanding dengan intensiti pelepasan dalam KDNK tahun 2005. Sasaran pengurangan 35% telah ditetapkan tanpa syarat manakala pengurangan 10% adalah bergantung kepada kecukupan penerimaan bantuan pembiayaan perubahan iklim, pemindahan teknologi dan bantuan pembangunan kapasiti daripada negara maju.[1] Walaupun sasaran ini seharusnya dipuji, pendekatan Malaysia untuk COP21 menunjukkan kurangnya komitmen daripada pimpinan teratas dan INDC Malaysia juga menunjukkan kurangnya penyelarasan di kalangan Kementerian yang terlibat dalam isu perubahan iklim. Ini menimbulkan persoalan tentang kredibiliti komitmen yang dibuat oleh Malaysia bagi mengurangkan intensiti pelepasan GHG.

    Pelancaran COP21 di Paris dihadiri oleh 142 Ketua Negara dan Kerajaan termasuklah Presiden Barack Obama, Presiden Xi Jin Ping, Perdana Menteri Shinzo Abe, Perdana Menteri Narendra Modi, Presiden Joko Widodo, Presiden Dilma Rouseff dan Canselor Angela Merkel. Kesemua Ketua Negara dan Kerajaan diberi peluang untuk membuat kenyataan berhubung kedudukan masing-masing dalam isu perubahan iklim dan menunjukkan komitmen kepada agenda perubahan iklim.[2] Keputusan Najib sebagai Perdana Menteri untuk tidak hadir ke COP21 seolah memberi tanggapan kepada komuniti antarabangsa bahawa Malaysia tidak melihatkan dirinya sebagai peneraju utama dalam menangani pemanasan global.

    Kegagalan Najib dalam memimpin agenda perubahan iklim bukanlah terhad kepada ketidakhadiran beliau ke Paris. Beliau juga tidak membuat sebarang ucapan penting tentang isu perubahan iklim sama ada secara domestik mahupun antarabangsa pada tahun 2015 (sehingga waktu ini). Ucapan domestik terbaru beliau berkenaan perubahan iklim adalah di Persidangan Energy for Tomorrow anjuran New York Times di Kuala Lumpur pada 19 November 2014.[3] Ucapan terakhir beliau tentang isu perubahan iklim adalah di United Nations Climate Summit di New York pada 23 September 2015.[4] Najib tidak melancarkan sebarang polisi domestik bagi membuktikan komitmen Malaysia kepada agenda perubahan iklim pada 2015.

    Sebaliknya, Obama yang merupakan teman sepermainan golf Najib telah melawat Alaska pada September 2015 sebagai sebahagian daripada sebuah agenda besar untuk menunjukkan kesan serius akibat pemanasan global.[5] Obama juga telah melancarkan Program Loji Tenaga Bersih bagi mengurangkan pelepasan GHG daripada loji janakuasa.[6] Beliau juga telah menjadikan agenda perubahan iklim sebagai salah sebuah bidang utama rundingan dan kerjasama dalam polisi luar negara dengan China dan India.

    Kekurangan kepimpinan Najib dalam agenda perubahan iklim menjadi lebih serius apabila mantan Menteri Sumber Asli dan Alam Sekitar, G. Palanivel, langsung tidak mengambil peduli isu penting agenda alam sekitar termasuklah pelepasan GHG. Selama 2 tahun saya di Parlimen ketika beliau menjawat jawatan Menteri, saya tidak pernah melihat walau sekali beliau menjawab sebarang soalan berkenaan kementerian beliau atau mengambil bahagian dalam perdebatan bajet yang berkaitan dengan kementerian beliau. Saya tidak yakin bahawa Menteri Sumber Asli dan Alam Sekitar yang baru, Wan Junaidi, mempunyai pemahaman yang diperlukan terhadap isu utama perubahan iklim dan pelepasan GHG. Apabila saya bertanyakan beliau pada 16 November 2015 mengapa Malaysia merupakan salah sebuah daripada dua negara (selain Brunei) di ASEAN yang belum menyerahkan dokumen INDC, beliau menjawab bahawa Malaysia masih menunggu keputusan daripada contact group yang ditemui di Dubai pada minggu sebelumnya. (Lihat Lampiran 1 di bawah.) Mungkin beliau tidak sedar bahawa INDC Malaysia merupakan sasaran dalam negara yang ditentukan berdasarkan parameter dan faktor di dalam negara dan bukannya patut ditentukan oleh contact group yang dianggotai oleh negara-negara lain yang tidak dinamakan. Saya tidak pasti apakah syarat yang ditentukan oleh kumpulan ini yang dicerminkan dalam INDC Malaysia yang telah dikeluarkan pada 27 November 2015. Namun saya agak pasti bahawa tidak banyak perbincangan berkenaan INDC berlaku di dalam mesyuarat kabinet yang telah bersidang pada hari yang sama.

    Kementerian Sumber Asli dan Alam Sekitar perlu memainkan lebih peranan dalam menjadi agensi penyelaras bagi polisi pelepasan GHG dan perubahan iklim. Terdapat banyak kementerian dan agensi yang mempunyai peranan penting dalam mengurangkan intensiti pelepasan GHG, termasuk Kementerian Tenaga, Teknologi Hijau dan Air (KeTTHA), Kementerian Kesejahteraan Bandar, Perumahan dan Kerajaan Tempatan (KPKT), Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri (MITI), Jabatan Perdana Menteri (JPM), Kementerian Perusahaan Perladangan dan Komoditi, Kementerian Pengangkutan dan Kementerian Pertanian dan Industri Asas Tani. Kurangnya pelarasan dan perancangan antara pelbagai kementerian dan agensi telah pun ditekankan dalam Bidang Fokus Memperkukuh Daya Tahan Terhadap Perubahan Iklim dan Bencana Alam bagi RMK-11.[7] INDC Malaysia sebenarnya kekurangan penyelarasan dari segi strategi dan polisi untuk mengurangkan pelepasan GHG. Target spesifik dan polisi daripada kementerian berkaitan dan sumbangan mereka bagi menuju ke arah pengurangan pelepasan intensiti GHG juga tiada dalam INDC Malaysia. Tanpa sasaran dan polisi, maka tinggi kemungkinan Malaysia gagal mencapai sasaran pengurangan 45% pelepasan GHG. Tanpa penyelarasan strategik daripada kementerian, kemungkinan dasar perubahan iklim yang tidak konsisten juga meningkat.

    Berikut adalah satu contoh penting dalam isu penjanaan tenaga. Penjanaan tenaga menyumbang kepada lebih daripada 50% jumlah keseluruhan pelepasan CO2 di Malaysia terutamanya daripada sumber arang batu hinggalah ke penjanaan skala besar menerusi stesen janakuasa gas. Salah satu cara untuk mengurangkan pelepasan GHG adalah dengan menukar penggunaan teknologi penjanaan elektrik yang menyebabkan pencemaran seperti arang batu dan ditukar kepada Tenaga Boleh Baharu seperti solar, biomas dan biogas.[8] Namun menurut Suruhanjaya Tenaga yang perlu merancang keseluruhan keperluan bekalan elektrik negara, kuasa arang batu dijangka menjana 64% daripada keseluruhan campuran bahan api pada 2020 (meningkat daripada 56% pada 2016) manakala Tenaga Boleh Baharu pula dijangka menyumbang kepada 3% daripada jumlah keseluruhan campuran bahan api tenaga menjelang 2024 (Lampiran 2).

    Sebaliknya, Sustainable Energy Development Authority (SEDA) menjangkakan bahawa tenaga boleh diperbaharui akan menyumbang kepada 11% daripada keseluruhan tenaga pada 2020 dan 17% pada 2030 (Lampiran 3). Jika KeTTHA tidak dapat menyelaraskan sasaran-sasaran yang bercanggahan berhubung sektor penyumbang utama pelepasan GHG, bagaimanakah kita boleh percaya bahawa Malaysia mampu mencapai sasaran yang diumumkan iaitu pengurangan 45% pelepasan GHG?

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    Lampiran 1: Soalan dan jawapan daripada Wan Junaidi di Parlimen berhubung mengapa Malaysia masih belum mengemukakan INDC setakat pada 16 November 2015.

    Sumber: Hansard Parlimen pada 16 November 2015

    Lampiran 2: Anggaran pengeluaran campuran bahan api oleh Suruhanjaya Temaga (2014 – 2024)

    Sumber: Bekalan Elektrik bagi Semenanjung Malaysia pada 2004, keluaran Suruhanjaya Tenaga

    Lampiran 3: Campuran tenaga bagi Tenaga Boleh Baharu (2011 hingga 2013)

    Sumber: Sustainable Energy Development Authority (SEDA)

    [1] http://www4.unfccc.int/submissions/INDC/Published%20Documents/Malaysia/1/INDC%20Malaysia%20Final%2027%20November%202015.pdf

    [2] http://unfccc.int/meetings/paris_nov_2015/items/9331.php

    [3] http://www.pmo.gov.my/home.php?menu=speech&page=1676&news_id=744&speech_cat=2

    [4] http://www.pmo.gov.my/home.php?menu=speech&page=1676&news_id=744&speech_cat=2

    [5] https://www.whitehouse.gov/2015-alaska-trip

    [6] https://www.whitehouse.gov/climate-change

    [7] http://rmk11.epu.gov.my/pdf/strategy-paper/Strategy%20Paper%2011.pdf

    [8] http://www.universitypublications.net/ijbms/0302/pdf/P4RS188.pdf

  • Malaysia Menghadapi Pilihan Sukar Di COP21

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 29 November 2015

    Malaysia Menghadapi Pilihan Sukar Di COP21

    Persidangan Perubahan Iklim Persatuan Bangsa-bangsa Bersatu (COP21) yang diadakan di Paris akan bermula pada Isnin, 30 November 2015. Matlamat persidangan ini yang paling ketara adalah untuk mendapatkan persetujuan kesemua wakil negara bagi mengurangkan pelepasan gas rumah hijau (GHG) supaya suhu global tidak akan meningkat melebihi 2 darjah celcius menjelang tahun 2100. Titik utama perdebatan dalam mencapai sasaran ini adalah berapa banyak yang sanggup dibayar oleh negara kaya kepada negara miskin untuk melaksanakan teknologi bersih dan berapa banyak kesusahan yang sanggup dihadapi oleh negara miskin dalam mengurangkan pelepasan GHG mereka sendiri. Malaysia melihat dirinya sebagai bersuara untuk kepentingan negara membangun, namun menghadapi pilihan sukar kerana kita sedang beralih kepada status negara maju.

    Banyak modal politik yang telah digunakan menjelang COP21. Amerika Syarikat dan China telah menjadikan perubahan iklim sebagai titik kerjasama yang utama.[1] Negara-negara pencemar utama yang lain termasuklah India, Russia, Brazil, Jepun, Canada dan Indonesia sedang ditekan hebat untuk membentangkan pelan substantif mengenai cara mereka akan menghadkan peningkatan pelepasan gas rumah hijau. Malahan, kebanyakan negara yang hadir pada COP21 telah menghantar Intended Nationally Determined Contributions (INDCs) yang menggariskan pelan rancangan mereka untuk mengurangkan pelepasan GHG.[2] Malaysia merupakan antara negara terakhir yang menghantar INDC, iaitu pada 27 November 2015.[3]

    Malaysia telah meletakkan dirinya ke dalam kumpulan negara membangun dengan menjadi salah satu suara utama dalam kumpulan “Negara Membangun Berfikiran Sependapat” (Like-Minded Developing Countries, LMDC) yang merangkumi negara besar lain seperti China dan India, serta negara-negara kecil seperti Argentina, Iran, Arab Saudi dan Venezuela. Malahan, ketika dalam sebuah persidangan menuju ke COP21 di Bonn pada 31 Ogos, Malaysa telah diberi penghormatan untuk membuat kenyataan pembukaan bagi pihak LMDC.[4]

    Pendekatan yang diambil oleh negara-negara membangun dalam menghadapi rundingan COP21 adalah cukup munasabah. Secara ringkasnya, negara maju telah mempunyai bahagian yang tidak seimbang dalam pelepasan GHG ketika fasa membangun mereka, maka adalah tidak adil untuk negera membangun menghadkan pelepasan GHG semasa mereka sedang membangun. Fokus sebelum ini yang tertumpu pada langkah-langkah pencegahan telah meletakkan beban yang terlalu berat kepada negara membangun. Dengan itu, negara maju seolah-olah membuli negara membangun. LMDC mahukan perbincangan perubahan iklim tersebut diperluaskan untuk merangkumi langkah penyesuaian (strategi untuk membantu komuniti yang terdedah kepada perubahan iklim yang berterusan), pembiayaan kewangan, pembangunan kapasiti, pembangunan dan pemindahan teknologi, ketelusan tindakan dan sokongan serta kerugian dan kerosakan.[5] Dengan erti kata lain, jika negara maju mahukan negara membangun untuk menghadkan peningkatan dan / atau pengurangan pelepasan GHG, negara maju perlu memainkan peranan dari segi pembiayaan dan pemindahan teknologi.

    Ini semua merupakan usaha yang amat baik. Namun kita perlu sedar akan akibat yang mungkin dihadapi Malaysia dalam rundingan sebagai sebahagian daripada LMDC. Pertamanya, peraliahn Malaysia menuju status negara maju menjelang tahun 2020 akan memungkinkan kita tidak layak untuk menerima dana daripada negara maju berhubung inisiatif perubahan iklim. Sebagai contoh, akses kepada Dana Iklim Hijau yang sepatutnya menerima sumbangan daripada negara maju berjumlah 100 bilion USD setiap tahun menjelang 2020, mungkin tidak dapat dicapai Malaysia jika kita telah mencapai status negara berpendapatan tinggi pada 2020. Malaysia ternampak berminat untuk menjadi ahli Pertubuhan Kerjasama dan Pembangunan Ekonomi (OECD) pada masa akan datang. Jika ini berlaku, hampir pasti bahawa Malaysia tidak akan layak untuk menerima dana perubahan iklim yang ditujukan untuk negara membangun.

    Kedua, ketidakupayaan negara maju untuk membiayai dana bagi pelbagai langkah yang dituntut oleh LMDC mungkin boleh digunakan sebagai alasan oleh Malaysia untuk memberi kurang perhatian terhadap agenda domestik pengurusan alam sekitar yang sewajarnya. Contohnya, Malaysia mungkin menggunakan alasan bahawa tiada pertimbangan yang mencukupi bagi kos penyesuaian pada rundingan COP21 untuk negara yang mengalami banjir teruk akibat daripada pemanasan global dan perubahan iklim. Namun terdapat bukti kukuh bahawa sebahagian besar banjir teruk yang melanda Kelantan, Terengganu dan Pahang pada penghujung 2014 diakibatkan pengurusan hutan dan tanah yang teruk serta pembalakan haram. Dengan memberi tumpuan terhadap potensi kelemahan COP21 dari sudut penyesuaian, kita memberi diri sendiri alasan untuk tidak memberi tumpuan kepada faktor bukan penyebab perubahan iklim yang menyebabkan kerosakan serius terhadap alam sekitar di Malaysia.

    Kita sudah boleh melihat beberapa ‘kaveat’ (halangan) ini dikemukakan dalam INDC Malaysia, yang menekankan kos tinggi berhubung langkah-langkah penyesuaian yang telah dan akan terus dilaksanakan dalam pelbagai bidang seperti banjir, jaminan bekalan air, jaminan bekalan makanan, penjagaan pinggiran pantai serta kesihatan. (Ulasan terperinci terhadap INDC Malaysia akan disiarkan kemudian).

    Sebagai kesimpulan, walaupun tumpuan di COP21 akan banyak diberikan kepada pertikaian antara negara maju dan negara membangun, kerajaan Malaysia tidak patut terlepas pandang isu peralihan negara kita daripada negara membangun kepada negara maju dan juga tidak harus memberi alasan untuk melepaskan diri daripada melaksanakan polisi dan memastikan penguatkuasaan yang lebih baik bagi melindungi alam sekitar di Malaysia.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    [1] https://www.whitehouse.gov/the-press-office/2015/09/25/us-china-joint-presidential-statement-climate-change

    [2]http://www4.unfccc.int/submissions/indc/Submission%20Pages/submissions.aspx

    [3]http://www4.unfccc.int/submissions/INDC/Published%20Documents/Malaysia/1/INDC%20Malaysia%20Final%2027%20November%202015.pdf

    [4]http://www4.unfccc.int/submissions/Lists/OSPSubmissionUpload/213_149_130855029280220574-LMDC_Opening_Statement_31Aug2015.pdf

    [5] http://pib.nic.in/newsite/PrintRelease.aspx?relid=126913

Page 1 of 712345...Last »