• 我对第十一大马计划的愿望清单

    (2015年5月20日)行动党沙登区国会议员王建民博士的新闻媒体声明

    我对第十一大马计划的愿望清单

    首相纳吉明天将在国会提呈第十一马来西亚计划 (2016至2020年)。这项大马计划将引领我们达成2020年先进国家的宏愿。因此,大家都对此计划抱着非常高的期望,因为它不仅将为如何达成先进国家宏愿勾勒蓝图,而且也为未来前进的方向铺路。

    以下是我所列出的愿望清单,希望都会包含在这次的第十一大马计划。可令人遗憾的是,尽管此计划是如此关键和重要,但政府在准备此计划的过程中竟没有咨询代表了我国52巴仙选民的反对党和国会议员。

    愿望一:重新采纳新的贫穷定义

    引述Pemandu的首席执行长拿督依德利斯贾拉所指出,马来西亚的贫困率已降至只有1巴仙的家庭生活在贫穷线下,平均月收入少过830令吉(西马),1090令吉(沙巴)和920令吉(砂拉越)。

    暂且先不论有关数据的准确性和代表性,反而我希望马来西亚政府能采纳贫困的新定义。由于依德利斯喜欢采用国际组织如经济合作发展组织(OECD)和世界银行(World Bank)的数据作为参考,因此我想在此指出OECD对贫困的定义如下: “贫穷线是指中等家庭收入的一半” 发展中国家应多关注绝对的穷困线(赤贫),而先进国家则应注重相对穷困线(穷困)。既然马来西亚正在向先进国家的宏愿前进,因此采纳相对穷困线的测量方式会来的更为恰当。[1]

    根据2012年家庭收入调查结果显示,平均中等家庭收入为每月3626令吉。若根据OECD相对穷困线的衡量标准,这意味着马来西亚的相对穷困线为每月1813令吉以下。实际上,来自中等家庭收入最低的40巴仙为每月1852令吉。若采用这新的相对穷困线,那马来西亚的贫穷率将升至约20巴仙,即中等收入最低40仙的一半。

    同时,我也呼吁经济策划单位设立由OECD倡议的多元贫穷指数(MPI),因为这种计算会考虑到收入以外的衡量条件比如不理想的房房环境,缺乏有持续性的资产及无法满足日常的基本需求。事实上,2013年马来西亚人类发展报告还倡议EPU定制和使用衡量贫穷的其他方式。

    愿望二:具有透明化和说服力的津贴合理化政策

    政府已经在津贴合理化计划中采取了重要的举措,包括近期的取消汽油补贴和削减电费补贴。尽管如此,政府还有许多欠缺透明化和昂贵的国家补贴是值得检讨和改革的。

    例如,农业部将在2015年估计花费22亿令吉来津贴各类型的水稻产业。其中,近半数的拨款是用来津贴专为低收入群体的ST15稻米生产。但是,许多批发商竟”骑劫“和重新包装这些经过津贴的稻米,然后以更高的价格出售稻米。这些获得 ST15配额的“幸运儿”足以从政府的津贴和在市场上高价售卖中双重获利。尽管公共帐目委员会(PAC)已建议政府取消这项ST15的补贴计划,奈何农业部拒绝这项请求,甚至拒绝审查总稽查司报告里所提出的各种弱点。

    如果政府是认真地要执行津贴合理化的政策,那就应展现其政治决心来处理不透明化和昂贵的津贴计划,例如各种稻谷和大米相关的津贴。政府要求消费者现实地面对汽油价格主导的市场所带来的波动,另一方面却是不断地提供由拥有特殊关系网络的中间人所’获益’的各种津贴。

    愿望三:透明化和不“隐瞒”的政府支出

    任何大马计划中其中最重要的部分是,它将概述如何在未来的5年内分配预算拨款给国家重大基础设施和发展项目。所以,第十一大马计划也会包含新医院,学校,政府机构,道路,桥梁和其他基础设施的提升所获得的预算拨款。为了配合政府所倡议的更透明化支出,所有基础设施和发展项目的名单应该被公开。

    此外,政府的当务之急是诚实和透明化地交代政府的账目,如各计划的预算成本和谁替这些项目交付。例如,有一些正进行中的大型和昂贵的工程项目,却没有出现在任何的官方财政报告。这包括成本分别耗费110至120亿令吉的轻快铁延长线工程和360亿令吉的捷运系统1号路线,都不列入财政预算支出,并由特殊机构或官联公司提供资金。

    其他大型工程项目还包括轻快铁3号延长线,捷运系统2号和未来3号路线,来往新加坡的高速铁路和可能会建的两座大型核电站。

    此外,政府已通过由财政部100巴仙控股的PFI建筑私人有限公司花费了近300亿令吉以用作发展开销。这笔开销也不会出现在任何官方的财政预算报告,甚至也没有被列进帐目的债务报表。这样的开销方式,无非就是为了躲开政府债务占GDP的比例冲破55巴仙,进而吓坏了市场。

    为了加强透明度,政府应该公布谁会替这些计划支付,这些计划如何进行融资和由政府担保的计划未来所会出现的风险。

    愿望四:具有透明度和不偏帮私人企业的公共与私人伙伴关系(Public-Private Partnerships)计划

    为了建立透明化,公平和利益惠及各方的公共与私人伙伴关系计划(PPP),马来西亚政府的记录可谓是非常糟糕的。许多PPP的交易都是十分倾向偏帮私人企业,尤其是独立发电厂(第一代)和众多高速大道过路费的合约。

    相信要求这些PPP合约内容在签署之前对外公布,以让有兴趣的各单位进行足够的公共监督。若能源机构都可以对外公布新发电厂的竞标价格,那为何由首相暑旗下掌管所有PPP细则的UKAS办不到呢?

    这样的例子,包括西海岸高速公路(WCE),许多在PPP底下批准的巴生谷高速公路,在甲洞兴建和经营的大型焚化炉合约及计划中可能兴建和经营的两座核电厂。

    愿望五:下放更多权力给州政府和地方政府

    政府在分配发展开销往往会遇到的其中一个问题,就是拨款很大程度上没有被使用。虽然有些理由的解释是合理的,例如无法找到合适的承包商;其他难以接受的理由则包括不必要的延误和联邦政府低下的效率。

    同时,州政府和地方政府都面对诸多限制,包括不允许通过提高税收来推动地方发展。

    如果政府借机将第十一大马计划纳入其更远大的计划,即下放更多的权力和更多的预算拨款,包括让州和地方政府来通过税收来增加收入,这对国家而言将会产生革命性的影响。这将让面对资金短缺的地方政府有管道去筹集和花费在当地发展和基础设施项目。

    在理想的情况下,这种去中央化的作法也应包括允许地方政府选举,以便提升纳税人对地方政府的问责制。

    愿望六:我们必须清楚和做出艰难的抉择

    我最后第六个愿望,从政府的角度来看亦是最苛刻的要求。当我们跻身先进国家的行列时,我们必须在许多公共政策上作出艰难的选择。我们一方面要求更清洁和健康的环境,但同时也得愿意付出更高的电费来补贴可再生能源。我们一方面要享受更优质,方便和实惠的医疗服务,但同时也得愿意为更好的器材设备付费和提供专业医生更高的薪酬。我们一方面想拥有世界级的本地大学,但同时也得愿意想尽办法找到更多研究经费和提供更好的薪酬来吸引优秀的学者。

    如果政府可以诚实地告诉我们,必须作出哪些艰难的抉择,政府将来会作出的决定和其背后支持的理据,那该有多好啊?

    最后,我要呼吁政府提呈一个诚实和透明化的第十一大马计划,以便为国家未来5年前进的方向勾勒出清晰的愿景,希望一点也不为过吧?

    王建民博士
    沙登区国会议员

    [1] http://www.unece.org/fileadmin/DAM/stats/documents/ece/ces/ge.15/2013/WP_17_OECD_D_En.pdf

  • Senarai harapan saya untuk RMK-11

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 20 Mei 2015

    Senarai harapan saya untuk RMK-11

    Perdana Menteri Najib Tun Razak akan membentangkan RMK-11 (bagi tahun 2016 – 2020) dalam sesi Parlimen esok. Rancangan Malaysia ini akan membawa kita kepada status negara maju menjelang tahun 2020. Oleh itu, ramai yang menaruh harapan bahawa RMK-11 bukan sahaja akan menggerak Malaysia ke arah status negara maju, malahan akan menentukan hala tuju negara selepas itu.

    Berikut merupakan senarai harapan saya terhadap RMK-11. Malangnya, semasa penyediaan pelan ini, tiada satu pun parti mahupun Ahli Parlimen dari pihak pembangkang telah diajak berunding meskipun kami mewakili 52% pengundi Malaysia.

    1) Harapan Pertama: Definisi baru bagi kemiskinan

    Idris Jala, iaitu CEO Pemandu, telah menyatakan bahawa kemiskinan di Malaysia telah hampir dihapuskan kerana kini hanya kurang daripada 1% rakyat yang hidup di bawah Paras Garis Kemiskinan , iaitu purata pendapatan bulanan kurang daripada RM830 (Semenanjung Malaysia), RM1090 (Sabah) dan RM920 (Sarawak).

    Walaupun saya khuatir terhadap ketepatan data yang dikumpul, saya ingin melihat Malaysia menggunapakai definisi baru bagi kemiskinan. Memandangkan Idris Jala suka menggunakan badan antarabangsa seperti OECD dan Bank Dunia sebagai rujukan, suka sekali untuk saya merujuk beliau kepada definisi kemiskinan oleh OECD, iaitu “garis kemiskinan diambil kira dari separuh daripada pendapatan isi rumah penengah.” Negara membangun lebih mementingkan aspek garis kemiskinan tegar manakala negara maju lebih mementingkan garis kemiskinan relatif. Memandangkan Malaysia kini menuju status negara maju, adalah lebih masuk akal jika kita menggunapakai pengukuran garis kemiskinan relatif.

    Menurut kajian Pendapatan Isi Rumah 2012, penengah pendapatan bulanan isi rumah adalah RM3626. Menurut garis kemiskinan relatif OECD, ini bermakna Garis Kemiskinan Relatif bagi rakyat Malaysia adalah RM1813 sebulan. Penengah pendapatan bulanan isi keluarga bagi Kumpulan Bawah 40% adalah RM1852. Dengan menggunakan takrifan kemiskinan relatif ini, kadar kemiskinan Malaysia adalah sebanyak 20%, iaitu separuh daripada Kumpulan Bawah 40%.

    Pada masa yang sama, saya juga mencadangkan bahawa Unit Perancang Ekonomi mewujudkan Indeks Kemiskinan Multidimensi (MPI) yang diperakui OECD dengan mengambil kira keadaan perumahan, pemilikan asset dan ketidakupayaan dalam memenuhi keperluan asas, dan bukannya mengira faktor pendapatan semata-mata. Laporan Malaysia Human Development Report 2013 juga mencadangkan agar aspek lain digunapakai ketika Unit Perancang Ekonomi mengukur tahap kemiskinan.

    2) Harapan Kedua: Rasionalisasi subsidi yang telus dan wajar

    Kerajaan telah menghapuskan subsidi petrol dan juga subsidi elektrik menerusi program rasionalisasi subsidi. Namun, kerajaan masih belum mengkaji semula subsidi lain yang diagih secara kurang telus dan juga mahal.

    Sebagai contoh, Kementerian Pertanian & Industri Asas Tani akan membelanjakan RM2.2 juta pada tahun 2015 untuk pelbagai jenis subsidi dalam industri padi. Hampir setengah bilion ringgit dihabiskan untuk subsidi pengeluaran beras ST15 bagi golongan pendapatan rendah. Namun, subsidi beras ini kerap ‘dirampas’ oleh pemborong untuk dipakej kepada jenis yang lebih mahal dan dijual semula di pasaran. Pihak ‘bertuah’ yang mendapat kuota ST15 dapat menjana keuntungan berlipat ganda, iaitu dari subsidi yang diterima daripada kerajaan dan juga keuntungan daripada hasil jualan beras yang lebih mahal. Walaupun Jawatankuasa Kira-kira Wang Negara telah mencadangkan supaya subsidi ST15 dihapuskan, namun cadangan ini ditolak oleh Kementerian Pertanian & Industri Asas Tani yang enggan mengkaji semula kelemahan program ini yang telah dinyatakan dalam Laporan Ketua Audit Negara.

    Jika kerajaan serius terhadap rasionalisasi subsidi, maka kerajaan harus mengatasi perkara subsidi yang mahal dan tidak telus, contohnya subsidi padi dan beras. Adalah tidak patut untuk kerajaan meminta pengguna menerima kenyataan harga pasaran petrol yang semakin meningkat, namun pada masa yang sama meneruskan pemberian subsidi yang menguntungkan orang tengah.

    3) Harapan Ketiga: Perbelanjaan kerajaan yang lebih telus dan bukan ‘tersembunyi’

    Antara aspek terpenting dalam mana-mana Rancangan Malaysia (RM) adalah penggarisan peruntukan belanjawan untuk infrastruktur utama dan projek pembangunan dalam tempoh masa 5 tahun RM. Peruntukan untuk hospital, sekolah, bangunan kerajaan, jalan, jambatan baru dan penaiktarafan infrastruktur lain akan termasuk dalam RMK-11. Sebagai sebahagian daripada inisiatif kerajaan untuk menjadikan perbelanjaan lebih telus, senarai projek pembangunan dan infrastruktur di bawah RMK-11 harus dihebahkan kepada umum.

    Di samping itu, adalah mustahak untuk kerajaan berlaku jujur dan telus berkenaan kos sebenar projek dan sumber pembiayaan projek tersebut. Sebagai contoh, terdapat beberapa projek berskala besar yang sedang dijalankan tetapi tidak dinyatakan dalam sebarang akaun rasmi perbelanjaan kerajaan. Projek perluasan aliran LRT yang menelan belanja sebanyak RM11 hingga 12 bilion dan juga projek MRT dengan anggaran RM36 bilion tidak dinyatakan dalam belanjawan negara, sebaliknya ia dibiayai oleh agensi khas atau syarikat milik kerajaan. Akhirnya, bon yang diterbitkan oleh syarikat-syarikat ini ditanggung oleh kerajaan kerana projek mega sebegini tidak dapat menjana keuntungan dengan sendiri.

    Projek mega lain termasuklah perluasan aliran LRT ke-3, jajaran MRT ke-2, kemungkinan jajaran MRT ke-3, kereta api berkelajuan tinggi ke Singapura dan kemungkinan 2 loji nuklear berskala besar.

    Kerajaan telah pun membelanjakan hampir RM30 bilion menerusi Pembinaan PFI Sdn Bhd, iaitu syarikat milik penuh Kementerian Kewangan. Namun pebelanjaan ini tidak disenaraikan dalam sebarang belanjawan yang lepas, apatah lagi tersenarai sebagai liabiliti luar jangka. Ada kemungkinan tinggi bahawa wang ini dibelanjakan dengan cara ini bagi mengelak dari nisbah hutang kepada GDP meningkat melebihi 55% dan seterusnya memberi kesan kepada pasaran.

    Demi ketelusan, kerajaan perlu mendedahkan nama pihak yang akan membiayai kos projek, bagaimana pembiayaan akan dilakukan dan sebarang kemungkinan risiko yang perlu ditanggung oleh kerajaan pada masa hadapan.

    4) Harapan Ke-4: Perkongsian Awam-Swasta (PPP) yang lebih telus dan tidak berat sebelah kepada sektor swasta

    Rekod kerajaan dalam mewujudkan Perkongsian Awam-Swasta (PPP) yang telus, adil dan menguntungkan semua pihak adalah tidak begitu memberangsangkan. Kebanyakan PPP dilihat lebih menguntungkan sektor swasta, terutamanya dalam kontrak projek Pengeluar Tenaga Bebas (Generasi Pertama) dan konsesi tol.

    Adalah tidak keterlaluan jika kontrak PPP diumumkan kepada orang awam sebelum ia ditandatangani, supaya penelitian awam dapat dilakukan oleh pihak yang berminat. Jika harga bidaan untuk stesen janakuasa baharu boleh disiarkan kepada awam oleh Suruhanjaya Tenaga, mengapa tidak bagi PPP yang dihasilkan dan dirundingkan oleh UKAS (Unit Kerjasama Awam Swasta, Jabatan Perdana Menteri yang bertanggunjawab dalam menguruskan PPP)?

    Contoh kontrak yang seharusnya didedahkan termasuk Lebuhraya Pantai Barat (LPB), sebilangan lebuhraya yang telah diluluskan oleh PPP di sekitar Lembah Kelang, kontrak pembinaan insinerator mega di Kepong, dan juga kemungkinan kontrak pembinaan 2 buah loji tenaga nuklear.

    5) Harapan Ke-5: Pemberian kuasa yang lebih kepada kerajaan negeri dan kerajaan tempatan

    Salah satu masalah yang sering dihadapi bagi peruntukan belanjawan pembangunan adalah bahawa ada kalanya, sebahagian besar peruntukan tidak dibelanjakan. Walaupun terdapat beberapa sebab yang dapat diterima, seperti kegagalan untuk mencari kontraktor yang sesuai, alasan lain yang kurang dapat diterima termasuk kelewatan yang tidak perlu dan kelemahan Kerajaan Persekutuan.

    Pada masa yang sama, Kerajaan Negeri dan Kerajaan Tempatan mempunyai kuasa terhad dalam meningkatkan cukai untuk boleh digunakan bagi tujuan pembangunan setempat.

    Jika RMK-11 termasuk rancangan untuk mengagihkan lebih kuasa dan peruntukan kepada Kerajaan Negeri dan Kerajaan Tempatan, termasuk kuasa untuk menjana keuntungan lebih melalui pungutan cukai, ini sudah pasti akan membawa perubahan besar kepada negara. Ia akan memberi ruang terutamanya kepada Kerajaan Tempatan yang kurang berkemampuan dari segi kewangan untuk menjalankan kerja-kerja pembangunan setempat.

    Secara idealnya, pengagihan kuasa ini akan dituruti oleh Pilihan Raya Setempat dalam meningkatkan akauntabiliti Kerajaan Tempatan kepada pembayar cukai.

    6) Harapan Ke-6: Menjelaskan keputusan sukar yang perlu dibuat

    Harapan saya yang keenam dan juga yang terakhir mungkin merupakan permintaan yang paling keras bagi kerajaan. Dalam usaha kita mencapai status negara maju, pelbagai keputusan sukar perlu dibuat dalam merubah dasar awam. Kita menginginkan alam sekitar yang lebih hijau dan lestari, oleh itu, kita perlu membayar lebih untuk harga tenaga elektrik boleh diperbaharui. Kita juga mahukan penjagaan kesihatan yang lebih berkualiti, mudah akses dan berpatutan harga, oleh itu, kita juga perlu membayar lebih untuk peralatan yang lebih bagus dan juga untuk tenaga doktor pakar. Kita juga mengimpikan universiti tempatan yang berstatus dunia, namun kita perlu mempunyai dana yang lebih bagi tujan penyelidikan dan bayaran setimpal bagi tenaga akademik yang berkualiti.

    Bukankah lebih bagus jika kita mempunyai sebuah kerajaan yang jujur, yang mampu memberitahu rakyat tentang pilihan sukar yang perlu dibuat, keputusan yang akan diambil oleh kerajaan serta asas keputusan tersebut?

    Adakah keterlaluan untuk meminta kerajaan menghasilkan RMK-11 yang lebih jujur dan telus bagi memacu hala tuju negara untuk masa 5 tahun yang akan datang?

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

  • Wish list for the 11th Malaysia Plan

    Media Statement by Dr. Ong Kian Ming, MP for Serdang, on the 20th of May, 2015

    Wish list for the 11th Malaysia Plan

    Prime Minister Najib Tun Razak will unveil the 11th Malaysia Plan (2016 to 2020) tomorrow in parliament. This will be the Malaysia Plan that will take us to a developed nation status by 2020. Expectations therefore are very high that this plan will not only chart the course for us to achieve a developed nation status but to show the way forward thereafter.

    Below is my wishlist for what I hope will be covered in the 11th Malaysia Plan. Unfortunately, despite the importance of this plan, none of the opposition parties and members of parliament were consulted during the preparation of this plan even though we represent 52% of the voters in the country.

    1)      Wish One: A new definition of poverty

    Idris Jala, the CEO of Pemandu, was quoted as saying that the poverty in Malaysia has nearly been eradicated with less than 1% of the population living below the Poverty Line Index (PLI) [1] which is RM830 per month in Peninsular Malaysia, RM1090 in Sabah and RM920 in Sarawak.[2]

    Putting aside some valid concerns about the accuracy and representativeness of the data collected, I would like to see Malaysia adopt a new definition of poverty. Since Idris Jala likes to use international organizations such as the OECD and the World Bank as reference points, I would point him towards the OECD definition of poverty where “the poverty line is here taken as half the median household income.”[3] Developing countries place more importance on absolute poverty lines while developed countries place more importance on relative poverty lines.[4] Since Malaysia is moving towards the status of a developed nation, it would make sense for us to adopt a relative poverty measurement.

    According to the 2012 Household Income Survey, the median household income was RM3626 a month. Using the OECD relative poverty line, this means that the PLI for relative poverty in Malaysia would be RM1813 a month. The median household income of the bottom 40% was RM1852 a month. Using this new relative poverty definition, Malaysia’s poverty rate would measure in at almost 20% i.e. half of the bottom 40%.

    At the same time, I would advocate that the Economic Planning Unit establish a Multidimensional Poverty Index (MPI), also advocated by the OECD, which takes into account measures other than income such as poor housing conditions, the lack of durable assets and an inability to meet basic needs. The inaugural Malaysia Human Development Report 2013 also advocates for other ways of measuring poverty which the EPU can customise and use.[5]

    2)      Wish Two: Subsidy Rationalisation which is transparent and makes sense

    The government has made a big deal of its subsidy rationalization program including the recent abolishment of the petrol subsidy and the cuts in the electricity subsidy. What the government has not done is to review and reform the many other government subsidies which are given in a less than transparent but very costly manner.

    For example, the Ministry of Agriculture will spend an estimated RM2.2 billion in various types of subsidies on the paddy industry in 2015. Almost half a billion ringgit is spent on subsidizing the production of ST15 rice that is meant for low income groups. But much of this subsidized rice is ‘hijacked’ by wholesalers and repackaged into more expensive variants which are then sold in the market. Those who are ‘lucky’ enough to obtain the ST15 quotas can profit doubly – from the subsidy they receive from the government and from the profits they make from repackaging and selling the rice as a more expensive variant. Even though the Public Accounts Committee (PAC) has recommended that this ST15 subsidy program be abolished, the Ministry has denied this request and refused to even review the weaknesses of the program which were identified by the Auditor General’s Report.[6]

    If the government is serious about its commitment to subsidy rationalisation, it should demonstrate its political will by tackling subsidies which are costly and not given out in a transparent manner such as the various rice and paddy related subsidies. It is inconsistent to demand that consumers face the reality of market driven petrol prices but continue to give out subsidies which are ‘captured’ by well-connected middlemen.

    3)      Wish Three: Government Spending which is transparent and not “hidden”

    One of the most important aspects of any Malaysia Plan is that it outlines the budget allocation for major infrastructure and development projects for the country in the next 5 years. Allocations for new hospitals, schools, government buildings, roads, bridges and other infrastructure upgrades will be included as part of the 11th Malaysia Plan. As part of the government’s initiative to make its spending more transparent, the lists of development and infrastructure projects under the 11th Malaysia Plan should be made publicly available.

    In addition, it is imperative that the government gives an honest and transparent account of how much these projects are expected to cost and who will pay for these projects. For example, a number of large scale and expensive projects are already ongoing but do not appear anywhere in the official budget. The LRT extension, which is expected to cost an estimated RM11-12 billion and the MRT project, which is expected to cost RM36 billion for Line 1, are off-budget expenditure items, financed by special purpose vehicles or government owned companies. Ultimately, the bonds which are issued by these SPVs or these companies will have to be serviced by the government, especially since these large scale projects cannot generate sufficient revenue on their own.

    Other large scale projects in the pipeline include the LRT 3 extension, the MRT 2 line, possibly the MRT 3 line, the high speed rail (HSR) to Singapore and two possible large scale nuclear plants.

    The government has already spent close to RM30 billion in development expenditure using Pembinaan PFI Sdn Bhd, a 100% Ministry of Finance (MoF) company. This expenditure does not appear anywhere in the past budgets and is not even listed as a contingent liability. It is likely that the money was spent this way in order to avoid spooking the markets by going over the 55% Government Debt to GDP ratio.

    For the sake of transparency, the government should declare who will pay for these projects, how the financing of these projects will be raised and possibly shortfalls in the future which will have to be covered by the government.

    4)      Wish Four: Public Private Partnerships which are transparent and not biased towards the private sector

    The record of the Malaysian government in establishing Public Private Partnerships (PPP) which are transparent, fair and beneficial to all parties is abysmal, to say the least. Many of these PPP deals have been heavily biased towards the private sector parties, most notably in the contracts signed with the Independent Power Producers (first generation) and the various toll concessionaires.

    It would not be too much to ask for the contracts of these PPPs to be made publicly available before they are signed so that there is sufficient public scrutiny by interested parties. If the pricing for the bids for new power stations can be made public by the Energy Commission, why can’t the details of all the PPPs produced and negotiated by UKAS, the unit in charge of PPPs in the Prime Minister’s Department?

    Examples of such contracts which need to be disclosed are the West Coast Expressway (WCE), the various highways which have been approved by the PPP in the Klang Valley, the contract to build and run a mega-incinerator in Kepong, and possible contracts to build and operate two planned nuclear power stations.

    5)      Wish Five: Giving more power to the state and local governments

    One of the aspects of the development expenditure allocation is that sometimes, a significant proportion is left unspent. While some of the reasons for this unspent allocation may be valid – such as the inability to find a suitable contractor – other less acceptable reasons include unnecessary delays and inefficiencies at the level of the federal government. At the same time, state and local governments are limited in the ways in which they can raise and spend taxes for local development.

    It would be a game changer for the country if the 11th Malaysia Plan would include as one of its thrusts, an ambitious program for decentralizing of more power and allocating more revenue to the state and local governments including the power to raise additional revenue through taxes. This would allow greater room for cash strapped local authorities to raise and spend money locally especially on much needed development and infrastructure projects.

    Ideally, this decentralization would be accompanied by local government elections in order to increase the accountability of the local authorities to the ratepayers who are paying taxes to the respective local authorities.

    6)      Wish Six: Making clear the hard choices we must make

    My sixth and final wish is perhaps the most demanding from the perspective of the government. As we achieve the status of a developed country, hard choices must be made in different areas of public policy. We will demand for a cleaner, healthier environment but we must be willing to pay a higher electricity price to fund renewable energy. We will want to have access to higher quality healthcare that is accessible and affordable but someone will have to pay for better equipment and higher salaries for our specialist doctors. We want to have world class local universities but we must find ways to find additional funding for research and better pay to attract good quality academics.

    Wouldn’t it be great if we had a government that could honestly tell us about these hard choices we must make, the decisions that will be made by the government and the basis of these decisions?

    At the end of the day, is it not too much to ask for the government to produce an honest and transparent 11th Malaysia Plan to chart the path for our nation for the next 5 years?

    Dr. Ong Kian Ming
    Member of Parliament for Serdang

    [1] http://idrisjala.my/measure-poverty/

    [2] According to the 2012 Household Income Survey

    [3] http://www.oecd-ilibrary.org/sites/factbook-2010-en/11/02/02/index.html?itemId=/content/chapter/factbook-2010-89-en

    [4] http://www.unece.org/fileadmin/DAM/stats/documents/ece/ces/ge.15/2013/WP_17_OECD_D_En.pdf

    [5] http://mhdr.my/

    [6] http://www.freemalaysiatoday.com/category/nation/2012/10/15/rice-subsidies-not-working-out/

  • If Malaysia does not tolerate any form of human trafficking, why does it occupy the lowest tier (Tier 3) in the US State Department’s Trafficking in Persons 2014 Report?

    Media Statement by Dr. Ong Kian Ming, MP for Serdang, on the 16th of May, 2015

    If Malaysia does not tolerate any form of human trafficking, why does it occupy the lowest tier (Tier 3) in the US State Department’s Trafficking in Persons 2014 Report?

    Prime Minister Najib, in a statement released yesterday, in response to the escalating Rohingya immigrant crisis, said the following:

     “Malaysia does not and will not tolerate any form of human trafficking. Anyone found to be perpetrating this injustice and contravening our laws will be held accountable.”

    The Prime Minister’s statement is a joke given Malaysia’s atrocious record on human trafficking and the lack of political will to undertake meaningful steps in order to address these serious shortcomings.

    The US Department of State’s Trafficking in Persons Report had put Malaysia on the Tier 2 Watch List from 2010 to 2013. Being on the Tier 2 watch list means that Malaysia is a country which is one of the “governments do not fully comply with the Trafficking Victim’s Protection Act (TVPA)’s minimum standards, but are making significant efforts bring themselves into compliance with those standards”.  After not showing any progress to improve its human trafficking record, Malaysia was automatically downgraded to a Tier 3 status country in 2014 which is one of the countries “whose governments do not fully comply with the minimum standards and are not making significant efforts to do so.”[1]

    Among some of the problems highlighting in Malaysia are the following:

    “Refugees in Malaysia lack formal status or the ability to obtain work permits under Malaysian law, making them vulnerable to trafficking. Many incur large smuggling debts; traffickers use these debts to subject some refugees to debt bondage.”[2]

    The issue of human trafficking and the treatment continues to be a serious one in Malaysia despite the enactment of the Anti-Trafficking in Persons and Anti-Smuggling of Migrants Act 2007.[3] The effective enforcement of this Act[4] as well as underlying weaknesses in this Act that opens itself up to abuse have not been addressed.[5]

    This problem has become so serious that Malaysia’s participation in the Trans Pacific Partnership (TPP) could be jeopardized as a result of its Tier 3 status in the Trafficking in Persons 2014 Report.[6]

    As long as the Malaysian government refuses to have an honest examination of its policies towards refugees and migrants, our human trafficking record will continue to languish. The recent humanitarian crisis involving the Rohingyas is but the tip of a much larger iceberg of the human trafficking problem in our country which the Malaysian government, led by the Prime Minister, refuses to acknowledge even exists.

    Dr. Ong Kian Ming
    Member of Parliament for Serdang

    [1] http://www.state.gov/j/tip/rls/tiprpt/2014/226649.htm

    [2] http://www.state.gov/documents/organization/226847.pdf

    [3] http://www.agc.gov.my/Akta/Vol.%2014/Act%20670.pdf

    [4] http://www.thestar.com.my/story/?file=%2F2009%2F2%2F15%2Ffocus%2F3272925&sec=focus

    [5] http://www.malaysiakini.com/letters/142533

    [6] http://www.stuff.co.nz/world/americas/68376779/malaysias-human-trafficking-may-doom-trans-pacific-partnership

Page 60 of 198« First...102030...5859606162...708090...Last »