• Analisis Pilihan Raya Kecil: Bagaimana pembangkang Malaysia dapat mewujudkan satu lagi Ijok?

    Bagaimana untuk mewujudkan satu lagi Ijok?

    Artikel oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang, 27 Jun 2016

    Seminggu telah berlalu sejak Pilihan Raya Kecil (PRK) Sungai Besar dan Kuala Kangsar yang telah diadakan pada 18 Jun 2016. Pelbagai komen dan analisis telah dikupas mengenai keputusan PRK tersebut. Memandangkan saya telah membaca hampir kesemuanya, saya ingin membincangkan keputusan ini dalam konteks yang lebih besar iaitu PRK-PRK yang telah berlangsung sejak Pilihan Raya Umum (PRU) 1999. Dengan itu, saya berharap kita dapat mengenal pasti faktor penting untuk diambil kira oleh Pakatan Harapan dalam menuju ke hadapan di samping isu-isu lain yang mungkin tidak begitu penting.

    Terdapat 42 kali PRK sejak PRU 1999, iaitu 8 kali antara 1999 hingga 2004, 6 kali antara 2004 hingga 2008, 16 kali antara 2008 hingga 2013 dan 12 kali sejak PRU 2013. (Lihat Jadual 1 di bawah.) Parti penyandang telah memenangi 34 daripda 42 PRK tersebut (81%). Daripada 34 PRK, 22 telah berlaku untuk kerusi yang disandang oleh BN dan 12 untuk kerusi pembangkang. Dalam erti kata lain, melainkan jika adanya keadaan yang unik, penyandang yang kebanyakannya adalah BN akan memenangi PRK tersebut.

    Baki 8 PRK telah melihat kekalahan parti penyandang, iaitu di mana BN memenangi 5 kerusi (Kerusi Parlimen Pendang pada 2002 selepas Presiden PAS, Fadzil Noor meninggal dunia, kerusi DUN Pengkalan Pasir di Kelantan pada 2005, kerusi Parlimen Hulu Selangor pada 2010, kerusi Dun Galas di Kelantan pada 2010 dan yang terbaru, kerusi Parlimen Teluk Intan pada 2014).

    Pembangkang hanya berjaya mengubah arus sebanyak 3 kali, iaitu di kerusi DUN Lunas Kedah pada 2000, kerusi Parlimen Kuala Terengganu pada 2009 dan kerusi Parlimen Sibu pada 2010.

    Dalam erti kata lain, apabila merujuk kembali sejarah PRK sejak 1999, adalah amat tidak mungkin untuk pembangkang membuat kejutan sama ada di Sungai Besar mahupun Kuala Kangsar.

    Namun, sudah tentu bahawa persaingan tiga penjuru untuk kedua-dua kerusi tersebut telah menyukarkan pembangkang untuk memenangi undi penyokong pembangkang yang terpecah antara PAS dan AMANAH.

    Pertandingan 3 penjuru di kedua-dua kerusi tersebut yang telah meningkatkan peratus undi majoriti BN sebenarnya menyembunyikan hakitat bahawa undi majoriti BN hanya bertambah sebanyak 3.5% di Sungai Besar dan 3.6% di Kuala Kangsar. Melihat kepada pertambahan undi untuk BN, ini bukanlah sesuatu yang asing dalam PRK kerana janji-jani BN kepada pengundi dalam kawasan tertentu, sama ada dalam bentuk Pusat Komuniti baru (di Jerlun, Kuala Kangsar) ataupun janji kepada nelayan di Sungai Besar bahawa kelak mereka boleh mengambil lebih ramai pekerja asing. Malahan, dalam 22 PRK yang dimenangi oleh penyandang BN, undi BN telah meningkat sebanyak 5.5% secara purata. Undi BN telah meningkat dalam 18 buah PRK (berbanding dengan PRU) dan hanya berkurangan dalam 3 buah PRK (dengan salah sebuah kerusi tidak dipertandingi di dalam PRU sebelum itu).

    Ini tidak bermaksud pembangkang langsung tidak berpeluang untuk memenangi kerusi-kerusi ini dalam PRU akan datang atau memenangi kerusi lain yang kini disandang oleh BN. Kita boleh merujuk kepada contoh PRK Ijok pada 28 April 2007. Dalam PRK ini, calon MIC memenangi kerusi ini dengan peningkatan undian daripada 55.8% kepada 57.6% (iaitu sebanyak 2.8%). Namun kurang daripada setahun selepas itu, dalam PRU 2008, keputusan ini dinafikan oleh calon PRK, Khalid Ibrahim (Mantan Menteri Besar) yang memenangi kerusi ini dengan 56.8% undian. Persoalan dan cabaran untuk Pakatan Harapan adalah: Bagaimana kita dapat mewujudkan keadaan bagi mengulangi pengalaman Ijok di seluruh Malaysia pada PRU akan datang?

    Saya akui bahawa cabaran yang dihadapi oleh Pakatan Harapan dalam menghadapi PRU14 adalah lebih serius berbanding ketika pembangkang memberi BM kejutan besar dalam PRU12. Objektif PRU14 adalah untuk menawan Putrajaya berbanding PRU12 ketika pembangkan hanya berharap untuk menafikan hak dua pertiga BN dalam Parlimen. Pembangkang kini terpecah secara luaran (PH dan PAS) serta dalaman. Namun saya percaya bahawa jika kita berjaya menangani 3 cabaran utama, ini akan memungkinkan penawanan Putrajaya jika dibandingkan dengan situasi semasa di mana ramai menganggap bahawa ia agak mustahil berlaku.

    Pertama, Pakatan Harapan perlu diperkukuhkan sebagai sebuah pakatan pembangkang. Ini bermakna bahawa pertandingan 3 penjuru tidak boleh berlaku antara parti komponen PH seperti yang berlaku di PRN Sarawak. Kebanyakan penyokong mengkritik keputusan PKR dan DAP yang meletakkan calon dalam 5 kerusi DUN yang sama di Sarawak. Ramai pengundi tidak berminat dengan dinamik dalaman yang membawa kepada keputusan tersebut mahupun hakikat bahawa pertembungan banyak penjuru telah dielakkan dalam 77 buah kerusi DUN yang lain. Apa yang mereka mahukan adalah untuk melihat PH bersatu menentang BN. Walaupun pengundi pro-PH lebih menerima pertandingan 3 penjuru di Sungai Besar dan Kuala Kangsar (keranaa ianya melibatkan PAS yang bukan merupakan parti komponen PH), masih terdapat kritik berkata bahawa PH tidak memberi gambaran yang semua parti komponen PH melakukan kempen bersama. Tanggapan ini perlu dinyahkan dan semangat baru PH perlu dibentuk bagi menghadapi PRU14 jika kita ingin mempunyai sebarang peluang untuk menewaskan BN.

    Kedua, PH perlu mewujudkan naratif alternatif untuk pengundi yang mahukan perubahan. Beberapa pengulas berpendapat kempen di Sungai Besar dan Kuala Kangsar terlalu memberi fokus kepada isu nasional seperti 1MDB dan GST hinggakan kurang perhatian diberikan terhadap isu tempatan. Tambahan lagi, terdapat pengulas yang juga berpendapat PH perlu memberi dasar alternatif kepada BN dan bukannya hanya mengkritik BN atas isu rasuah dan salah guna kuasa. Selepas berada di Sungai Besar untuk berkempen selama seminggu, saya akui bahawa isu tempatan seperti subsidi dan pengeluaran padi serta isu nelayan telah dibangkitkan oleh calon AMANAH dan juga pemimpin-peminpin Pakatan Harapan yang lain melalui ceramah, sidang media dan juga mesej telefon. Sebagai ahli pasukan penggubal dasar Pakatan Rakyat dulu dan kini Pakatan Harapan, saya akui kebanyakan pengundi berasa bosan apabila isu dasar dibangkitkan dalam ceramah mahupun sidang media. Apa yang dikehendaki oleh pengundi adalah keyakinan bahawa Pakatan Harapan mampu untuk mentadbir dengan baik sebagai sebuah pakatan. Sementara itu, isu dasar perlu dibincangkan dan diumumkan berterusan dalam suatu tempoh bagi membentuk keyakinan bahawa PH merupakan sebuah pakatan yang mampu mengatasi perbezaan dalaman untuk memerintah bersama-sama. Dasar ini kemudian akan membantu membentuk naratif alternatif kepada BN. Saya menggunakan istilah naratif kerana kita perlu ada mesej dan pendirian yang disasarkan khusus kepada masyarakat luar bandar dan bandar, kepada pengundi di Semenanjung Malaysia mahupun di Sabah Sarawak.

    Ini membawa saya ke perkara yang ketiga dan juga terakhir – iaitu PH perlu melihat Pulau Pinang dan Selangor sebagai contoh bagaimana PH boleh bekerjasama dan mentadbir urus dengan baik. Tanggapan bahawa kerajaan Pulau Pinang merupakan kerajaan DAP dan Selangor merupakan kerajaan PKR perlu ditangani. Dasar-dasar yang mencerminkan aspirasi rakyat di peringkat nasional perlu dihasilkan dan dilonjakkan sebagai contoh kukuh bahawa kerajaan PH mampu mentadbir dengan lebih baik di peringkat persekutuan berbanding BN.

    3 cabaran ini perlu diatasi namun ini tidak mencukupi bagi PH untuk mencapai sasarannya untuk menawan Putrajaya. Kita masih perlu berhadapan dengan cabaran yang amat besar iaitu menyelesaikan isu PAS. Namun perkara ini memerlukan perbincangan berasingan dan mungkin PH tidak mempunyai kawalan sepenuhnya ke atas perkara tersebut. Walaubagaimanapun, fokus utama masa ini perlu diberikan kepada rumah sendiri dahulu. Hanyalah dengan itu dapat kita berharap untuk mewujudkan sebuah lagi Ijok pada PRU14.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

  • By-election analysis: How can Malaysia’s Opposition create another Ijok?

    How to create another Ijok? 

    Article by Dr. Ong Kian Ming, Member of Parliament for Serdang, 27 June 2016

    A week has now passed since the Sungai Besar and Kuala Kangsar twin by-elections on the 18th of June, 2016. Much commentary and analysis has been written regarding the results. Having read through most of them, I hope to set the by election results in the larger context of by-elections which have taken place since the 1999 general elections. By doing so, I hope that we identify the factors which are important for Pakatan Harapan to take into account moving forward and some of the issues which are perhaps not as important in the larger scheme of things.

    There have been a total of 42 by elections since the 1999 general elections – 8 between 1999 and 2004, 6 between 2004 and 2008, 16 between 2008 and 2013 and 12 since the 2013 general elections. (See Table 1 below) The incumbent party won 34 out of 42 by-elections (81%). Of these 34 by-elections, 22 were in BN held seats and 12 were in opposition held seats. In other words, unless there are unique circumstances, the incumbent, which is BN in most cases, will usually win by-elections.

    Of the remaining 8 by-elections where the incumbent party was defeated, the BN emerged victors in 5 seats (the Pendang parliament seat in 2002 after the death of former PAS president Fadzil Noor, the Pengkalan Pasir state seat in Kelantan in 2005, the Hulu Selangor parliamentary seat in 2010, the Galas state seat in Kelantan in 2010 and most recently, the Teluk Intan parliament seat in 2014).

    The opposition only managed to turn the tide to create an upset 3 times – in the Lunas state seat in Kedah in 2000, in the Kuala Terengganu parliament seat in 2009 and in the Sibu parliamentary seat in 2010.

    In other words, it was very unlikely that the opposition would pull of an upset in either Sungai Besar or Kuala Kangsar when we examine the history of by-elections since 1999.

    Of course, the presence of a three corner fight in both seats made it all but impossible for the opposition to capture either seat given that the pro-opposition votes were split between PAS and AMANAH.

    The 3 corner fights in both seats which led to a big increase in BN’s majority masks the fact that BN’s vote share increased by only 3.5% in Sungai Besar and 3.6% in Kuala Kangsar. It is not unusual to see BN increase its vote share during by-elections where specific promises can be made to voters in the respective constituencies whether it is in the form of a new community center (in Jerlun, Kuala Kangsar) or to promise to allow fishermen in Sungai Besar to employ more foreign workers. In fact, in the 22 by elections won by BN incumbents, BN’s vote share increased by an average of 5.5%. BN’s vote share increased in 18 of these by-elections (compared to the general election) and decreased in only 3 (with one seat being previously uncontested during the general election).

    This does not mean that the opposition has no chance to win these seats in the next general election or to win other seats that are currently being held by the BN. One can look to the example of the Ijok by-election held on the 28th of April 2007. The MIC candidate won this seat with an increased vote share (from 55.8% to 58.6%, an increase of 2.8%) during this by-election. But less than a year later, in the 2008 general election, this result was turned on its head and the PKR candidate (former MB, Khalid Ibrahim) won this seat with 56.8% of the vote. The question and the challenge for Pakatan Harapan is this: How do we create the conditions for the Ijok experience to be repeated nationwide in the next general election?

    I fully admit that the challenges faced by Pakatan Harapan in the lead up to GE14 are far more serious compared to when the opposition sprung an unexpected surprise on the BN in GE12. The objective in GE14 is to capture Putrajaya compared to when the best the opposition could hope for in GE12 was to deny the BN a two thirds control of parliament. The opposition is divided both externally (PH and PAS) and internally. But I do believe that if we address three main challenges, this would make capturing Putrajaya a distinct possibility rather than what many perceive to be an impossible task as things stand right now.

    Firstly, Pakatan Harapan needs to be strengthened as an opposition coalition. This means that there cannot be any 3 corner fights featuring component parties of PH like what happened in the recent Sarawak state elections. Many of our supporters were very critical of the decision by both PKR and DAP to field candidates in 5 state seats in Sarawak. Most voters were not interested in the internal dynamics of what led to this decision or the fact that multi-corner fights were avoided in the other 77 state seats. What they wanted to see was a united PH going up against the BN. While pro PH voters were more accepting of the 3 corner fights in Sungai Besar and Kuala Kangsar (since it involved PAS, who is not a member of the PH coalition), there were still critics who said that PH was not giving voters the impression that it was campaigning together. This impression has to be overturned and a new spirit or ‘semangat’ of PH needs to be created in the run-up to GE14 if we are to have any chance of defeating the BN.

    Secondly, PH needs to create a compelling alternative narrative or narratives to voters who want change. Some commentators opined that the Sungai Besar and Kuala Kangsar campaigns were too focused on national issues such as 1MDB and the GST and not enough attention were being paid to local issues. In the same vein, some commentators also said that PH should provide concrete alternative policies to the BN rather than just criticizing the BN on issues of corruption and abuse of power. Having been at the Sungai Besar campaign for about a week, I can safely say that local issues to do with paddy production and subsidies as well as fishermen issues were brought up by the AMANAH candidate as well as by the various PH leaders via ceramahs, press conferences and hand phone messages. Also having been part of the policy team in Pakatan Rakyat and now Pakatan Harapan, I can also safely say that most voters get bored when one talks about policy issues whether in ceramahs or even in press statements. What voters want is to have confidence that PH can govern effectively as a coalition. The policy positions have to be discussed and then announced together over a sustained period of time in order to create this confidence that PH is a cohesive coalition capable of overcoming their internal differences to govern together. And these policy positions will then form the compelling alternative narratives to the BN’s platform. I say narratives because there needs to be targeted messages and positions for the rural as well as the urban audience, for voters in Peninsular Malaysia as well as for voters in Sabah and Sarawak.

    Which leads me to the third and final point – that PH needs to use Penang and Selangor as showcase how the coalition can govern together and govern well. The impression that the Penang state government is a DAP government and that the Selangor government is a PKR government needs to be dispelled. Policies which reflect the aspirations of the rakyat at the national level needs to be pushed through and showcased as concrete examples of a PH government at the federal level can govern better than the BN.

    Overcoming these three challenges are necessary but not sufficient conditions for PH to reach its goal of capturing Putrajaya. We still have to deal with the elephant in the room which is how to deal with PAS. But that is a matter for a separate discussion and perhaps it is an issue which PH has little control over at the end of the day. But first, let’s focus on getting our own house in order. Only then do we have hope to create another Ijok in the run-up to GE14.

    Dr. Ong Kian Ming
    Member of Parliament for Serdang

  • 为何PEMANDU有必要全权拥有BFR机构和其账户的记录为何是“空”的?

    (2016年5月22日)沙登区国会议员王建民博士的媒体声明

    为何PEMANDU有必要全权拥有BFR机构和其账户的记录为何是

    针对PEMANDU在2016年5月19日回应我同一天所举行的新闻发布会,我想要说明依德里斯在BFR机构有限公司拥有51%股权是根据今年2月25日向公司委员会查询后的发现(请参阅下图)。[1] 依德里斯转让给PEMANDU公司51巴仙股权之举,并未反映在马来西亚公司委员会(CCM)截至2月25日的帐目里。

    根据我截至今年5月22日所进行的查询,依德里斯现在BFR机构有限公司拥有400,000中的51股,其余的则归属PEMANDU。

    根据PEMANDU的声明,依德里斯之所以持有股权,是因为PEMANDU本身不允许在另一家公司拥有超过49巴仙股权。

    如果我早前的批评会造成任何人认为依德里斯有意从他的51巴仙股权获益,我愿意向依德里斯致歉。事实上,根据最新的记录,他手上的股权现已被稀释至目前的51股。

    同时,我想追问PEMANDU或依德里斯以便说明他是否仍持有剩余的51股,或是公司委员会最新的记录是仍未更新,而他实际上已不再持有任何BFR的股权。这是因为早前PEMANDU宣称该机构目前100巴仙拥有BFR-I的股权。只要依德里斯仍直接或间接地持有BFR的任何一股,都会推翻PEMANDU早前100巴仙拥有BFR股权的说法。

    然而,PEMANDU全权拥有BFR机构也衍生了一系列的新疑虑。首先,为什么PEMANDU要涉及以赚钱为目的来向其他部门或海外机构提供政府咨询服务的业务?

    再来,正当其他政府机构包括国立大学的预算都被削减的同时,纳税人为什么要替2015年耗资390万令吉所举办为期3天的全球转型计划来买单?

    第三,我们也无法确认PEMANDU的说法,即拨款给2015年全球转型计划中一千万所剩下的余额现在是落在PEMANDU,而非BFR机构的账户。

    PEMANDU公司于2009年10月26日正式注册成立,过去在2010,2011,2012和2014的财政年都已经向公司委员会提交了四份年度财政报表,而记录都显示该公司的收入和利润/亏损比率都为零 (请参阅下图)。这是否意味着PEMANDU没有收到来自中央政府的任何拨款来用于其运营成本?这是否也意味着PEMANDU尤其是在举行多个实验室,顾问费用和许多开放日的场地租金上并没有花到任何一分钱?PEMANDU是否有其他单位可用来吸收其费用和拨款?我希望PEMANDU也能像澄清BFR机构的股权般迅速回应以上课题。

    王建民博士
    沙登区国会议员

    [1] https://www.pemandu.gov.my/assets/publications/annual-reports/Idris_Jala_Holds_No_Shares_In_BFR-I.pdf

  • Mengapakah PEMANDU Corporation telah mengambil alih BFR Institute dan mengapa akaun kewangannya ‘kosong’?

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 22 Mei 2016

    Mengapakah PEMANDU Corporation telah mengambil alih BFR Institute dan mengapa akaun kewangannya ‘kosong’?

    Saya merujuk kepada kenyataan balas PEMANDU pada 19 Mei 2016 berhubung sidang media saya di Parlimen pada hari yang sama.[1] Kenyataan saya yang merujuk kepada pemilikan 51% oleh Dato’ Idris Jala dalam BFR Institute Sdn Bhd adalah berdasarkan profil carian syarikat yang dilakukan pada 25 Februari 2016 (rujuk bawah). Perpindahan 51% kepentingan Idris Jala kepada PEMANDU Corporation tidak ditunjukkan dalam akaun Suruhanjaya Syarikat Malaysia (SSM) setakat 25 Februari 2016.

    Mengikut carian syarikat yang dilakukan pada hari ini iaitu 22 Mei 2016, Idris Jala kini mempunyai kepentingan sebanyak hanya 51 daripada 400,000 saham BFR Institute Sdn Bhd, dan yang selebihnya dimiliki oleh PEMANDU Corporation.

    Menurut kenyataan PEMANDU, kepentingan yang dipegang oleh Idris Jala adalah dalam bentuk amanah memandangkan PEMANDU Corporation tidak dibenarkan mempunyai pegangan kepentingan melebihi 49% dalam syarikat lain.

    Saya memohon maaf kepada Idris Jala sekiranya saya telah menyebabkan orang lain berfikir bahawa Idris Jala menerima faedah kewangan secara langsung daripada kepentingan 51% BFR Institute yang kini telah ditukar kepada 51 unit saham sebagaimana dalam rekod terkini SSM.

    Pada masa yang sama, saya ingin meminta PEMANDU atau Idris Jala untuk menjelaskan sama ada pegangan 51 peratus yang dimiliki beliau masih dalam bentuk amanah ataupun rekod SSM terkini masih belum dikemaskini dan beliau sudah tidak memegang sebarang saham dalam BFR Institute. Ini adalah berhubung kenyataan PEMANDU yang menyatakan PEMANDU Corporation kini memiliki 100% kepentingan BFR-I secara langsung. Selagi Idris Jala memegang walau seunit saham dalam BFR Institute, sama ada secara langsung atau tidak, adalah tidak tepat untuk mengatakan PEMANDU Corporation memiliki 100% BFR Institute secara langsung.  

    Walau bagaimanapun, pengambil alihan BFR Institute oleh PEMANDU Corporation menimbulkan persoalan baru. Pertama, mengapa PEMANDU harus terlibat dalam memberikan perkhidmatan perundingan kerajaan kepada agensi kerajaan yang lain serta entiti di luar negara, sebagaimana yang sedang dibuatnya sekarang?

    Kedua, mengapa pembayar cukai perlu menanggung kos RM3.9 juta untuk penganjuran Global Transformation Forum selama 3 hari pada tahun 2015, memandangkan pemotongan bajet sedang dilaksanakan di agensi-agensi kerajaan yang lain, termasuklah institut pengajian awam?

    Ketiga, kenyataan PEMANDU bahawa lebihan RM10 juta yang diperuntukkan kepada Global Transformation Forum 2015 berada dalam akaun PEMANDU dan bukannya akaun BFR Institut tidak harus dilihat sebagai satu jaminan.

    Semenjak PEMANDU Corporation diperbadankan pada 26 Oktober 2009, ia telah mengemukakan 4 laporan tahunan kepada SSM, iaitu bagi Tahun Kewangan 2010, 2011, 2012 dan 2014. Dalam setiap laporan ini, perolehan dan keuntungan / kerugian yang dicatatkan adalah sifar (lihat bawah). Adakah ini bermakna PEMANDU tidak menerima sebarang geran daripada kerajaan Persekutuan untuk kos operasinya? Adakah PEMANDU Corporation langsung tidak menggunakan walau satu sen perbelanjaan operasi, terutamanya untuk aktiviti ‘lab’ (makmal), pembayaran kepada perunding dan sewa untuk hari terbuka yang kerap dijalankan? Adakah terdapat entiti lain di mana PEMANDU meletakkan perbelanjaan dan geran mereka? Saya berharap agar PEMANDU dapat menjawab persoalan tersebut secepat mungkin sebagaimana mereka telah menjelaskan fakta berhubung pemilikan saham BFR Institute.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    [1] https://www.pemandu.gov.my/assets/publications/annual-reports/Idris_Jala_Holds_No_Shares_In_BFR-I.pdf

Page 30 of 208« First...1020...2829303132...405060...Last »