• 青年和体育部必须采取更积极的行动来提升马来西亚跑步竞赛活动的素质

    (2017年8月1日)沙登区国会议员王建民博士的媒体声明

    青年和体育部必须采取更积极的行动来提升马来西亚跑步竞赛活动的素质

    《2017年布城半程马拉松挑战赛》原计划于2017年4月17日举行。宣传活动的原创海报表示,这次活动得到了青年和体育部及布城单位的支持。可惜的是,比赛已经被展延到2017年10月1日。过后,该举办方承认它们并没有获得青年和体育部和布城单位的支持。我们也不清楚所有已经支付报名费但都想退出比赛的参赛者,是否已经获得退款?[1]

    在2015年,人力资源发展基金(HRDF)半程马拉松曾经也被取消。[2]其中很多参赛者都还没有获得退款。而这场马拉松的举办方竟然是来自我国政府机构!

    如此的事件不禁促使我开始在跑步爱好者的社群中展开问卷调查。一份通过谷歌文档(Google Docs)来进行的《马来西亚跑步爱好者问卷调查》。[3] 在2周内(从2017年7月17日至30日),我就收集了473份不重复的问卷回复。当中的331名受访者为男性(70%),143名为女性(30%)。354名受访者年龄在30岁以上(74.8%),114名受访者为18至30岁(24.1%),5名为18岁以下(1.1%)。几乎所有的受访者都是来自马来西亚(473中的457个或占了96.6%)。大多数受访者(473中有374人或占了79.1%)从未在比赛中赢得任何现金或奖品。

    其中的问题包括试图调查大家是否希望和支持政府能设立的特别单位来监督这些比赛,尤其是马拉松竞赛。36.8%的受访者表示强烈支持,另有36.8%的受访者表示一般支持。大多数受访者选择支持的反应(77.6%)正表明了,参赛者普遍对目前举行的马拉松竞赛表示不满。一些人也希望未来举办方能表现得更好,不会在没有任何通知或理由的情况下“卷款而逃”或取消竞赛。一些人则希望举办方能遵守适当的标准作业程序(SOP),以便未来能确保这些竞赛的高质量。一些人也希望这个单位能确保马拉松的报名费可以更廉宜。上述建议是由一名跑步爱好者- Juani Abu Bakar所整理出来,随后并获得一些媒体的报道。[4]

    昨天在国会的特别议会中,我再提出设立体育监督单位的建议,尤其是在本地所举行的马拉松竞赛。随后,我收到了青年体育部副部长拿督沙拉瓦南的快餐式答复。他的答复有提到我们可以参考涉及体育单位在举办竞赛所使用公认的国际规则和条例的《1997年体育发展法案(Act 576)第34条文》。

    他也进一步地提到根据同一法案的第36条文,任何参与体育活动的举办方都必须申请向体育委员会申请经营活动的执照。

    首先,这份回复根本性地忽视了一些目前的现实。首先,马来西亚几乎所有的跑步竞赛都不是由马来西亚田径联合会(MAF)或隶属该会底下的任何州级体育机构所举办的。因此,这些举办方都不必遵循《1997年体育发展法案第34条例》所规定的指引。

    第二,举办方一直都没有向体育委员会注册的习惯。即使有的话,我们也缺乏清楚的指引来确保这些举办方的素质有达到足够高的标准,或者规定一旦竞赛被取消,举办方必须向参赛者退款。

    如果部长真的认真看待要如何提高跑步竞赛的素质和保护参赛者的利益,他应该与相关利益单位(赞助商,举办方,活动策划单位,经验丰富的参赛者)共同成立一个工作小组,以便根据《1997年体育发展法案》的框架下来规划出必要的指导方针和步骤。

    《马来西亚跑步爱好者问卷调查》的其他结果还包括:

    i) 大多数受访者都认为要找到信誉良好且收费廉宜,平均在50令吉或以下的跑步竞赛活动是件越来越难的事情。

    ii) 大多数受访者认为,非马来西亚公民应该被允许进入非公民组别来参加本地的跑步竞赛,并且赢得这些奖品或奖金。

    iii) 大多数人同意允许切换名牌,但前提是必须通知举办方。

    昨天在国会里,我透过他的副部长拿督沙拉瓦南移交《马来西亚跑步爱好者问卷调查》的成绩报告给青体部长凯里。

    我敦促部长采取更积极的行动,以便确保和提升本地跑步竞赛活动的素质。 作为一名运动员的部长,我相信他希望看到马来西亚的跑步爱好者的利益受到保护,和越来越多的国人能够享受费用更廉宜的和质量更高的跑步竞赛。

    最后,我也必须赞赏青体部分别在8月12日和8月19日所举办免费的Fit Malaysia竞跑和在布城的东运会欢乐竞跑活动,以便参赛者可以对当天早上一样参加东运会马拉松的选手表达支持。

    王建民博士
    沙登区国会议员

    Attachment 1: Malaysian Runners’ Survey, 30th of July 2017

    Attachment 2: Jawapan Kamar Khas – Badan Pemantauan Acara Larian

    Attachment 3: Letter to YB Khairy Jamaluddin on the Malaysian Runners’ Survey, 31 July 2017

    [1] https://www.facebook.com/events/1693451187639577/permalink/1784785265172835/

    [2] https://www.facebook.com/HRDF-Half-Marathon-2015-819245831478966/

    [3] https://docs.google.com/forms/d/1fLzyuDKh1aPltpmuvbdgmCfj1Fqod17CvMuwU675MhE/edit#responses

    [4] http://www.themalaymailonline.com/features/article/running-enthusiasts-call-for-monitoring-body

  • The Ministry of Youth and Sports needs to do more to improve the quality of running events in Malaysia

    Media Statement by Dr. Ong Kian Ming, MP for Serdang, on the 1st of August, 2017

    The Ministry of Youth and Sports needs to do more to improve the quality of running events in Malaysia

    The Challenge Putrajaya Half Marathon 2017 was initially scheduled to be on the 17th of April, 2017. The original poster promoting this event said that this event was supported by the Ministry of Youth and Sports (KBS) and also Perbadanan Putrajaya. The race has been postponed to the 1st of October 2017. The race organizers later admitted that they did not have the support of the Ministry of Youth and Sports and Perbadanan Putrajaya. It is uncertain whether the runners affected by this cancellation have received the promised refunds.[1]

    In 2015, the HRDF Half Marathon was cancelled.[2] Some runners have yet to receive their refunds – and this is a run organized by a government agency!

    It is experiences such as these that prompted me to conduct a survey among the running community. The “Malaysian Runners Survey” was conducted using google docs.[3] 473 unique responses were collected over 2 weeks (from the 17th to the 30th of July, 2017). 331 of the respondents were male (70%) while 143 were female (30%). 354 respondents were over 30 years of age (74.8%), 114 respondents from 18 to 30 years of age (24.1%) and 5 were below 18 years of age (1.1%). Almost all of the respondents were Malaysia (457 out of 473 or 96.6%). Most of the respondents (374 out of 473 or 79.1%) had never won any cash prizes in a race.

    Among the questions asked was one which tried to gauge the level of support for a special body to be set up by the government to monitor athletic events, especially races. 36.8% of respondents strongly supported and another 36.8% supports this proposal. The fact that a large majority (77.6%) of respondents supported or strongly supported this proposal shows that there is current dissatisfaction among the running community over the races which are being organized. Some of the comments reflect the desire to have better event organizers who will not ‘run away with the money’ or cancel races without any notice or reason given. Some of the comments reflect the desire to have better organized races with proper Standard Operating Procedures (SOPs) so that the quality of races can be maintained at a high level. Some respondents also want this body to ensure that the entry fee for races remain affordable. This proposal was recently made by a runner, Juani Abu Bakar, and subsequently reported in some news outlets.[4]

    When I was given the opportunity in the special chamber in parliament yesterday to bring up the proposal of a sport monitoring body, especially for races / runs in Malaysia, I was given a very cookie cutter reply by the Deputy Minister of Youth and Sports, Datuk M. Saravanan. The reply referred to Section 34 of the Sports Development Act 1997 (Act 576) which refers to the use of recognized international rules and guidelines for competitions organized by a sports body.

    It also refers to Section 36 of the same act which states that a company who is involved in any sporting activity, as may be prescribed by the Minister in the regulations, must apply for a license to operate by the Commissioner of Sports.

    This reply ignores the reality on the ground. Firstly, nearly all of the races in Malaysia are NOT organized by an official sports body such as the Malaysian Athletics Federation (MAF) or one of its affiliates at the state levels. Hence, these race organizers do not have to follow the guidelines as stipulated under Section 34 of the Sports Development Act 1997.

    Secondly, it is not common practice for race organizers or companies to register themselves with the Sports Commissioner. Even if there are race organizers who register with the Sports Commissioner, it is unclear if there are steps currently taken to ensure that the quality of these races is of a sufficiently high standard or that refunds must be given back to runners if a race is cancelled or postponed.

    If the Minister is really serious about improving the quality of races and protecting the well-being of runners, he should establish a working group with relevant stakeholders (sponsors, race organizers, event organizers, experienced runners from running groups) to lay out the necessary guidelines and procedures which can then be implemented under the Sports Development Act 1997.

    The other findings from the Malaysian Runners’ Survey include the following:

    (i)                  A majority of respondents feel that the it is increasingly difficult to find runs which are both affordable and well-organized, in the entry price range of RM50 and below.

    (ii)                A majority of respondents feel that non-Malaysians should be allowed to participate in races in Malaysia and that they should be allowed to win prizes but with the condition that there is a separate category for non-Malaysians.

    (iii)              A majority of Malaysians agree with bib-switching but with the caveat that the race organizers must be informed.

    I have passed a copy of the results of the Malaysian Runners’ Survey to the Minister of Youth and Sports, Khairy Jamaluddin, through his Deputy, Datuk M. Saravanan, yesterday in parliament.

    I urge the Minister to do more to ensure that the quality of races in Malaysian is maintained at a high level. As an athlete himself, I am sure that he would want to see the interest of runners in Malaysia protected and that more and more Malaysians will have access to affordable and high quality races in the country.

    I applaud the Ministry of Youth and Sports for showing the way by organizing the Fit Malaysia run on the 12th of August, which is free of charge, and also for organizing the SEA games run in Putrajaya on the 19th of August, so that runners can also support our SEA games marathon athletes who will also be competing in Putrajaya on the same morning.

    Dr. Ong Kian Ming
    Member of Parliament for Serdang

    Attachment 1: Malaysian Runners’ Survey, 30th of July 2017

    Attachment 2: Jawapan Kamar Khas – Badan Pemantauan Acara Larian

    Attachment 3: Letter to YB Khairy Jamaluddin on the Malaysian Runners’ Survey, 31 July 2017

    [1] https://www.facebook.com/events/1693451187639577/permalink/1784785265172835/

    [2] https://www.facebook.com/HRDF-Half-Marathon-2015-819245831478966/

    [3] https://docs.google.com/forms/d/1fLzyuDKh1aPltpmuvbdgmCfj1Fqod17CvMuwU675MhE/edit#responses

    [4] http://www.themalaymailonline.com/features/article/running-enthusiasts-call-for-monitoring-body

  • 拒绝在《2010年陆地公共交通(修正)法案》下设立司机仲裁庭的掌管陆路交通委员会的部长必须回应出租车和电召车司机的投诉

    (2017年7月27日)沙登区国会议员王建民博士的媒体声明

    拒绝在2010年陆地公共交通(修正)法案》下设立司机仲裁庭的掌管陆路交通委员会的部长必须回应出租车和电召车司机的投诉

    早前这个月,在一场行动党与电召车司机举行的对话环节中,我们收到的主要投诉之一便是,缺乏可让不同意电召车公司决定的司机进行上诉的第三方独立机构。例如,我们听到一些司机投诉自己在没有明确的理由下就被禁止或吊销服务。许多司机也对自己所属的公司进行投诉。可是,这些投诉往往在缺乏独立机构或第三方机构的情况下没有被受理或裁决。

    目前在国会所辩论的《2010年陆地公共交通(修正)法案》并没有正视到这个课题。因此,我提出个人动议,希望在这法案中引入新条例,即设立一个“的士与电召车司机仲裁庭”(参阅附录2)。这个仲裁庭类似于1999年消费者保护法案第85至第122条例中所设立的消费者仲裁庭。可令人遗憾的是,这项动议被下议院的议长拒绝(参阅附录1)。在议长的答复中,负责草拟这项法案的南茜部长(Nancy Shukri)拒绝了设立仲裁庭的必要,因为在宪报通过电召车司机合法化的法案和实施电召司机执照后,陆路交通委员会(SPAD)的部门会接手处理电召车司机们的投诉。

    上述建议所面临的问题将是,陆路交通委员会(SPAD)或许没有司法权来强制电召服务公司遵循针对司机与公司之间争端所作出的裁决。例如,SPAD可能会发现其中一家电召服务公司欠偿司机有争议的数千令吉车费。那SPAD能否强制电召服务公司偿还该车费呢?过后,司机是否还得向法庭去追讨未偿还的车费呢?因此,设立仲裁庭的好处在于,这是方便司机不需要支付昂贵的法律费用,而且更有效率的管道来进行投诉。再则,当这项法案在宪报通过后,我们也对SPAD是否有能力调查和听取所有涉及电召司机投诉的案件,保持存疑的态度。

    这个仲裁庭不只是为了服务电召车司机,同时也适用于一般的出租车司机的投诉案件。

    由于这个仲裁庭已不太可能设立,我呼吁所有曾对自己公司投诉的电子召车和出租车司机请致电SPAD投诉热线(1800-88-7723),或发短信致15888或电邮致aduan@spad.gov.my来提出投诉,至少向SPAD发出明确的讯息,有必要设立仲裁庭来处理这些投诉。

    王建民博士
    沙登区国会议员

    附录1:一封致议长要求批准在2010年陆路公共交通(修正)案下设立出租车和电召车司机仲裁庭的动议信函

    附录2:在2010年陆路公共交通(修正)案下设立出租车和电召车司

  • Menteri SPAD perlu menjawab kepada pemandu teksi dan pemandu e-panggilan (e-hailing) jika Tribunal Pemandu tidak ditubuhkan di bawah Akta Pangangkutan Awam Darat (Pindaan) 2010

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 27 Julai 2017

    Menteri SPAD perlu menjawab kepada pemandu teksi dan pemandu e-panggilan (e-hailing) jika Tribunal Pemandu tidak ditubuhkan di bawah Akta Pangangkutan Awam Darat (Pindaan) 2010

    Pada awal bulan ini, semasa sesi dialog anjuran DAP bersama pemandu e-hailing, antara aduan utama yang dibangkitkan adalah tiada badan bebas atau pihak ketiga di mana pemandu boleh membuat rayuan jika mereka tidak bersetuju dengan keputusan yang dibuat oleh syarikat e-hailing mereka. Sebagai contoh, kami mendengar aduan daripada pemandu yang telah mendakwa mereka dihalang atau digantung oleh syarikat e-hailing tanpa sebab yang jelas. Ramai pemandu teksi juga membangkitkan rungutan terhadap syarikat e-hailing mereka. Mereka tiada badan bebas atau pihak ketiga yang boleh mendengar aduan mereka dan membuat keputusan.

    Akta Pengangkutan Awam Darat (Pindaan) 2010 yang kini sedang diperdebatkan di Parlimen tidak menangani masalah ini sama sekali. Oleh itu, saya telah mencadangkan usul untuk memasukkan seksyen baru dalam akta ini bagi mewujudkan ‘Tribunal Pemandu Teksi dan E-hailing’ (Lampiran 2). Tribunal ini menyerupai Tribunal Pengguna yang diwujudkan dalam Seksyen 85 hingga Seksyen 122 Akta Perlindungan Pengguna 1999. Sayangnya, usul saya untuk memperkenalkan tribunal ini ditolak oleh speaker Dewan Rakyat (Lampiran 1). Dalam jawapan balas Parlimen beliau, Menteri di Jabatan Perdana Menteri, Dato’ Sri Nancy Shukri menolak keperluan tribunal kerana menurut beliau SPAD kini mampu mengendalikan aduan pemandu teksi, dan pada masa hadapan pemandu e-hailing juga setelah e-hailing ‘dihalalkan’ beroperasi apabila rang undang-undang ini diwartakan dan lesen e-hailing diluluskan.

    Masalah dengan cadangan ini adalah SPAD mungkin tiada kuasa perundangan untuk memaksa syarikat e-hailing mematuhi keputusan dalam kes pertikaian antara pemandu dan syarikat. Sebagai contoh, SPAD mungkin mendapati syarikat e-hailing berhutang tambang ribuan ringgit kepada pemandu dan boleh melibatkan pertikaian. Adakah SPAD mampu memaksa syarikat untuk membayar tambang tersebut kepada pemandu? Atau adakah pemandu perlu ke mahkamah untuk mendapatkan bayaran tambang tersebut? Kelebihan tribunal ini adalah ia merupakan cara yang lebih kos efektif kepada pemandu untuk aduan mereka didengari tanpa perlu membayar kos guaman yang mahal. Persoalan lain adalah adakah SPAD mempunyai kapasiti untuk menyiasat dan mendengar kesemua kes berkenaan pemandu e-hailing selepas akta ini diluluskan dan diwartakan.

    Tribunal ini bukan sahaja untuk pemandu e-hailing. Ia juga boleh digunakan oleh pemandu teksi yang mempunyai rungutan terhadap syarikat masing-masing.

    Memandangkan tribunal ini tidak mungkin ditubuhkan di bawah akta ini, saya menyeru semua pemandu e-hailing dan pemandu teksi yang mempunyai sebarang aduan terhadap syarikat masing-masing untuk menghubungi talian SPAD (1800-88-7723), SMS SPAD di 15888 atau menghantar emel ke aduan@spad.gov.my untuk menyalurkan aduan mereka, jika ada, terhadap syarikat masing-masing, bagi menunjukkan kepada SPAD akan keperluan mendesak untuk menubuhkan Tribunal Pemandu bagi mendengar dan membuat keputusan terhadap aduan-aduan ini.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    Lampiran 1: Surat daripada pejabat Speaker yang menolak usul saya bagi memperkenalkan Tribunal Pemandu Teksi dan Pemandu E-Hailing dalam Akta Pengangkutan Awam Darat (Pindaan) 2010

    Lampiran 2: Usul untuk memperkenalkan Tribunal Pemandu Teksi dan E-Hailing dalam Akta Pengangkutan Awam Darat (Pindaan) 2010

Page 7 of 213« First...56789...203040...Last »