• Inisiatif pelaburan yang diumumkan dalam Bajet perlu diawasi dengan teliti

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 25 Oktober 2015

    Inisiatif pelaburan yang diumumkan dalam Bajet perlu diawasi dengan teliti

    Dalam ucapan Bajet Perdana Menteri pada hari Jumaat lalu, beliau telah mengumumkan sejumlah besar inisiatif pelaburan di bawah “Keutamaan Pertama: Memperteguh Ketahanan Ekonomi Negara.” Pelaburan ini berjumlah RM137 bilion. Mungkin bagi sesiapa yang mendengar inisiatif ini buat pertama kali, mereka akan berasa kagum dengan pelaburan yang disuntik oleh kerajaan ke dalam infrastruktur dan pembangunan. Namun pada hakikatnya, daripada apa yang diumumkan, hanya 3.1% atau RM4.2 bilion muncul di dalam Bajet 2016. RM132.9 bilion yang selebihnya (96.9%) sebenarnya merupakan perkara luar bajet yang dibiayai oleh Syarikat Tujuan Khas (SPV), Syarikat Berkaitan Kerajaan (GLC), Kerjasama Awam Swasta (PPP) dan juga sektor swasta.

    Jadual 1 di bawah menyenaraikan kesemua perbelanjaan pelaburan di bawah seksyen “Keutamaan Pertama” dalam Bajet Najib.

    Jadual 1: Pelaburan di bawah seksyen “Keutamaan Pertama” Bajet Najib

    Perbelanjaan pelaburan di bawah SPV adalah sebanyak RM82.5 bilion (60.2%). Ini termasuklah MRT jajaran 1 dan 2, sambungan LRT dan LRT 3 dan juga projek BRT di sepanjang Lebuhraya Persekutuan dan di Kota Kinabalu. Perbelanjaan pelaburan bagi GLC pula berjumlah RM44.5 bilion (32.4%). Ini termasuklah RM6.7 bilion oleh Khazanah di 9 kawasan berimpak dan pelaburan Petronas di kompleks RAPID, Pengerang Johor yang bernilai RM18 bilion. Setahu saya, projek Malaysia Vision Valley yang bernilai RM5 bilion merupakan sebuah projek yang kebanyakkanya dipacu oleh sektor swasta.[1] Projek penyuraian trafik Jalan Tun Razak yang berjumlah RM900 juta juga diumumkan sebagai projek Kerjasama Awam Swasta (PPP). Daripada baki RM4.2 bilion dalam projek kerajaan, tidak banyak daripadanya merupakan inisiatif baru. Sebagai contoh, peruntukan projek bekalan elektrik dan air luar bandar bernilai RM1.5 bilion telah wujud sebagai sebahagian daripada NKRA Infrastruktur Asas Luar Bandar di bawah Program Transformasi Kerajaan (GTP).

    Mengapakah kita perlu memberi perhatian kepada hakikat bahawa hampir 97% daripada inisiatif pelaburan sebenarnya merupakan perkara luar bajet?

    Pertama, beberapa projek ini mungkin tidak akan terlaksana atau mampu untuk menarik jumlah pelaburan seperti yang diumumkan oleh Najib. Sebagi contoh, projek Cyberjaya City Center bernilai RM11 bilion dilaksanakan melalui Cyberview Sdn Bhd yang merupakan syarikat milik kerajaan.[2] Menurut Laporan Ketua Audit Negara 2013 (siri ketiga), Cyberview mempunyai tunggakan bayaran kepada kerajaan berjumlah RM571 juta pada penghujung 2013. Jika ia tidak mampu untuk membayar faedah kepada kerajaan, amat sukar untuk membayangkan bagaimana syarikat ini dapat membiayai RM11 bilion yang diperlukan untuk projek tersebut. Insiatif eko-resort bersepadu Nexus Karambunai yang diumumkan oleh Najib pada 2011 yang berjumlah RM3 bilion juga masih belum dijalankan walaupun empat tahun telah berlalu. Keraguan yang sama juga terpakai bagi projek KL Aeropolis oleh Malaysian Airports yang bernilai RM7 bilion dan juga projek Malaysia Vision Valley yang bernilai RM5 bilion.

    Kedua, beberapa inisiatif pelaburan mungkin tidak mempunyai faedah secara langsung kepada rakyat. Contohnya, Khazanah menerusi entiti IHH Healthcare Berhad akan melabur anggaran RM670 juta antara tahun 2015 hingga 2017 dalam membina hospital baru dan mengembangkan hospital sedia ada di Media Iskandar, KL, Klang, Melaka dan Kota Kinabalu.[3] Namun disebabkan hospital ini semua merupakan hospital swasta, penerima faedah hanya merupakan mereka yang berkemampuan untuk membayar kos penjagaan kesihatan swasta (serta IHH sendiri). Malahan, belum pasti sama ada ini akan diterjemahkan kepada lebih pembayaran dividen oleh Khazanah kepada kerajaan.

    Ketiga, sebarang projek Kerjasama Awam Swasta (PPP) yang diumumkan oleh Kerajaan Persekutuan perlu diawasi dengan teliti. PPP di Malaysia mempunyai sejarah tidak telus dan berat sebelah kepada sektor swasta. Contoh ketara adalah konsesi tol dan Pengeluar Tenaga Bebas (IPP) generasi pertama. Maka apabila Najib mengumumkan projek penyuraian trafik Jalan Tun Razak yang sangat diperlukan memandangkan kesesakan trafik yang serius berlaku ketika waktu puncak di sepanjang jalan utama di Kuala Lumpur, dan projek ini akan dibiayai melalui Kerjasama Awam Swasta, soalan serta merta yang muncul adalah syarikat konsesi manakah yang akan mendapat projek ini, dan berapakah tol yang perlu dibayar oleh pengguna jalan?

    Tambahan pula, oleh kerana Kerjasama Awam Swasta ini dirundingkan oleh Unit Perancang Ekonomi tanpa sebarang butiran kepada umum, kemungkinan besar bahawa projek ini akan berakhir dengan tanggungan lebih oleh kerajaan (dan mungkin pengguna akhir) berbanding jika kerajaan membiayai projek ini dengan pengeluaran bon. Misalnya, Zecon Bhd iaitu kontraktor sektor swasta telah diberi kontrak untuk membina dan menyewa keluar hospital kanak-kanak berdekatan UKM bagi tempoh 30 tahun akan datang. Kerajaan perlu membayar sewa tahunan kepada pengendali hospital dan memandangkan sektor swasta meminta Kadar Pulangan Dalaman (IRR) melebihi 10%, kerajaan mungkin akan membayar lebih dalam tempoh 30 tahun ini berbanding jika hospital itu dibina sendiri oleh kerajaan.[4] (Namun memandangkan syarat-syarat dalam Kerjasama Awam Swasta ini tidak didedahkan kepada umum, kita tidak tahu jika ini akan berlaku).

    Keempat, generasi seterusnya akhirnya akan menanggung segala kos projek infrastruktur mega. Projek LRT dan MRT sedang dibiayai melalui bon yang dikeluarkan oleh Syarikat Tujuan Khas seperti DanaInfra, yang merupakan syarikat 100% milik Kementerian Kewangan. Hampir pasti bahawa pengendali LRT dan MRT tidak mampu untuk menjana aliran tunai yang mencukupi untuk membayar pinjaman berbilion ringgit ini. Apabila ini berlaku, kerajaan terpaksa masuk campur untuk membayar faedah bagi pinjaman-pinjaman ini. Maka, generasi hadapan perlu membayar hutang ini walaupun ini tidak diakui oleh kerajaan.

    Kelima dan terakhir, kerajaan belum mengumumkan sebarang langkah baru untuk menjamin bahawa perbelanjaan pembangunan akan digunakan sebaik mungkin dengan ketirisan minimum. Contohnya, Suruhanjaya Komunikasi dan Multimedia Malaysia mengumpul lebih dari RM1 bilion setiap tahun daripada syarikat telekomunikasi untuk menambahbaik perkhidmatan internet dan telefon mudah alih bagi komuniti yang memerlukan. Daripada dana ini, sejumlah RM1.2 bilion akan digunakan untuk meningkatkan penembusan jalur lebar luar bandar. Namun, dana ini juga telah digunakan untuk membeli lebih daripada 1 juta netbook untuk guru dan murid sejak tahun 2010. Penggunaan dan pengedaran netbook ini penuh dengan kelemahan dan mendapat kritikan dari pelbagai pihak.[5] Tiada jaminan bahawa RM1.2 bilion ini akan mencapai tujuan asalnya untuk meningkatkan penembusan jalur lebar, jika kerajaan meneruskan hal ini seperti amalan biasa.

    Pendek kata, sebelum anda meraikan inisiatif pembangunan melebihi RM100 bilion yang diumumkan oleh Najib, fikirkanlah sama ada pelaburan ini akan menjadi kenyataan, berapa banyak ketirisan yang akan berlaku, dan siapa yang akan menanggungnya nanti.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    [1] http://www.ptlm.com.my/index.php/component/k2/11-insider/malaysian-vision-valley-mvv-400ha-central-park-green-lung-planned-to-be-like-the-ones-in-london-new-

    [2] http://cyberview.com.my/property/property-development-property/upcoming/cyberjaya-city-centre-project/

    [3] http://www.thestar.com.my/Business/Business-News/2015/09/14/Khazanah-to-invest-in-projects-to-boost-economy/?style=biz

    [4] http://www.thesundaily.my/news/1268430

    [5] http://www.themalaysianinsider.com/malaysia/article/mcmc-denies-handing-out-busted-netbooks-blames-students-for-faults

  • Investment Initiatives Announced in the Budget should be treated with caution

    Media Statement by Dr. Ong Kian Ming, MP for Serdang, on the 25th of October, 2015

    Investment Initiatives Announced in the Budget should be treated with caution

    In Prime Minister Najib’s budget speech on Friday, he announced a large number of investment initiatives under the “First Priority: Strengthening Economic Resilience” section. These investments total up to Rm137 billion. Those who are hearing these initiatives for the first time may be impressed by the investment which the government is putting into infrastructure and development expenditure. But in actual fact, only 3.1% or RM4.2 billion of what was announced actually appears in the 2016 budget. The rest of the RM132.9 billion or 96.9% are actually off budget items which are financed by Special Purpose Vehicles (SPVs), GLCs, Public Private Partnerships (PPPs) and the private sector.

    Table 1 below lists all the investment related expenditures under Najib’s “First Priority” section of the budget.

    Investment spending under SPVs accounts for RM82.5 billion or 60.2%. This would include the MRT Lines 1 and 2, the LRT Extension and LRT3 as well as the BRT projects along the Federal Highway and in Kota Kinabalu. The GLC investment spending accounts for RM44.5 billion or 32.4%. This would include Khazanah’s RM6.7 billion in investments in 9 impact areas and Petronas’ investment in the RAPID complex in Pengerang, Johor, valued at RM18 billion in the budget speech. The RM5 billion Malaysia Vision Valley project, as far as I know, will be a largely private sector driven project.[1] And the Jalan Tun Razak Traffic Dispersal Project of RM900 million was announced as a Public Private Partnership (PPP) project. Of the remaining RM4.2 billion in government projects, not much of it are actually brand new initiatives. For example, the allocation for the rural electrification projects and the rural water supply projects worth Rm1.5 billion have been in existence as part of the Rural Basic Infrastructure National Key Results Area (NKRA) under the Government Transformation Program’s (GTP).

    Why should the fact that almost 97% of the announced investment initiatives are off-budget items be of concern?

    Firstly, some of these projects may never take off or attract the amount of investment announced by PM Najib. For example, the RM11 billion Cyberjaya City Center project comes under Cyberview Sdn Bhd which is a government owned company.[2] According to the 2013 Attorney General report (3rd series), Cyberview also has unpaid arrears to the government totalling RM571 million at the end of 2013. If it is not able to service the interest payments due to the government, it is hard to see how it can finance even some of the RM11 billion required for this project to take off. One can point to the Nexus Karambunai integrated eco-resort initiative that was announced by Najib in the 2011 that was supposed to cost RM3 billion but still has not taken off four years later in 2015. The same healthy scepticism can apply to projects such as the RM7 billion KL Aeropolis which comes under Malaysian Airports as well as the RM5 billion Malaysia Vision Valley project.

    Secondly, some of the investment initiatives may not have direct benefits for the rakyat. For example, Khazanah, through its listed entity IHH Healthcare Berhad, will invest approximately RM670 million between 2015 and 2017 in building new hospitals and expanding existing hospitals in Media Iskandar, KL, Klang, Melaka and Kota Kinabalu.[3] But since all of these hospitals are private fee paying institutions, the only beneficiaries will be those who can afford private health care and IHH’s own bottom line. Whether this will translate into more dividends paid by Khazanah to the government still remains to be seen.

    Thirdly, any Public Private Partnership (PPP) project which is announced by the federal government should be greeted with great caution. PPPs in Malaysia have a record of being totally not transparent and lopsided in favour of the private sector. The toll concessionaires and the first generation Independent Power Producer (IPP) contracts are notable examples. So when PM Najib announces a traffic dispersal project for Jalan Tun Razak, which is very necessary given the serious congestion which occurs during peak hours along this main thoroughfare in KL, and that it will be funded via a PPP, one should immediately ask which concessionaire would get this project and how much toll motorists would have to pay.

    In addition, because these PPPs are negotiated by EPU without any of their details made public, it is very likely that they would end up costing the government (and sometimes the end user) more in the long run than if the government paid for these projects by issuing bonds. For example, a private sector contractor, Zecon Bhd, was given the contract to build and lease the new Children’s Hospital next to UKM for 30 years. The government would have to pay a yearly rental to the operator for the hospital and since the private sector is asking for internal rate of returns (IRRs) in excess of 10%, the government may very well end up paying more in the 30 years than if it were to have built the hospital itself.[4] (Of course, since the terms of the PPP are not publicly disclosed, we don’t know if this is indeed the case).

    Fourthly, future generations will ultimately have to pay for the cost of these mega infrastructure projects. The LRT and MRT projects are being funded by bonds which are issued by Special Purpose Vehicles (SPVs) such as DanaInfra which are 100% Ministry of Finance owned companies. It is almost certain that the LRT and MRT operators will not be able to generate enough cashflow to services these multi-billion ringgit loans. When this happens, the government has to step in to pay for the interest on these loans. Our future generations have to pay for this debt although this is something which is not acknowledged by the government.

    Fifthly and lastly, the government has not announced any new measures to ensure that its own development expenditure will be spent optimally with minimum leakages. For example, the Malaysian Communications and Multimedia Commission (MCMC) collects more than Rm1 billion every year from the telco companies to improve internet and mobile telephony services to underserved communities. This is the fund from which the Rm1.2 billion to increase rural broadband penetration will be tapped. But this is also the fund which was used to purchase more than 1 million netbooks for teachers and students since 2010. The usage and distribution of these netbooks have been full of shortcomings and criticized by many parties.[5] There is little assurance that this RM1.2 billion set aside to achieve its intended target of increasing rural broadband penetration if the government proceeds with business as usual practices.

    In short, before you celebrate the more than Rm100 billion investment initiatives announced by PM Najib, think of whether these investments will be realized, how much leakages will there be and who will have to pay for them eventually.

    Dr. Ong Kian Ming
    Member of Parliament for Serdang

    [1] http://www.ptlm.com.my/index.php/component/k2/11-insider/malaysian-vision-valley-mvv-400ha-central-park-green-lung-planned-to-be-like-the-ones-in-london-new-

    [2] http://cyberview.com.my/property/property-development-property/upcoming/cyberjaya-city-centre-project/

    [3] http://www.thestar.com.my/Business/Business-News/2015/09/14/Khazanah-to-invest-in-projects-to-boost-economy/?style=biz

    [4] http://www.thesundaily.my/news/1268430

    [5] http://www.themalaysianinsider.com/malaysia/article/mcmc-denies-handing-out-busted-netbooks-blames-students-for-faults

  • 寻找财政预算案里的“隐藏”支出

    (2015年10月22日)沙登区国会议员王建民博士的新闻媒体声明

    寻找财政预算案里隐藏支出

    对于平民老百姓,他们会比较关心预算案如何直接地影响到自己的收入,无论是通过所得税,消费税,一马援助金的金额和相应收入水平的高低。这都是很正常的想法。但是,身为一名政策制定者,立法者和分析师,预算案不仅直接冲击到个人层面,而是一份是对国家经济有着更宏观影响的文件。其中以下几点便是我将在今天国会被提呈的财政预算案中所关心和探讨的课题。

    1) 哪一方面的开销会减少和增加?

    在每一次的财政预算案中,财政部都会提供了一本题为“Anggaran Perbelanjaan Persekutuan”或联邦政府的预计开销的报告,陈述政府各部门在目前和接下来的财政年的预计运营和发展开销的细则。[1] 除了对预算案真正有兴趣的爱好者,否则大多数人民是都没看过这份报告里的内容。尽管如此,它仍是一份很重要的报告书,因为它会确实地指出哪一方面的政府开销会减少和增加。

    举个例子,政府的预计开销总额从2014年的2千640亿令吉提高至2015年2千740亿令吉。但这些开销的增加并没有获得平均的分配。首相署所获得的拨款预算从2014年的165亿令吉提高至2015年的190亿令吉,同比涨幅高达25亿令吉,反之交通部所获得的拨款预算也从2014年的52亿令吉减少至46亿令吉,降幅为6亿令吉。

    这份文件告诉大家政府的开销方向和可能涉及较不透明的开销领域和项目。例如首相署所增加的25亿令吉预算大多数都用在发展开销,其中包括PR1MA房屋计划的15亿令吉,5项发展走廊特区的19亿令吉和“特别计划”的16亿令吉拨款(资料不详)。同时,国立大学的营运开销从2014年的85亿令吉减少了11亿令吉至2015年的74亿令吉。

    其他被公布有意思的项目还包括,拨款小至ANGKASA太空计划2015年的2千万令吉,大到稻米相关的各种津贴2015年的22亿令吉。

    正如所谓魔鬼藏在细节里,文件中所揭示的资料都具有真正的经济和社会影响,因为值得我们进一步地观察。

    2) 预算外支出的

    在每一次的预算案会议中,财政部和国家会记总部都会公布一份题为“联邦政府财政报表”的文件。它向外界提供了政府在过去的财政年的实际开销和花费。此外,它也公布了一系列的逾期的政府贷款,政府投资和国有企业及官联公司的政府担保贷款。

    为什么这些报告如此地重要?首先,逾期的政府贷款告诉了我们到底这些公司拖欠了联邦政府多少钱。例如,截止2013年,巴生港务局仍拖欠联邦政府高达37亿令吉,因为政府之前提供低息贷款来拯救被PKFZ丑闻缠身的巴生港务局。另外,截止2013年英达丽水(IWK)和国家饲养场公司(NFC)也分别拖欠联邦政府20亿和2.25亿令吉。虽然这些贷款被列为政府资产,但事实上这些公司大多数的贷款无法被偿还,因此政府必须将它们纳入呆账的机率非常高。最后,这意味着纳税人将不得不为此买单。

    其次,政府投资的名单可以告诉我们,政府在各个上市和非上市公司的实际股权。这也能告诉我们政府对哪些公司拥有有效的控制权。接着,经过一些抽丝剥茧,我们也能发现政府企图“隐藏”其债务的方式。例如,名单中有两间公司,分别是BLT建筑私人有限公司和PFI建筑私人有限公司。它们实际上是特别用途工具,来资助那些没有出现在官方发展开销预算中的各种发展计划。 例如,PFI建筑在2014财政年的债务高达265亿令吉,没有独立的收入来源,意味着联邦政府必须代为支付其债务的利息。那我们是否会在这个名单中看到更多类似PFI和BLT建筑的例子?相信在今天预算案被公布后,我们将从政府2014年财务报表一探究竟。

    第三,政府担保的名单向我们揭示了政府将花费多少钱来“拯救”这些公司,一旦它们宣布破产。截止2013年,1MDB和PTPTN的债务分别是高达58亿和292亿令吉。同一时期,政府总担保(也称“或有负债”)高达1575亿令吉。若都将这些担保都纳入政府债务的计算,那我国的公共债务占国内生产总值的比例将超过55%。

    当然,名单中有些公司如国能和国库控股都拥有强劲的财政表现,未来都不需要政府的纾困资助。但与此同时,政府在一些公司如1MDB所承担的风险远远高于58亿令吉的政府担保。请问类似的政府承担是否还会再增加呢?

    我们会在最新公布的联邦政府财政报表中自有分晓。

    3) 针对联邦政府的财务现况和管理的总稽查司报告

    每逢年度财政预算案的会议期间,总审计司都会公布联邦政府和各部们的的财务状况和管理表现。

    这是一份不容易详阅的文件,但它包含了许多重要的信息,比如各部门的财务管理,无法偿还政府贷款的公司和特定信托户口的支出表现。我也曾在同样的文件中揭发PFI建筑曾在发展开销的计划中耗费约300亿令吉。再来,我也在这里找到其他如Cyberview私人有限公司已经对联邦政府累积高达5.71亿令吉的欠款。

    在许多更抢眼球的预算案标题占据新闻版面的同时,我会仔细地审查预算案和相关文件中的“隐藏”支出,因为或许从中能找到其他更有趣和涉及国家财政现况更重要的信息。

    王建民博士
    沙登区国会议员

  • Perkara ‘tersembunyi’ dalam Bajet yang perlu diteliti

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 22 Oktober 2015

    Perkara ‘tersembunyi’ dalam Bajet yang perlu diteliti

    Bagi masyarakat umum, mereka ingin tahu bagaimana Bajet akan mempengaruhi perbelanjaan mereka secara langsung, sama ada dari segi kadar cukai pendapatan, kadar GST atau nilai BR1M yang diberi dan pada tahap pendapatan apa ia diberi. Ini merupakan perkara biasa. Namun, bagi pembuat dasar, penggubal undang-undang dan penganalisis, bajet merupakan dokumen holistik yang mempunyai implikasi besar terhadap ekonomi dan bukannya memberi kesan kepada perbelanjaan individu sahaja. Berikut adalah senarai perkara yang akan saya teliti semasa pembentangan bajet serta dokumen berkenaan yang akan dibentangkan di Parlimen.

    1) Di manakah berlakunya pemotongan dan kenaikan dalam belanjawan?

    Untuk setiap pembentangan bajet, Kementerian Kewangan akan membekalkan sebuah buku tebal bertajuk “Anggaran Perbelanjaan Persekutuan” yang menyenaraikan pecahan anggaran mengurus dan pembangunan bagi setiap kementerian untuk tahun kewangan semasa dan tahun kewangan hadapan.[1] Kecuali pengkaji bajet, ramai dari masyarakat awam tidak pernah melihat isi kandungan buku ini. Namun ia adalah sebuah buku penting yang memberi maklumat tentang pemotongan dan kenaikan belanjawan yang berlaku.

    Sebagai contoh, jumlah perbelanjaan kerajaan dijangka meningkat dari RM264 bilion pada 2014 kepada RM274 bilion pada 2015. Namun peningkatan ini tidak dibahagi sama rata. Anggaran bajet untuk Jabatan Perdana Menteri meningkat sebanyak RM2.5 bilion, iaitu dari RM16.5 bilion pada 2014 kepada RM19 bilion pada 2015. Manakala bajet bagi Kementerian Pengangkutan pula berkurang dari RM5.2 bilion pada 2014 kepada RM4.6 bilion, iaitu pengurangan sebanyak RM 0.6 bilion.

    Dokumen ini memberitahu kita di mana keutamaan perbelanjaan kerajaan serta menunjukkan kemungkinan perbelanjaan yang kurang telus. Sebagai contoh, sebahagian besar RM2.5 bilion peningkatan dalam bajet JPM adalah untuk perbelanjaan pembangunan yang termasuk RM1.5 bilion untuk perumahan PR1MA, RM1.9 bilion untuk 5 pembangunan koridor dan RM1.6 bilion untuk “projek khas” (butiran tidak diberikan). Pada masa yang sama, perbelanjaan mengurus untuk universiti awam telah dipotong daripada RM8.5 bilion (2014) kepada RM7.4 bilion (2015), iaitu pengurangan sebanyak RM1.1 bilion.

    Terdapat banyak perkara menarik yang dibongkarkan dalam dokumen ini, sama ada perkara berskala kecil – misalnya RM20 juta pada 2015 untuk program ANGKASA, hinggakan perkara berskala besar – misalnya anggaran RM2.2 bilion pada 2015 untuk pelbagai subsidi berkaitan padi.

    Yang pasti, kita perlu memberi perhatian kepada butiran kecil, dan butiran yang disenaraikan mempunyai implikasi ekonomi dan sosial yang mewajarkan yang pemerhatian lebih teliti.

    2) Perubahan dalam item luar bajet

     Dalam setiap sesi pembentangan bajet, Kementerian Kewangan dan Jabatan Akauntan Negara akan menerbitkan sebuah dokumen bertajuk “Penyata Kewangan Kerajaan Persekutuan.” Ia menyenaraikan perbelanjaan sebenar kerajaan bagi tahun belanjawan sebelumnya. Ia juga memberikan senarai pinjaman tertunggak negara, senarai pelaburan kerajaan dan juga senarai pinjaman jaminan kerajaan oleh syarikat berkaitan kerajaan (GLC) dan syarikat milik kerajaan.

    Mengapakah senarai ini begitu penting? Pertama, senarai pinjaman terkumpul kerajaan memberitahu kita jumlah sebenar hutang syarikat-syarikat tersebut kepada kerajaan. Sebagai contoh, sehingga tahun 2013, Lembaga Pelabuhan Kelang (LPK) masih berhutang RM3.7 bilion dengan kerajaan berikutan penerimaan pinjaman mudah untuk menyelamatkan LPK dari skandal PKFZ. Begitu juga dengan Indah Water Konsortium (IWK) dan National Feedlot Corporation (NFC) yang masing-masing berhutang RM2 bilion dan RM225 juta kepada kerajaan persekutuan. Walaupun pinjaman ini disenaraikan sebagai aset kerajaan, namun sebahagian besar syarikat ini tidak berada dalam keadaan yang membolehkan mereka membayar hutang tersebut. Oleh itu, besar kemungkinan bahawa kerajaan akan terpaksa menghapus kira hutang ini. Akhirnya, pembayar cukai yang terpaksa menanggung kos ini.

    Kedua, senarai perbelanjaan kerajaan menunjukkan pegangan saham kerajaan dalam pelbagai syarikat tersenarai dan syarikat tersenarai bukan awam. Senarai ini memberitahu kita syarikat manakah yang dikawal oleh kerajaan. Dan mungkin jika dikorek sedikit, ia akan mendedahkan kepada kita beberapa cara yang digunakan oleh kerajaan untuk ‘menyembunyikan’ hutang itu. Sebagai contoh, dua buah syarikat yang tersenarai – Pembinaan BLT Sdn Bhd dan Pembinaan PFI Sdn Bhd – merupakan syarikat khas yang digunakan untuk membiayai beberapa projek pembangunan yang tiada dalam bajet perbelanjaan pembangunan rasmi. Sehingga tahun kewangan 2014, Pembinaan PFI telah berjaya mengumpul hutang berjumlah RM26.5 bilion dan ia tidak menjana sebarang pendapatan secara sendiri, bermakna bayaran faedah yang dikenakan ke atas hutang adalah datang dari sumber kerajaan persekutuan. Adakah mungkin ada syarikat seumpama Pembinaan PFI dan BLT dalam senarai ini? Kita akan melihat perkara ini selepas pembentangan bajet pada hari ini apabila penyata akaun kerajaan bagi 2014 dikeluarkan.

    Ketiga, senarai jaminan kerajaan ini menunjukkan berapa banyak kerajaan perlu berbelanja untuk menyelamatkan syarikat dalam senarai ini jika ia diisytiharkan bankrap. RM5.8 bilion dari jumlah hutang 1MDB adalah merupakan jaminan kerajaan pada 2013 sebagaimana RM29.2 bilion hutang PTPTN. Jumlah keseluruhan jaminan kerajaan (atau dikenali sebagai liabiliti luar jangka) berjumlah RM157.5 bilion setakat 2013. Jika jaminan ini ditambah kepada hutang kerajaan, maka nisbah hutang kita kepada KDNK akan melebihi 55% had kerajaan.

    Terdapat juga syarikat dalam senarai ini seperti TNB dan Khazanah yang mempunyai kedudukan kewangan yang kukuh dan mungkin tidak perlu bantuan kerajaan dalam masa terdekat. Namun pada masa yang sama, hubungan kewangan kerajaan dengan syarikat seperti 1MDB jauh melebihi jumlah RM5.8 bilion jaminan kerajaan. Berapa banyak lagi akan liabiliti kerajaan meningkat selepas ini?

    Kita akan tahu selepas meneliti penyata kewangan kerajaan persekutuan yang terbaru.

    3) Laporan Ketua Audit Negara berkenaan Status dan Pengurusan Kewangan Kerajaan Persekutuan

    Semasa setiap sesi parlimen bajet akhir tahun, Ketua Audit Negara mengeluarkan laporan tahunan berkenaan status kewangan dan pengurusan kerajaan persekutuan dan setiap kementerian.

    Ia bukanlah sebuah dokumen yang diteliti umum, namun ia mengandungi maklumat penting seperti kualiti pengurusan kewangan oleh setiap kementerian, syarikat yang mempunyai masalah untuk membayar balik pinjaman kerajaan dan status perbelanjaan akaun amanah tertentu. Di dalam dokumen inilah saya mendapati Pembinaan PFI telah membelanjakan hampir RM30 bilion untuk projek berkaitan perbelanjaan pembangunan dan juga menemui syarikat seperti Cyberview Sdb Bhd yang mengumpul tunggakan pembayaran sebanyak RM571 juta kepada kerajaan persekutuan.

    Oleh itu, walaupun ramai orang akan memberi tumpuan kepada perkara besar dalam bajet yang menarik perhatian, saya pula akan meneliti dengan terperinci beberapa perkara yang ‘tersorok’ dalam bajet dan dokumen berkaitan yang mungkin mempunyai maklumat menarik dan penting berkenaan dengan keadaan kewangan negara ini.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    [1] http://www1.treasury.gov.my/index.php?option=com_content&view=category&id=447&Itemid=2473&lang=en

Page 40 of 200« First...102030...3839404142...506070...Last »