• 希望联盟所面临的挑战(第一篇章)

    (2015年9月23日)沙登区国会议员王建民博士的新闻媒体声明

    希望联盟所面临的挑战(第一篇章)

    唯有时间会告诉大家,究竟马来西亚第三次重组的在野党联盟未来会有如何的历史评价? 在来临的大选,为了国家未来斗争,新成立的希望联盟面对国阵时仍存在一些值得探讨的挑战。同时,新联盟也应抓紧此宝贵的机会来重塑自己的政治平台和身份认同。

    在第一部分,我会企图探讨这次新在野党联盟在成立的过程中所面临的挑战和为何我认为目前是推动希望联盟的最佳时机。接着在第二部分的篇章,我将描述希望联盟在为下一届大选筹备时所面临的机遇和挑战。

    虽然由在野党领袖兼公正党主席旺阿玆莎,行动党国会领袖林吉祥和诚信党主席末沙布共同来宣布希望联盟的成立似乎是水到渠成的发展过程,但是背后却存在多种势力暗流,以企图延缓甚至打击希望联盟的成立。其中部分是拥有真正的动机,有则缺乏。

    希望联盟成立所面临的阻碍

    针对新在野党联盟的成立,大致上可以归纳为三大论述,当中彼此会出现一些重叠内容。

    第一种论述是关于国阵纳吉在迈向下届大选的路途上将非常不收欢迎,因此所有的在野党为了入主布城当务之急便是避免出现大选时的三角战。招纳城信党和遗弃伊斯兰党将可能会导致出现恶意的三角战,进而影响更大宏愿的实现。因此,各在野党最好应该维持现状,而非进行政治洗牌。

    这一类论述的盲点是,2018大选将会和2008大选的政治现实不一样。相比否定国阵三分之二多数,赢获多数国会议席将会是需要不一样的博弈策略。人民的期望与国家的政治现况都有所改变。如果缺乏一个拥有具体的平台和大选宣言的在野党联盟,许多选民则宁可选择熟悉的国阵,并足以否定在野党取得胜利的可能性。再来,如果选民没有看到一个可替代国阵的在野党联盟,那我们也不能忽视这会导致投票率会比第13届大选来得低的可能性。

    此外,现有的论述都是建立在纳吉仍是担任首相一职的前提上。万一,由于某种出乎意料之外的因素,纳吉在2018年大选前被更有活力的慕尤丁取代呢?慕尤丁领导的国阵将受到阿都拉2004大选的振奋效应而显得更受欢迎。届时,所有在野党将不得不在毫无协调的情况下挣扎,试图更有效地应对这一波的挑战。因此,有了一个新的在野党联盟,我们将更好地为未来各种的可能性做好事前的准备和规划,说服选民我们能比无论是由纳吉,慕尤丁,阿末扎希或凯利领导的国阵政府表现得更好。

    其次,有第二种的声音担忧若新在野党联盟遗弃伊斯兰党,恐怕将失去马来票的风险。这一种的论述,是将伊斯兰党视为能深入到马来乡村中心的唯一在野政党,因此没有了他们的在野党联盟,会导致希望联盟失去了基本盘的选票。这观点再发展和延伸下去,有则认为将进一步地把伊斯兰党推向与巫统合作的可能性,从而减少在野党在下届大选取得胜利的机会。

    同样地,从多个角度来思考这个论述也是有问题。第一,只有伊斯兰党可以赢取或满足乡村需求的假设行论述是应被重审的。 在野党在2008年所获胜却在2013年捍卫失败的15个国会议席,共有10个议席落伊斯兰党在吉打和吉兰丹的传统议席。当中,7个在吉大州捍卫失败的议席的原因是伊斯兰党所领导的州政府在施政方面无法履行承诺。反之,槟城和雪兰莪州的民联却于2013年大选在选票份额上有所斩获。事实上,伊斯兰党内部也正担心自己也未必能够保住后聂阿兹时代的吉兰丹州政权,才会迫使他们在2013年大选后把伊刑法的议程搬上台面。吉兰丹州政府无法向公众交代提呈任何洪灾后的工程系统和重建计划,或许将在2018年大选成为伊斯兰党竞选期间的梦魇。

    无可否认的是,诚信党仍未完全展示他们掌握马来选票的能力。但是,考虑到这政党仅才成立数月之久,因此这一切仍不出预料之外。近期令人鼓舞的迹象包括,近8000名成员已在吉兰丹州申请入党。 诚信党在未来预计也将在南部地区如柔佛,马六甲和森美兰州等大力推动组织的发展,而这些州属传统上都被视为伊斯兰党较弱的选区。如其他社群一般,马来社会的政治倾向是具有流动性的。正当现任伊党主席哈迪阿旺不愿正面攻击纳吉政府许多的丑闻和弊端,拥有多一个进步,全新为马来社群斗争的以伊斯兰教为主轴的政党仍是一件积极正面的政治发展。

    最后,不管新的在野党联盟成立与否,伊斯兰党与巫统趋近的合作关系已经浮上台面。哈迪阿旺很可能继续在巫统的误导下,相信与巫统合作前提下在吉兰丹州有落实伊刑法的可能性。有鉴于此,相比要等待到大选后,现在就迫使伊斯兰党在来临的大选前选择公开自己与巫统的政治立场不是来得更好吗?即使没有希望联盟的出现,其他在野政党又要如何确保哈迪阿旺所领导的伊党不会在第14届大选后选择与巫统合作呢?

    第三,有则认为现在还不是成立新联盟的最佳时机。为了避免重蹈覆辙,各政党应在新联盟成立前应花费更多的时间来讨论彼此的政策立场。在野党应走入草根社会阶层里,以便了解乡村选民的心声,接着才组成一个能满足选民需求的政治联盟。然而,这都是出发点很好的建议,但在政治现实上却不实际。

    实际上,自从哈迪阿旺执意要在吉兰丹州推动直接违反民联共同政纲的伊刑法议程时,在野党联盟的正常运作就陷入瘫痪了。在来临的国会预算案逼近,国家经济情况一落千丈,巫统公然地鼓励和甚至举办挑起种族情绪紧张的集会之际,我们目前燃煤之急的便是要填补纳吉遗留下来的领导真空。

    若要我们抛下痛苦离开斗争多年的伊斯兰党的诚信党同志和朋友们,终究是不公平的做法。诚信党被期望能参与一个能在需要时刻领导国家的新在野党联盟。成立这次的在野党联盟也实时地加强该政党的正当性和展示彼此间的政治决心。

    无解的争论是可以永无休止地继续下去。事实上,民联共同政纲已可以作为新在野党联盟的共同纲领的实践参考。希望联盟可以随着因应新的政治挑战而在来临的大选前,采纳同样版本部分的政纲并加以修改。随着新联盟的成立,我们便能以更团结的阵线来出席来临的国会会议,包括提呈替代预算案。这一切都难以在缺乏正式的在野联盟的情况下完成。

    然而,今天希望联盟的成立是否就意味着上述问题得以被解决?若有这样的想法,那也未免太天真了吧。然而,至少这会是一个好的起步,好让在野党为下一届大选更严峻的斗争作出准备。同一时间,希望联盟也不能忽视许多潜在的挑战和把握伴随而来的机遇。我将会在第二部分的篇章继续探讨这一系列的课题。

    王建民博士
    沙登区国会议员
    2015年9月23日

  • Cabaran kepada Pakatan Harapan (Bahagian 1)

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming pada 23hb September 2015

    Cabaran kepada Pakatan Harapan – Bahagian 1

    Bagaimanakah sejarah akan menghakimi percubaan kali ketiga dalam usaha membentuk pakatan pembangkang di Malaysia? Hanya masa yang akan menentukan. Namun Pakatan Harapan yang baru dibentuk ini menghadapi cabaran besar dalam membuat persediaan bagi menentang Barisan Nasional demi masa hadapan negara pada PRU akan datang. Pada masa yang sama, terdapat juga peluang yang harus dicapai dalam membentuk identiti dan pentas untuk gabungan baru ini.

    Dalam bahagian pertama ini, saya akan menyelusuri beberapa cabaran bagi pembentukan pakatan pembangkang baru ini dan memberi hujah bahawa ini merupakan masa yang sesuai untuk melancarkan Pakatan Harapan. Dalam bahagian kedua, saya akan menggariskan beberapa cabaran dan peluang untuk Pakatan Harapan dalam persediaan menghadapi PRU akan datang.

    Walaupun pengumuman pembentukan Pakatan Harapan oleh Ketua Pembangkang merangkap Presiden PKR, Dr Wan Azizah, bersama-sama dengan Ketua Parlimen DAP, Lim Kit Siang dan Pengerusi Parti Amanah Negara, Mat Sabu, seolah-olah seperti sebuah perjanjian kukuh yang termeterai, terdapat beberapa kuasa yang bergerak di belakang tabir untuk melambatkan atau menggagalkan pembentukan pakatan pembangkang yang baru ini. Sebahagian daripada ini didorong oleh motivasi yang tulen, terdapat juga yang bukan.

    Cabaran pembentukan Pakatan Harapan

    Hujah-hujah yang dibuat terhadap pembentukan pakatan pembangkang yang baru ini boleh dikategorikan kepada 3 kategori dengan terdapat pertindihan diantaranya.

    Hujah pertama berkisar kepada tanggapan bahawa BN-Najib akan menjadi tidak begitu popular menjelang PRU akan datang, dan sebab itu kesemua parti pembangkang perlu mengelak pertandingan tiga penjuru bagi mencapai matlamat ke Putrajaya. Kemasukan PAN dengan pengecualian PAS memungkinkan pertandingan 3 penjuru yang akan menjejaskan matlamat utama ini. Oleh itu, parti-parti pembangkang perlu mengekalkan keadaan sedia ada dan tidak melakukan sesuatu yang boleh menggangu gugat keadaan.

    Masalah berkenaan hujah ini adalah, PRU 2018 adalah berbeza dengan PRU 2008. Memenangi majoriti kerusi Dewan Rakyat adalah berbeza dengan menafikan BN majoriti dua pertiga. Jangkaan dan harapan rakyat adalah berubah-ubah mengikut landskap politik negara. Jika tiada pakatan pembangkang rasmi yang mempunyai platform dan manifesto yang gah dan kuat, pemilih mungkin hanya akan berpegang kepada kebiasaan, iaitu mengundi BN. Perkara ini cukup untuk menafikan kemenangan bagi pihak pembangkang. Kita juga tidak boleh menolak kemungkinan bahawa peratusan keluar pengundi akan lebih rendah berbanding PRU 2013 jika pengundi tidak dapat melihat keupayaan pakatan baru untuk mengambil alih tampuk BN.

    Tambahan pula, hujah ini adalah berlandaskan pengekalan Najib sebagai Perdana Menteri. Bagaimana sekiranya Najib digantikan oleh Muhyiddin, nafas baru yang lebih menyegarkan sebelum PRU 2018? BN yang diketuai oleh Muhyiddin akan meraih manfaat seperti kemenangan besar Pak Lah pada PRU 2004 yang disebabkan populariti beliau. Parti-parti pembangkang pula perlu berebut dan berhempas pulas, dalam cubaan untuk mengatasi perkara ini. Dengan adanya pakatan baru, kita berada pada kedudukan yang lebih selesa untuk membuat rancangan dan bersedia menghadapi kemungkinan sebegitu, dan menunjukkan bagaimana kita boleh mengatasi BN, tidak kira sama ada BN diterajui oleh Najib, Muhyiddin, Zahid Hamidi mahupun Khairy.

    Hujah kedua berpaksi kegusaran bahawa pengasingan PAS akan menyebabkan kehilangan undi Melayu. Anggapan di sini adalah bahawa PAS merupakan satu-satunya parti yang mampu mendekati Melayu dari luar bandar dan jika mereka dikecualikan daripada pakatan pembangkang, pengundi-pengundi tidak akan mengundi pakatan baru tanpa PAS. Lanjutan hujah ini adalah bahawa pengecualian PAS daripada pakatan baru akan menjadikan PAS lebih cenderung untuk bekerjasama dengan UMNO, dan dengan itu akan mengurangkan peluang kemenangan bagi pihak pembangkang pada PRU akan datang.

    Sekali lagi, hujah ini adalah bermasalah jika dilihat dari pelbagai sudut. Andaian bahawa hanya PAS yang mampu memenangi atau mempertahankan keperluan masyarakat luar bandar perlu dikaji semula. Daripada 15 kerusi parlimen yang dimenangi oleh pembangkang pada PRU 2008 namun gagal dipertahankan pada PRU 2013, 10 daripadanya merupakan kerusi kuat PAS di Kedah dan Kelantan. 7 daripada 10 kerusi ini hilang dari kubu kuat PAS di Kedah disebabkan oleh kegagalan Kerajaan Negeri PAS untuk melaksanakan tanggungjawabnya. Sebaliknya, Pakatan Rakyat di Pulau Pinang dan Selangor memperoleh peningkatan peratusan undian pada PRU 2013. Malah, besar kemungkinan kebimbangan PAS bahawa mereka mungkin tidak dapat mempertahankan Kelantan selepas berakhir era pemerintahan Tok Guru Nik Aziz menyebabkan mereka menegakkan hudud sebagai agenda utama pada pasca PRU 2013. Ketidakupayaan kerajaan PAS Kelantan untuk menghasilkan suatu rancangan pembinaan semula selepas banjir yang sistematik mungkin akan menghantui mereka pada PRU 2018.

    Tidak dapat dinafikan bahawa kemampuan PAN untuk menguasai undi Melayu masih diragui, tetapi itu telah dijangka memandangkan parti tersebut hanya baru berusia beberapa bulan sahaja. Namun terdapat tanda-tanda yang menggalakkan terutamanya pendaftaran lebih daripada 8000 ahli di Kelantan. PAN juga dijangka bertapak di Johor, Melaka dan Negeri Sembilan, di mana kehadiran PAS di negeri-negeri ini secara tradisinya dilihat lemah. Sokongan politik kaum Melayu adalah anjal, sama seperti kaum lain. Sebuah parti Islam baru progresif yang berjuang untuk komuniti Melayu merupakan sebuah pembangunan positif terutamanya selepas keengganan Presiden PAS, Tok Guru Hadi Awang untuk menyelar kelemahan demi kelemahan pentadbiran Najib.

    Akhirnya, kemungkinan PAS untuk bekerjasama dengan UMNO kini sudah jelas, sama ada dengan tertubuhnya pakatan pembangkang yang baru atau tidak. Kemungkinan besar Hadi Awang akan terus dimanipulasi oleh UMNO untuk terus mempercayai bahawa hudud di Kelantan boleh dilaksanakan dengan kerjasama UMNO. Dengan adanya kecenderungan seperti ini, bukankah lebih baik untuk meminta PAS menyatakan kedudukan politik mereka sebelum PRU akan datang dan bukannya selepas PRU? Apakah jaminan yang dimiliki oleh parti pembangkang lain bahawa Hadi Awang tidak akan membawa PAS untuk bekerjasama dengan UMNO dalam konteks pasca PRU14 walaupun tanpa kewujudan Pakatan Harapan?

    Hujah ketiga adalah bahawa pakatan sekutu ini dibentuk pada masa yang tidak sesuai. Perbincangan lanjut perlu diadakan dan polisi perlu dikukuhkan supaya masalah dan penyebab kepada perpecahan Pakatan Rakyat tidak akan berulang dan menyebabkan perpecahan kepada mana-mana pakatan pembangkang yang baru. Parti pembangkang perlu turun padang dalam usaha memahami pengundi luar bandar dan membentuk sebuah sekutu yang mampu memenangi hati dan minda mereka. Ini merupakan cadangan yang baik, namun tidak praktikal dari segi politik.

    Hakikatnya, kepincangan telah menimpa pembangkang sejak keputusan Hadi Awang untuk mendesak hudud dilaksanakan di Kelantan yang merupakan pelanggaran langsung terhadap Dasar Bersama Pakatan Rakyat. Keperluan untuk mengisi kekosongan kepimpinan yang ditinggalkan Najib adalah semakin terdesak dan tertekan memandangkan sesi pembentangan bajet yang kian hampir, situasi ekonomi negara yang semakin meruncing serta percubaan terang-terangan UMNO untuk menggalakkan dan menganjurkan program yang meningkatkan retorik perkauman.

    Adalah tidak adil untuk meninggalkan rakan-rakan PAN terkontang-kanting, selepas mereka membuat keputusan sukar untuk keluar daripada PAS setelah berjuang dalam parti sejak bertahun-tahun lamanya, demi menubuhkan parti Islam baru yang lebih progresif. Memang telah diharapkan bahawa PAN akan menyertai pakatan baru untuk memimpin negara dalam keadaan yang memerlukan. Membentuk pakatan baru pada masa ini akan memberi rangsangan kepada PAN dari segi kredibiliti dan menunjukkan komitmennya kepada perjuangan pembangkang, serta memperakukan komitmen parti pembangkang lain terhadap perjuangannya.

    Perbincangan boleh berlanjutan tanpa sebarang resolusi. Hakikatnya, Dasar Bersama Pakatan Rakyat telah tertubuh sebagai komitmen dasar bersama untuk pakatan pembangkang yang lepas. Oleh itu, Pakatan Harapan boleh menerima pakai rangka kerja yang sama namun boleh diubahsuai selaras dengan cabaran politik yang dihadapi menjelang PRU akan datang. Pembentukan pakatan baru ini juga membenarkan kita mewujudkan barisan yang lebih kukuh dan bersatu menjelang sesi Parlimen akan datang, termasuklah sesi pembentangan bajet alternatif, sesuatu yang tidak mungkin dapat dicapai tanpa kehadiran pakatan pembangkang rasmi.

    Adakah pembentukan Pakatan Harapan bermakna kita telah menjawab semua hujah yang menentang pakatan pembangkang yang baru? Adalah naif jika saya beranggapan demikian. Namun, ianya langkah pertama yang baik ke arah perjuangan besar dan lebih signifikan menjelang PRU akan datang. Dalam pada itu, Pakatan Harapan perlu menghadapi pelbagai cabaran dan cuba untuk menggengam peluang yang akan datang. Perkara tersebut akan diulas dengan lebih lanjut dalam Bahagian 2 kenyataan saya.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang
    23 September 2015

  • Challenges to Pakatan Harapan (Part 1)

    Media Statement by Dr. Ong Kian Ming, MP for Serdang, on 23 September 2015

    Challenges to Pakatan Harapan (Part 1)

    How will history judge the third attempt at forming an opposition coalition in Malaysia? Only time will tell. But the newly formed Pakatan Harapan faces considerable challenges in preparing to face the Barisan Nasional (BN) in the fight for the nation’s future in the next general election. At the same time, there are also opportunities to be grasped in shaping the identity and platforms for the new coalition.

    In this first part, I will go through some of the challenges of forming this new opposition coalition and argue that this is the right time to launch Pakatan Harapan. In part two, I will outline some of the challenges and opportunities for Pakatan Harapan in preparing for the next general elections.

    While the announcement of the formation of Pakatan Harapan by opposition leader and PKR President, Dr. Wan Azizah, together with DAP parliamentary leader Lim Kit Siang and Parti Amanah Negara Chairman Mat Sabu seemed like a done deal, there were many forces that were moving behind the scenes to delay or even scupper the formation of this new opposition coalition. Some of this was driven by genuine motivations, other less so.

    Arguments against the formation of Pakatan Harapan

    The arguments made against the formation of a new opposition coalition can be grouped largely into three categories with some overlaps between them.

    The first argument revolves around the notion that because BN-Najib will be so unpopular heading into the next general election, all the opposition parties need to do is to avoid three corner fights in order to get to Putrajaya. Including Amanah but excluding PAS from a new opposition coalition would likely lead to some damaging three corner fights that would detract from this larger objective. Hence, the opposition parties should maintain the status quo and not rock the boat.

    The problem with this argument is that GE2018 (assuming the BN Prime Minister goes full term) will be different from GE2008. Winning a majority of parliament seats is a different ballgame compared to denying the BN a two thirds majority. The expectations of the rakyat have changed together with the political landscape in the country. If there is no official opposition coalition with a concrete platform and manifesto, some voters may just opt to stick with the familiarity of the BN, enough to deny an opposition victory. We also cannot discount the possibility that voter turnout will be lower than in GE2013 if voters do not see a viable opposition coalition to take over the BN. This will inevitably hurt the opposition more than it hurts the BN.

    Furthermore, this argument is predicated on Najib remaining as Prime Minister. What if, for some unexpected reason, Najib is replaced by a rejuvenated and invigorated Muhyiddin prior to GE2018? A Muhyiddin led BN would benefit from a Pak Lah GE2004 boost to its popularity. The opposition parties would then have to scramble, in an uncoordinated manner, to try to find an effective counter to this. With a new opposition coalition in place, we would be in a much better position to plan and prepare for such a possibility and to show how we can do better than the BN, regardless of whether it is a Najib-led, Muhyiddin-led, Zahid Hamidi-led, or Khairy-led BN.

    The second argument against the formation of an opposition coalition revolves around the fear of alienating PAS and losing the Malay vote. The notion here is that PAS is the only opposition party that can reach out to the Malay rural heartland and if they are excluded from the opposition coalition, this voter base will also abandon a PAS-less Pakatan Harapan. A further extension of this argument is that excluding PAS will push the party closer towards working with UMNO thereby decreasing the chances for an opposition victory in the next general election.

    Again, this argument is problematic from many angles. The assumption that only PAS can win or hold on to the rural constituencies needs to be re-examined. Of the 15 parliament seats which the opposition won in 2008 but failed to defend in 2013, 10 were in the PAS stronghold states of Kedah and Kelantan. 7 of these seats were lost in Kedah alone partly due to an inept PAS-led state government that failed to deliver. In contrast, Pakatan in Penang as well as Selangor made gains in GE2013 in terms of vote share. Indeed, it may be fears within PAS that it may not be able to hold on to the Kelantan state government post-Tok Guru Nik Aziz that forced it to put hudud on the agenda post GE2013. The inability of the PAS Kelantan state government to come up with any systematic post flood reconstruction and rebuilding plan may very well come back to haunt PAS in GE2018.

    It is undeniable that Amanah’s ability to capture the Malay vote is still somewhat in doubt. But that is to be expected given that it is only a few months old. There are encouraging signs especially the fact that more than 8000 members have signed up in the state of Kelantan. Amanah is also expected to make a strong push in the southern states of Johor, Melaka and Negeri Sembilan, states which PAS’s presence has been traditionally seen as weak. The political support of the Malay community is fluid, just like that of the other communities. Having a new progressive Islamic party to fight for the hearts and minds of the Malay community is a positive development especially given the reluctance of the current PAS President, Tok Guru Hadi Awang, to attack the many weaknesses and shortcomings of the Najib administration.

    The formation of a PAS-less opposition coalition also does not prevent a future electoral pact to be agreed upon with PAS so that three corner fights can be minimized or avoided altogether especially in the marginal seats, if PAS is willing to come to the negotiating table.

    Finally, the possibility of PAS having a closer working relationship with UMNO is already apparent, with or without the formation of a new opposition coalition. It is likely that Hadi Awang will continue to be manipulated and misled by UMNO into believing that the hudud agenda in Kelantan is still a possibility with the cooperation of UMNO. Given these existing tendencies, would it not be better to force PAS to reveal its political position vis-à-vis UMNO before the next general election rather than after? What guarantees do the other opposition political parties have that a Hadi Awang led PAS will not cooperate with UMNO in a post-GE14 context even without the presence of Pakatan Harapan?

    The third argument against the formation of an opposition coalition is that this is not the right time. More discussion needs to take place and the policy positions of the new coalition needs to be firmed up so that the problems which broke up Pakatan Rakyat does not lead to the breakup of any new opposition coalition. The opposition parties should also go to the ground in order to understand the rural voters and form a coalition that will be able to win their hearts and minds. These are well meaning suggestions but are politically impractical.

    That fact is that the opposition has been dysfunctional since the decision by Hadi Awang to push for the hudud agenda in Kelantan which is a direct contravention of the Pakatan Rakyat Common Policy Framework. The need to fill the leadership vacuum which has been vacated by Najib is all the more pressing given the upcoming budget session in parliament, the worsening economic conditions in the country and the blatant attempts by UMNO to encourage and even organize events that raise the racial rhetoric and temperature in the country.

    It would also not be fair to leave our friends and colleagues in Amanah ‘hanging’, so to speak, after making the very painful decision to leave PAS, their party of struggle for many years, and to form a new progressive Islamic party. The expectation was that Amanah would join a new opposition coalition that would provide leadership to the country in a time of need. Forming the opposition coalition at this time would give Amanah a much boost in its legitimacy and demonstrate its commitment to the opposition cause as well as confirm the commitment of the other opposition parties to its cause.

    Discussions can go on endlessly without any resolutions. The fact of the matter is that the Pakatan Rakyat Common Policy Framework already established the common policy commitments of the then opposition coalition. Pakatan Harapan can adopt the same framework and tweak it as we go along in in accordance to the new political and policy challenges which we will face in the run-up to the next general election. The formation of this new opposition coalition will also allow us to present a united front in the upcoming parliamentary session including the presentation of an alternative budget, something which may not have been possible without the presence of a formal opposition coalition.

    Does the formation of Pakatan Harapan means that we have answered all the arguments against new opposition coalition? I would be naïve to assume so. But it is a good first step towards the bigger and more significant fight that will come at the next general election. In the meantime, Pakatan Harapan will have to face many challenges and try to grasp the many opportunities that will come our way. That will be covered in Part 2 of my statement.

    Dr. Ong Kian Ming
    MP for Serdang
    23rd of September 2015

  • 选举委员会不应该允许有人对登记选民作出虚假的举报

    (2015年9月18日)沙登区国会议员王建民博士的媒体新闻声明

    选举委员会不应该允许有人对登记选民作出虚假的举报

    在上一个月,许多行动党代表陆续都收到有关列入选民册的新登记选民被被身份不明人士反对的投诉。这些选民都被要求出席在莎阿南雪州发展局(PKNS)的雪兰莪州选举委员会所举行的公众听证会。我参加了在9月10日的听证会,并对所发现的事情完全不能接受。

    在同一天,所有被反对登记的选民都是来自巴也加拉斯和龙溪州选区,这两个选区都是巫统在2013年大选时代表竞选。我在听证会上与20名选民交谈(新登记或要求更换地址的已登记选民),他们都在所登记的地址居住了至少3年,有些甚至超过10年。被举报的理由却是“查无此人”(Pemilih Tidak Dapat DiKesan)(请参阅样本附录一)。反对者没有提供额外的证据,由此可见他们确实并无下足功课,以便追查相关遭举报的选民。事实上,这些举报显然地是拥有虚假成分,因为当天在9月10日,所有与我交谈的被举报的选民最终都不成功,因此当场所有选民都被批准列入选民册。

    根据2002年选举(选民登记)条例,虽然个人有权利反对他人登记列入全国大选的新增选民册,但是明文规定,允许登记官有权要求举报者提供更确实的信息和反对的理由。

    第15条例(5)指出:“在获取了举报的要求后,选举官可以凭自己的看法和一旦认为举报者所提供的资料是不足够,可以要求举报者在反对日期开始的七天内回复更多确实的证据。”

    单凭微薄的举报理由,选举委员会不应允许召开听证会。与其浪费新登记选民的宝贵时间,选委会应在听证会之前要求举报者提供更多确实的证据。

    我对选委会没有根据选举第18条例来谕令反对者赔偿被举报的选民最高可达 200令吉,以赔偿后者在时间方面的损失及所造成的不便。许多选民抛下工作时间来前往沙亚南出席听证会。有些选民是来自路途遥远的沙白安南(Sabak Bernam)和乌鲁雪兰莪(Hulu Selangor),就算得到200令吉的赔偿,很可能也无法弥补回所有的费用和时间的损失。反观选委会要求反对者在不成功后仅支付被举报的选民100令吉(请参阅附录二如下)。

    此外,选委会并没有要求反对者现场支付被举报者赔偿。相反,被举报的选民还得在反对者的代表要求下填写他们的详细资料。当我询问选委会为什么不要求反对者现场支付赔偿时,他回答说,选委会没有权力来强迫反对者这样做。这对被举报者来说是极度不公平因为他们连100令吉也无法保证获得,以弥补所带来的不便和离开工作的时间损失。

    因此,如果反对者无法提供任何具体理由来举报选民登记,那选委会应该修改和提高赔偿的最高罚款,以遏止有个人或团体作出虚假的举报,并且谕令反对者必须现场支付赔偿金额,

    这不禁让人猜测,这一切都是绝望的巫统为了力争回州内的一些议席,企图举报被视为倾向投票给非国阵政党的选民。当我出席雪兰莪选委会的听证会期间,便遇到了两位分别来自巴也加拉斯和龙溪州选区的巫统代表。

    选委会必须履行自己的职责和坚定自己的立场,让便在未来能遏止这些虚假的举报数量。选委会可以通过要求反对者承担更多的举证基本责任和一旦举报理由被发现是豪无根据可言,他们也可以提高需现场支付的赔偿最高金额。

    王建民博士
    沙登区国会议员

    Appendix 1: Objection to Leong Yung Hong using the reason “Pemilih Tidak Boleh DiKesan”

    Appendix 2: Decision by the EC to ask the objector to pay the objectee RM100 only

Page 40 of 195« First...102030...3839404142...506070...Last »