• Malaysia should cautiously welcome the decision by the Permanent Court of Arbitration on the South China Sea arbitration between the Philippines and China

    Media Statement by Dr. Ong Kian Ming, MP for Serdang, on the 13th of July, 2016

    Malaysia should cautiously welcome the decision by the Permanent Court of Arbitration on the South China Sea arbitration between the Philippines and China

    The ruling by the Permanent Court of Arbitration (henceforth, the Tribunal) on the 12th of July, 2016, establishes a number of important findings that are consequential to the areas which are claimed by both Malaysia and China in the South China Sea.[1]

    Firstly, the Tribunal found that “there was no legal basis for China to claim historic rights to resources within the sea areas falling within the ‘nine-dash line’.”

    Secondly, the Tribunal found that “none of the features claimed by China was capable of generating an exclusive economic zone (EEZ)” of 200 nautical miles. As such, some of the features under dispute lie within the EEZ of the Philippines.

    Thirdly, the Tribunal found that China had violated the sovereignty of the Philippines by obstructing fishing activities by fishermen from the Philippines, constructing artificial islands and failing to prevent Chinese fishermen from fishing in the Philippine’s EEZ.

    Fourthly, the Tribunal found that China had caused “severe harm” to the marine environment as a result of its large scale reclamation activities in seven features in the Spratly Islands.

    Fifthly, the Tribunal found that China had “violated its obligations to refrain from aggravating or extending the Parties’ disputes during the pendency of the settlement process” because of its large scale reclamation activities.

    The findings of the Tribunal, if applied to other cases in the South China Sea, would strengthen Malaysia’s claim on features such as James Shoal or Beting Serupai, which lies a mere 80km northwest of Bintulu, Sarawak and is well within the continental shelf of Malaysia and the 200 nautical mile EEZ. Malaysia’s claim to the North Luconia Shoals (or Gugusan Beting Raja Jarun) and the South Luconia Shoals (Gugusan Beting Patinggi Ali) which are located approximately 100km from Sarawak would also be strengthened.

    Malaysia’s sovereignty over these features have been challenged by China in the recent past, most notably by Chinese navy patrols in James Shoal in 2013 and 2014[2] and more recently, in March 2016, by Chinese Coast Guard ships in the South Luconia Shoals.[3]

    Even though the ruling of the Tribunal is binding on all signatories of UNCLOS, China has already said that it does not recognize this Tribunal’s jurisdiction.[4] Given the importance of China as a trading and economic partner, Malaysia should minimize the risk of agitating China by continuing bilateral negotiations on the areas of dispute as well as negotiating for the establishment of a robust Code of Conduct (COC) in the South China Sea between ASEAN and China.

    The option to use international arbitration as a means to seek a decision on the areas of dispute between Malaysia and China in the South China Sea should be used strategically and when other options have been taken off the table.

    Dr. Ong Kian Ming
    Member of Parliament for Serdang

    [1] http://www.andrewerickson.com/wp-content/uploads/2016/07/PH-CN-20160712-Press-Release-No-11-English.pdf

    [2] http://amti.csis.org/malaysia-recalibrating-its-south-china-sea-policy/

    [3] http://www.reuters.com/article/us-southchinasea-malaysia-idUSKCN0YM2SV

    [4] http://www.fmprc.gov.cn/mfa_eng/zxxx_662805/t1217147.shtml

  • 如何再创依约奇迹?

    如何再创依约奇迹?

    王建民
    2016627日

    2016年6月18日大港和江沙的双补选尘埃落定后,迄今也已经过了一星期的时间。坊间众人也针对这次补选成绩结果发表不同的评论和分析。而我则希望从更大的历史格局来看待这次自从1999年全国大选以来的最新补选成绩。借此,我希望我们能进一步地探讨对欲向前进步的希望联盟而言非常重要的因素,同时透析在宏观层面下反而是其次的议题。

    自1999年大选我国共举办了42场补选-1999年至2004年之间有8场,2004年至2008年之间有6场,2008年至2013年之间有16场和2013年后有12场补选。(请参阅以下图表一)执政党在42场补选中共赢了34场(占了81巴仙)。而在这34场补选中,国阵占了22席,反对党则占了12席。换言之,除非出现突发情况,代表执政党的国阵通常终会赢得该补选。

    反之,执政党被击败的剩余8场补选,国阵就占了5席(2002年伊斯兰党前任主席Fadzil Noor去世后的本同(Pendang)国会议席,2005年吉兰丹的彭加兰巴西(Pengkalan Pasir)州议席,2010年的乌鲁冷岳国会议席,2010年吉兰丹州的加腊士(Galas)州议席和近期2014年的安顺(Teluk Intan)国会议席。

    另一边厢,反对党只在其他3席成功力挽狂澜,包括在2000年的吉打鲁乃(Lunas)州议席,2009年的瓜拉登嘉楼国会议席和2010年的诗巫国会议席。

    换言之,若参考自1999年来的补选历史,我们便知道反对党要在大港或江沙补选中翻盘是不太可能的事情。

    当然,三角战的出现导致投反对党的票被伊斯兰党和诚信党瓜分了,进一步地将反对党的胜算降至近乎不可能的概率。

    国阵在这两场补选中的三角战多数票的提高并不能掩盖另一个事实,即国阵的投票数在大港和江沙分别只增加了3.5和3.6巴仙。无论是答应要建设一个新的社区中心(在瓜拉江沙的Jerlun)或让大港的渔民雇用更多外劳,国阵通过在补选中给予各种承诺来提高投票胜算并不是一件不寻常的事情。事实上,由国阵赢的22场补选中,国阵的选票平均提高了5.5巴仙。 与全国大选成绩来比较,这18场补选中总票数都有提高,其余3场补选则有票数下降的现象(其中包括一场大选期间不战而胜的议席)。

    可是,这并不意味着反对党已经没有机会在下一届大选中赢得这些议席或重夺目前属于国阵的其他席位。我们可以从2007年4月28日的依约补选得到一些参考或启示。国大党候选人曾赢得这个补选的议席并增加其多数票(从55.8提高至58.6巴仙,增长幅度高达2.8巴仙)。仅仅一年的时间,在2008年的全国大选,公正党的候选人(前任大臣-卡立依布拉欣)成功翻盘并赢得这个席位,获得56.8巴仙的选票。如今,希望联盟所面临的挑战和问题是我们要如何在下届全国大选中全面地复制依约奇迹的成绩?

    我不能不承认,相比于第十二届大选中出乎意料之外的成绩,希望联盟在来临的第十四届大选将面临民更为严峻的挑战。在第十二届大选时,我们的目标仅是为了否决国阵在国会的三分之二,然而在第十四届大选的目标却是为了拿下布城。再来,反对党如今都面临内忧外患(希望联盟与伊斯兰党的分裂)。但依我的看法,如果能解决眼前的三个挑战,我们会有望实现夺下布城的可能性,而并非如大家所认为不可能的事情。

    首先,希望联盟必须加强其反对党联盟的合作关系。这意味着希望联盟成员党不能重蹈覆辙,发生类似砂拉越州选举的三角战。许多支持者都非常在意公正党和行动党在砂拉越州选举中的5个议席中各派出自己的候选人竞选。无论是两党如何在其他77个议席成功协商避免多角战或为何最后一分钟却决定三角战背后所发生的政治角力,大部分选民或许对此都并不太感兴趣。反而,他们真正希望看到的是一个希望联盟团结起来共同对抗国阵。虽然亲希盟的选民比较能接受在大港和江沙所出现的三角战(因为这次是涉及非希望联盟成员的伊斯兰党),但许多人仍批评希盟并没有给选民这次补选是大家共同竞选的印象。因此,我们必须极力地翻转这种选民的印象,在来届的第十四届大选中要建立起一股新的精神或”希盟气势”,以期望借此来击败国阵。

    其次,希望联盟需要向想要改变的选民提出替代的新论述。一些评论家则认为这次的大港和江沙补选的竞选方向太集中于国家课题如一马公司或消费税议题,而忽视当地议题。紧接下来,他们认为希望联盟应提供具体的替代政策,而不仅仅是批评国阵的腐败和滥权课题。经过亲赴大港助选约一个星期的时间,我也相当肯定诚信党实际上已透过各种讲座,记者会,电话讯息等管道带出地方课题如稻米产量和津贴及渔民课题。身为前民联,目前希盟的政策团队成员之一,我也可以很大胆地认为当我们不断地在讲座会或通过新闻稿来谈论政策课题,大多数选民都会感到厌烦。其实,选民真正需要的是对希望联盟是否能有效执政产生信心。在未来的时间,希望联盟应该持续性地制定和宣布共同的政策立场,以便建立起公众信心来证明希盟能够克服内部分歧和共同执政。时间久了,这些政策立场塑造各种的论述,最终能让人民信服希盟是可以成为国阵的替代。当我说需要各种的论述,是因为我们需要替来自东马和西马的农村及城市选民量身定制针对性的讯息和立场。

    这也配合到我第三,即是最后的观点。希望联盟需要善用槟城和雪兰莪为范例,来展示我们如何共同及有效地管理一个政府。我们应该唾弃槟州是行动党政府,雪州是公正党政府的刻板印象。我们要进一步地全国性推动和展示人民向往的政策,以便反映希望联盟能在中央方面比国阵更有效地执政。

    克服这三大挑战对希望联盟是有必要的,但也不足以拿下布城执政。我们还必须应付眼前无法忽视,最棘手的难题,也就是处理与伊斯兰党的关系。终究,这是题外话,而且更是希盟控制范围以外的课题。无论如何,我们还得优先管好自己的家事。唯有如此,我们才有望能在第十四届大选再创依约奇迹。

    王建明博士
    沙登区国会议员

    图表一:自1999年全国大选以来的42场补选名单

  • Analisis Pilihan Raya Kecil: Bagaimana pembangkang Malaysia dapat mewujudkan satu lagi Ijok?

    Bagaimana untuk mewujudkan satu lagi Ijok?

    Artikel oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang, 27 Jun 2016

    Seminggu telah berlalu sejak Pilihan Raya Kecil (PRK) Sungai Besar dan Kuala Kangsar yang telah diadakan pada 18 Jun 2016. Pelbagai komen dan analisis telah dikupas mengenai keputusan PRK tersebut. Memandangkan saya telah membaca hampir kesemuanya, saya ingin membincangkan keputusan ini dalam konteks yang lebih besar iaitu PRK-PRK yang telah berlangsung sejak Pilihan Raya Umum (PRU) 1999. Dengan itu, saya berharap kita dapat mengenal pasti faktor penting untuk diambil kira oleh Pakatan Harapan dalam menuju ke hadapan di samping isu-isu lain yang mungkin tidak begitu penting.

    Terdapat 42 kali PRK sejak PRU 1999, iaitu 8 kali antara 1999 hingga 2004, 6 kali antara 2004 hingga 2008, 16 kali antara 2008 hingga 2013 dan 12 kali sejak PRU 2013. (Lihat Jadual 1 di bawah.) Parti penyandang telah memenangi 34 daripda 42 PRK tersebut (81%). Daripada 34 PRK, 22 telah berlaku untuk kerusi yang disandang oleh BN dan 12 untuk kerusi pembangkang. Dalam erti kata lain, melainkan jika adanya keadaan yang unik, penyandang yang kebanyakannya adalah BN akan memenangi PRK tersebut.

    Baki 8 PRK telah melihat kekalahan parti penyandang, iaitu di mana BN memenangi 5 kerusi (Kerusi Parlimen Pendang pada 2002 selepas Presiden PAS, Fadzil Noor meninggal dunia, kerusi DUN Pengkalan Pasir di Kelantan pada 2005, kerusi Parlimen Hulu Selangor pada 2010, kerusi Dun Galas di Kelantan pada 2010 dan yang terbaru, kerusi Parlimen Teluk Intan pada 2014).

    Pembangkang hanya berjaya mengubah arus sebanyak 3 kali, iaitu di kerusi DUN Lunas Kedah pada 2000, kerusi Parlimen Kuala Terengganu pada 2009 dan kerusi Parlimen Sibu pada 2010.

    Dalam erti kata lain, apabila merujuk kembali sejarah PRK sejak 1999, adalah amat tidak mungkin untuk pembangkang membuat kejutan sama ada di Sungai Besar mahupun Kuala Kangsar.

    Namun, sudah tentu bahawa persaingan tiga penjuru untuk kedua-dua kerusi tersebut telah menyukarkan pembangkang untuk memenangi undi penyokong pembangkang yang terpecah antara PAS dan AMANAH.

    Pertandingan 3 penjuru di kedua-dua kerusi tersebut yang telah meningkatkan peratus undi majoriti BN sebenarnya menyembunyikan hakitat bahawa undi majoriti BN hanya bertambah sebanyak 3.5% di Sungai Besar dan 3.6% di Kuala Kangsar. Melihat kepada pertambahan undi untuk BN, ini bukanlah sesuatu yang asing dalam PRK kerana janji-jani BN kepada pengundi dalam kawasan tertentu, sama ada dalam bentuk Pusat Komuniti baru (di Jerlun, Kuala Kangsar) ataupun janji kepada nelayan di Sungai Besar bahawa kelak mereka boleh mengambil lebih ramai pekerja asing. Malahan, dalam 22 PRK yang dimenangi oleh penyandang BN, undi BN telah meningkat sebanyak 5.5% secara purata. Undi BN telah meningkat dalam 18 buah PRK (berbanding dengan PRU) dan hanya berkurangan dalam 3 buah PRK (dengan salah sebuah kerusi tidak dipertandingi di dalam PRU sebelum itu).

    Ini tidak bermaksud pembangkang langsung tidak berpeluang untuk memenangi kerusi-kerusi ini dalam PRU akan datang atau memenangi kerusi lain yang kini disandang oleh BN. Kita boleh merujuk kepada contoh PRK Ijok pada 28 April 2007. Dalam PRK ini, calon MIC memenangi kerusi ini dengan peningkatan undian daripada 55.8% kepada 57.6% (iaitu sebanyak 2.8%). Namun kurang daripada setahun selepas itu, dalam PRU 2008, keputusan ini dinafikan oleh calon PRK, Khalid Ibrahim (Mantan Menteri Besar) yang memenangi kerusi ini dengan 56.8% undian. Persoalan dan cabaran untuk Pakatan Harapan adalah: Bagaimana kita dapat mewujudkan keadaan bagi mengulangi pengalaman Ijok di seluruh Malaysia pada PRU akan datang?

    Saya akui bahawa cabaran yang dihadapi oleh Pakatan Harapan dalam menghadapi PRU14 adalah lebih serius berbanding ketika pembangkang memberi BM kejutan besar dalam PRU12. Objektif PRU14 adalah untuk menawan Putrajaya berbanding PRU12 ketika pembangkan hanya berharap untuk menafikan hak dua pertiga BN dalam Parlimen. Pembangkang kini terpecah secara luaran (PH dan PAS) serta dalaman. Namun saya percaya bahawa jika kita berjaya menangani 3 cabaran utama, ini akan memungkinkan penawanan Putrajaya jika dibandingkan dengan situasi semasa di mana ramai menganggap bahawa ia agak mustahil berlaku.

    Pertama, Pakatan Harapan perlu diperkukuhkan sebagai sebuah pakatan pembangkang. Ini bermakna bahawa pertandingan 3 penjuru tidak boleh berlaku antara parti komponen PH seperti yang berlaku di PRN Sarawak. Kebanyakan penyokong mengkritik keputusan PKR dan DAP yang meletakkan calon dalam 5 kerusi DUN yang sama di Sarawak. Ramai pengundi tidak berminat dengan dinamik dalaman yang membawa kepada keputusan tersebut mahupun hakikat bahawa pertembungan banyak penjuru telah dielakkan dalam 77 buah kerusi DUN yang lain. Apa yang mereka mahukan adalah untuk melihat PH bersatu menentang BN. Walaupun pengundi pro-PH lebih menerima pertandingan 3 penjuru di Sungai Besar dan Kuala Kangsar (keranaa ianya melibatkan PAS yang bukan merupakan parti komponen PH), masih terdapat kritik berkata bahawa PH tidak memberi gambaran yang semua parti komponen PH melakukan kempen bersama. Tanggapan ini perlu dinyahkan dan semangat baru PH perlu dibentuk bagi menghadapi PRU14 jika kita ingin mempunyai sebarang peluang untuk menewaskan BN.

    Kedua, PH perlu mewujudkan naratif alternatif untuk pengundi yang mahukan perubahan. Beberapa pengulas berpendapat kempen di Sungai Besar dan Kuala Kangsar terlalu memberi fokus kepada isu nasional seperti 1MDB dan GST hinggakan kurang perhatian diberikan terhadap isu tempatan. Tambahan lagi, terdapat pengulas yang juga berpendapat PH perlu memberi dasar alternatif kepada BN dan bukannya hanya mengkritik BN atas isu rasuah dan salah guna kuasa. Selepas berada di Sungai Besar untuk berkempen selama seminggu, saya akui bahawa isu tempatan seperti subsidi dan pengeluaran padi serta isu nelayan telah dibangkitkan oleh calon AMANAH dan juga pemimpin-peminpin Pakatan Harapan yang lain melalui ceramah, sidang media dan juga mesej telefon. Sebagai ahli pasukan penggubal dasar Pakatan Rakyat dulu dan kini Pakatan Harapan, saya akui kebanyakan pengundi berasa bosan apabila isu dasar dibangkitkan dalam ceramah mahupun sidang media. Apa yang dikehendaki oleh pengundi adalah keyakinan bahawa Pakatan Harapan mampu untuk mentadbir dengan baik sebagai sebuah pakatan. Sementara itu, isu dasar perlu dibincangkan dan diumumkan berterusan dalam suatu tempoh bagi membentuk keyakinan bahawa PH merupakan sebuah pakatan yang mampu mengatasi perbezaan dalaman untuk memerintah bersama-sama. Dasar ini kemudian akan membantu membentuk naratif alternatif kepada BN. Saya menggunakan istilah naratif kerana kita perlu ada mesej dan pendirian yang disasarkan khusus kepada masyarakat luar bandar dan bandar, kepada pengundi di Semenanjung Malaysia mahupun di Sabah Sarawak.

    Ini membawa saya ke perkara yang ketiga dan juga terakhir – iaitu PH perlu melihat Pulau Pinang dan Selangor sebagai contoh bagaimana PH boleh bekerjasama dan mentadbir urus dengan baik. Tanggapan bahawa kerajaan Pulau Pinang merupakan kerajaan DAP dan Selangor merupakan kerajaan PKR perlu ditangani. Dasar-dasar yang mencerminkan aspirasi rakyat di peringkat nasional perlu dihasilkan dan dilonjakkan sebagai contoh kukuh bahawa kerajaan PH mampu mentadbir dengan lebih baik di peringkat persekutuan berbanding BN.

    3 cabaran ini perlu diatasi namun ini tidak mencukupi bagi PH untuk mencapai sasarannya untuk menawan Putrajaya. Kita masih perlu berhadapan dengan cabaran yang amat besar iaitu menyelesaikan isu PAS. Namun perkara ini memerlukan perbincangan berasingan dan mungkin PH tidak mempunyai kawalan sepenuhnya ke atas perkara tersebut. Walaubagaimanapun, fokus utama masa ini perlu diberikan kepada rumah sendiri dahulu. Hanyalah dengan itu dapat kita berharap untuk mewujudkan sebuah lagi Ijok pada PRU14.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

  • By-election analysis: How can Malaysia’s Opposition create another Ijok?

    How to create another Ijok? 

    Article by Dr. Ong Kian Ming, Member of Parliament for Serdang, 27 June 2016

    A week has now passed since the Sungai Besar and Kuala Kangsar twin by-elections on the 18th of June, 2016. Much commentary and analysis has been written regarding the results. Having read through most of them, I hope to set the by election results in the larger context of by-elections which have taken place since the 1999 general elections. By doing so, I hope that we identify the factors which are important for Pakatan Harapan to take into account moving forward and some of the issues which are perhaps not as important in the larger scheme of things.

    There have been a total of 42 by elections since the 1999 general elections – 8 between 1999 and 2004, 6 between 2004 and 2008, 16 between 2008 and 2013 and 12 since the 2013 general elections. (See Table 1 below) The incumbent party won 34 out of 42 by-elections (81%). Of these 34 by-elections, 22 were in BN held seats and 12 were in opposition held seats. In other words, unless there are unique circumstances, the incumbent, which is BN in most cases, will usually win by-elections.

    Of the remaining 8 by-elections where the incumbent party was defeated, the BN emerged victors in 5 seats (the Pendang parliament seat in 2002 after the death of former PAS president Fadzil Noor, the Pengkalan Pasir state seat in Kelantan in 2005, the Hulu Selangor parliamentary seat in 2010, the Galas state seat in Kelantan in 2010 and most recently, the Teluk Intan parliament seat in 2014).

    The opposition only managed to turn the tide to create an upset 3 times – in the Lunas state seat in Kedah in 2000, in the Kuala Terengganu parliament seat in 2009 and in the Sibu parliamentary seat in 2010.

    In other words, it was very unlikely that the opposition would pull of an upset in either Sungai Besar or Kuala Kangsar when we examine the history of by-elections since 1999.

    Of course, the presence of a three corner fight in both seats made it all but impossible for the opposition to capture either seat given that the pro-opposition votes were split between PAS and AMANAH.

    The 3 corner fights in both seats which led to a big increase in BN’s majority masks the fact that BN’s vote share increased by only 3.5% in Sungai Besar and 3.6% in Kuala Kangsar. It is not unusual to see BN increase its vote share during by-elections where specific promises can be made to voters in the respective constituencies whether it is in the form of a new community center (in Jerlun, Kuala Kangsar) or to promise to allow fishermen in Sungai Besar to employ more foreign workers. In fact, in the 22 by elections won by BN incumbents, BN’s vote share increased by an average of 5.5%. BN’s vote share increased in 18 of these by-elections (compared to the general election) and decreased in only 3 (with one seat being previously uncontested during the general election).

    This does not mean that the opposition has no chance to win these seats in the next general election or to win other seats that are currently being held by the BN. One can look to the example of the Ijok by-election held on the 28th of April 2007. The MIC candidate won this seat with an increased vote share (from 55.8% to 58.6%, an increase of 2.8%) during this by-election. But less than a year later, in the 2008 general election, this result was turned on its head and the PKR candidate (former MB, Khalid Ibrahim) won this seat with 56.8% of the vote. The question and the challenge for Pakatan Harapan is this: How do we create the conditions for the Ijok experience to be repeated nationwide in the next general election?

    I fully admit that the challenges faced by Pakatan Harapan in the lead up to GE14 are far more serious compared to when the opposition sprung an unexpected surprise on the BN in GE12. The objective in GE14 is to capture Putrajaya compared to when the best the opposition could hope for in GE12 was to deny the BN a two thirds control of parliament. The opposition is divided both externally (PH and PAS) and internally. But I do believe that if we address three main challenges, this would make capturing Putrajaya a distinct possibility rather than what many perceive to be an impossible task as things stand right now.

    Firstly, Pakatan Harapan needs to be strengthened as an opposition coalition. This means that there cannot be any 3 corner fights featuring component parties of PH like what happened in the recent Sarawak state elections. Many of our supporters were very critical of the decision by both PKR and DAP to field candidates in 5 state seats in Sarawak. Most voters were not interested in the internal dynamics of what led to this decision or the fact that multi-corner fights were avoided in the other 77 state seats. What they wanted to see was a united PH going up against the BN. While pro PH voters were more accepting of the 3 corner fights in Sungai Besar and Kuala Kangsar (since it involved PAS, who is not a member of the PH coalition), there were still critics who said that PH was not giving voters the impression that it was campaigning together. This impression has to be overturned and a new spirit or ‘semangat’ of PH needs to be created in the run-up to GE14 if we are to have any chance of defeating the BN.

    Secondly, PH needs to create a compelling alternative narrative or narratives to voters who want change. Some commentators opined that the Sungai Besar and Kuala Kangsar campaigns were too focused on national issues such as 1MDB and the GST and not enough attention were being paid to local issues. In the same vein, some commentators also said that PH should provide concrete alternative policies to the BN rather than just criticizing the BN on issues of corruption and abuse of power. Having been at the Sungai Besar campaign for about a week, I can safely say that local issues to do with paddy production and subsidies as well as fishermen issues were brought up by the AMANAH candidate as well as by the various PH leaders via ceramahs, press conferences and hand phone messages. Also having been part of the policy team in Pakatan Rakyat and now Pakatan Harapan, I can also safely say that most voters get bored when one talks about policy issues whether in ceramahs or even in press statements. What voters want is to have confidence that PH can govern effectively as a coalition. The policy positions have to be discussed and then announced together over a sustained period of time in order to create this confidence that PH is a cohesive coalition capable of overcoming their internal differences to govern together. And these policy positions will then form the compelling alternative narratives to the BN’s platform. I say narratives because there needs to be targeted messages and positions for the rural as well as the urban audience, for voters in Peninsular Malaysia as well as for voters in Sabah and Sarawak.

    Which leads me to the third and final point – that PH needs to use Penang and Selangor as showcase how the coalition can govern together and govern well. The impression that the Penang state government is a DAP government and that the Selangor government is a PKR government needs to be dispelled. Policies which reflect the aspirations of the rakyat at the national level needs to be pushed through and showcased as concrete examples of a PH government at the federal level can govern better than the BN.

    Overcoming these three challenges are necessary but not sufficient conditions for PH to reach its goal of capturing Putrajaya. We still have to deal with the elephant in the room which is how to deal with PAS. But that is a matter for a separate discussion and perhaps it is an issue which PH has little control over at the end of the day. But first, let’s focus on getting our own house in order. Only then do we have hope to create another Ijok in the run-up to GE14.

    Dr. Ong Kian Ming
    Member of Parliament for Serdang

Page 20 of 198« First...10...1819202122...304050...Last »