• Suruhanjaya Pilihan Raya tiada kuasa untuk menjalankan persempadanan semula yang haram tanpa melalui prosedur perlembagaan yang betul

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 20 Julai 2016

    Suruhanjaya Pilihan Raya tiada kuasa untuk menjalankan persempadanan semula yang haram tanpa melalui prosedur perlembagaan yang betul

    Menurut Artikel 113 (2) Perlembagaan Persekutuan, jika Suruhanjaya Pilihan Raya (SPR) ingin melukis semula sempadan kawasan pilihan raya bagi sebarang kerusi melalui persempadanan semula, tidak kira sama ada kerusi Negeri atau kerusi Parlimen, ia perlu mematuhi prosedur dan peruntukan yang terkandung dalam Jadual 13 Perlembagaan Persekutuan. Ini termasuklah memaklumkan Speaker Dewan dan Perdana Menteri, serta menerbitkan notis tentang permulaan persempadanan semula dalam Warta dan juga dalam akhbar nasional.

    Kami mempunyai sebab yang bagus untuk mempercayai bahawa notis yang disiarkan dalam Warta bertarikh 29 April 2016 yang menyenaraikan daerah mengundi dan pusat mengundi bagi kawasan pilihan raya negeri dan persekutuan di Semenanjung Malaysia sebenarnya merupakan ‘persempadanan tersembunyi’ secara haram yang dilakukan oleh SPR.

    SPR mempunyai kuasa untuk mewujudkan daerah mengundi yang baru serta memindahkan pengundi antara daerah mengundi di dalam kawasan pilihan raya yang sama sebagaimana yang tertakluk dalam Seksyen 7 Akta Pilihan Raya 1958. Namun, SPR tiada hak dan kuasa untuk memindahkan pengundi dari sebuah kawasan pilihan raya sedia ada ke kawasan pilihan raya yang baru, tidak kira sama ada ia kawasan kerusi negeri mahupun parlimen, melainkan dalam konteks persempadanan semula.

    Satu contoh terang-terangan persempadanan semula secara haram ini adalah di kerusi negeri N6 Kuala Kubu Baru dalam kawasan Parlimen P94 Hulu Selangor. Sebanyak 14 lokaliti dengan jumlah 5590 pengundi dipindahkan dari N7 Batang Kali (dimenangi oleh UMNO pada PRU 2013 dengan undi majoriti 5398) ke N6 Kuala Kubu Baru (dimenangi oleh DAP dengan majoriti 1702 undi) sebagai kesan daripada persempadanan semula yang haram ini. Sejumlah 2 lokaliti dengan 56 pengundi dipindahkan dari N6 Kuala Kubu Baru ke N7 Batang Kali.[1] Kesannya, jumlah pengundi meningkat sebanyak 26.1% iaitu dari 21,186 pengundi pada PRU 2013 kepada 26,720 pengundi. Pada masa yang sama, N7 Batang Kali menyaksikan pengurangan sebanyak 12.7% pengundi, iaitu dari 43,578 pengundi pada PRU 2013 kepada 38,044 pengundi. (Rujuk Jadual 1 di bawah)

    Jadual 1: Perubahan bilangan pengundi di N6 Kuala Kubu Baru dan N7 Batang Kali selepas persempadanan semula secara haram

    Kita mengesyaki bahawa inilah strategi Barisan Nasional untuk memenangi kembali Negeri Selangor secara ‘dengan cara tersembunyi’ melalui persempadanan semula secara haram.

    Kami menggesa SPR untuk menarik balik kesan persempadanan semula yang haram ini dan untuk mengembalikan sempadan pilihan raya di Semenanjung Malaysia kepada sempadan yang digunakan semasa Pilihan Raya Umum 2013.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    Federal Government Gazette: NOTICE OF POLLING DISTRICTS AND POLLING CENTRES FOR THE FEDERAL AND STATE CONSTITUENCIES OF THE STATES OF MALAYA

    “Illegal Delimitation: Effect on N6 KKB and N7 Batang Kali” (Powerpoint, 20 July 2016)

    [1] Angka-angka ini telah dikemaskini sehingga daftar pemilih Suku Ke-4 (Q4) 2015.

  • Pengangkutan awam di Lembah Klang mestilah berpatutan, bersepadu, mudah digunakan dan boleh dipercayai

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 14 Julai 2016

    Pengangkutan awam di Lembah Klang mestilah berpatutan, bersepadu, mudah digunakan dan boleh dipercayai

    Pada 30 Jun 2016, Perdana Menteri telah merasmikan laluan sambungan LRT bagi laluan Kelana Jaya dan Ampang ke stesen pertukaran Putra Heights.[1] Lebih kurang setahun yang lepas, Najib juga telah merasmikan perkhidmatan Bus Rapid Transit (BRT) daripada Sunway-Setia Jaya ke USJ 7.[2] Walaupun pengembangan liputan pengangkutan awam di Lembah Klang amat dialu-alukan, namun penyediaan pengangkutan awam adalah lebih daripada sekadar membina stesen LRT dam MRT yang baru. Khususnya, pengangkutan awam mestilah berpatutan, bersepadu, mudah digunakan serta boleh dipercayai.

    Saya sendiri telah cuba menggunakan sambungan LRT baru dan juga beberapa jenis pengangkutan awam lain pada Selasa lepas, 5 Julai 2016 iaitu sehari sebelum Hari Raya Aidilfitri. Saya telah memandu kereta ke stesen Awam Besar (stesen baru berhampiran Taman OUG) dan menaiki LRT ke stesen pertukaran Putra Heights. Saya menukar tren dan turun di stesen USJ 7, kemudian menaiki BRT menghala ke Sunway-Setia Jaya. Dari sana, saya menaiki KTM ke KL Sentral. Selepas itu, saya mengambil laluan Kelana Jaya ke Masjid Jamek dan balik semula ke stesen Awan Besar dengan menukar tren ke laluan Ampang. Bagaimanakah kadar pengalaman saya berdasarkan empat kriteria yang telah dinyatakan tadi?

    Pertama, tambang LRT kita bukanlah begitu berpatutan. Tambang perjalanan saya dari Awan Besar ke USJ 7 adalah RM5.20 menggunakan kad RapidKL (jika menggunakan bayaran tunai, tambang akan berjumlah RM6.10 bagi perjalanan yang sama). Tambang perjalanan BRT dari USJ 7 ke Sunway Setia pula berjumlah RM5.40, yang bermakna perjalanan sehala menggunakan LRT dan BRT menelan kos RM10.60! Mungkin akan ada orang yang berkata bahawa tidak ramai pengguna yang akan memilih laluan ini untuk Sunway-Setia Jaya, namun jika saya turun di stesen Sunway University / Sunway Monash (katakan jika saya pelajar di salah sebuah institusi tersebut), kos perjalanan BRT tersebut akan berjumlah RM2.70, iaitu RM7.90 bagi perjalanan sehala dari LRT Awan Besar ke stesen BRT SunU-Monash.

    Atas dasar perbincangan, katakan jika saya ingin menaiki tren dari Awan Besar untuk ke stesen akhir di laluan Kelana Jaya, iaitu Gombak. Kos perjalanan sehala tanpa tunai adalah RM5.70 dan RM6.70 bagi perjalanan menggunakan bayaran tunai. Walaupun harga ini masih dikira murah berbanding dengan kos memandu dan parkir, namun ia masih menjadi beban untuk pekerja gaji minima yang perlu menghabiskan RM11.40 sehari iaitu RM250 sebulan semata-mata untuk pengangkutan awam.[3]

    Sebagai perbandingan, kita boleh melihat Singapura, di mana penggunaan MRT adalah percuma tanpa sebarang caj untuk perjalanan sebelum 7.45pagi bagi mengurangkan kesesakan pada waktu puncak antara 8 pagi hingga 9 pagi.[4] Tambang perjalanan daripada stesen MRT pertama dari arah Timur – Pasir Ris (E1) hingga ke stesen MRT terakhir di Barat – Joo Koon (E29) hanya berjumlah SGD 2.03 bagi jarak sejauh 42.6km.

    Catatan: KDNK Singapura adalah 5 kali lebih tinggi berbanding Malaysia.

    Untuk kriteria pertama, iaitu sama ada tambangnya berpatutan atau tidak, pengangkutan awam Malaysia adalah agak ketinggalan.

    Kedua, sejauh manakah sistem pengangkutan awam kita bersepadu? Saya melihat sudah banyak penambahbaikan yang dilakukan di Lembah Klang. Integrasi antara KTM, KRT, ERL dan sebahagian laluan bas telah menjadikan KL Sentral sebagai sebuah hab pengangkutan awam yang digunakan oleh beribu-ribu pengguna setiap hari. Sistem BRT Sunway menghubungkan KTM kepada LRT (walaupun dengan kos yang agak tinggi untuk pengguna). Jajaran 1 MRT Sungai Buloh-Kajang akan meningkatkan perhubungan dan integrasi pengangkutan awam apabila ia mula beroperasi pada tahun hadapan. Satu jurang besar yang perlu diatasi adalah kekurangan laluan bas pengantara dari pelbagai kejiranan untuk pergi ke stesen LRT dan MRT.

    Namun integrasi pengangkutan awam bukanlah sekadar integrasi fizikal. Ia juga perlukan integrasi tambang. Maksudnya, tidak kira sama ada pengguna menggunakan bas Rapid KL, LRT atau KTM, sebuah perjalanan dari mula hingga akhir perlulah mempunyai kos yang sama tanpa mengira berapa kali mereka menukar jenis pengangkutan awam. Buat masa ini, jika kita menggunakan bas dari stesen LRT dan disusuli oleh tren LRT dan bas BRT, kita akan dikenakan 3 jenis caj bagi sebuah perjalanan sehala. Sebaliknya, sistem pengangkutan awam bersepadu hanya akan mengenakan caj sekali sahaja bagi sebuah perjalanan sehala. Ini akan meningkatkan kadar kemampuan rakyat untuk menggunakan pengangkutan awam.

    Sebagai contoh, pada Mac tahun ini, saya menaiki bas daripada Nanyang Technological University (NTU) di Singapura untuk ke stesen MRT Book Lay (di Barat) dan kemudian menghala ke Lapangan Terbang Changi menggunakan MRT (di Selatan). Tambang perjalanan hanya berjumlah SGD 2.03 (0.88 sen untuk bas dan 1.15 bagi MRT). Ia dikira sebagai sebuah perjalanan walaupun saya menaiki bas dan MRT. Integrasi tambang bagi pengangkutan awam di Singapura ini menjadikan ia lebih berpatutan. Di Malaysia, konsep integrasi tambang masih agak janggal bagi hampir kesemua pengguna pengangkutan awam.

    Salah satu sebab mengapa integrasi tambang masih menjadi sebuah cabaran di Malaysia adalah ketidakupayaan KTM untuk menyelaraskan sistem tiket mereka dengan LRT dan Monorail. Walaupun pengguna boleh menggunakan kad Touch n Go untuk membayar tambang KTM, namun kad RapidKL tidak boleh digunakan untuk membayar tambang KTM. Tambahan lagi, sistem tiket automatik KTM masih belum berfungsi. Sebagai contoh, di stesen KTM Setia Jaya, salah sebuah mesin tiket automatik tidak berfungsi, sebuah lagi mesin masih dalam peringkat ujian, dan tiada staf yang bertugas di kaunter tiket manual! (Lihat bawah)

    Walaupun pada bulan November yang lepas, pihak KTM telah berjanji akan memperkenalkan sistem tiket bersepadu antara KTM, LRT dan Monorail pada bulan Jun tahun ini, nampaknya kita masih jauh lagi daripada matlamat tersebut.[5]

    Ketiga, adakah sistem pengangkutan kita mudah digunakan?

    Ketika saya menggunakan tren pada Selasa lepas, terdapat petunjuk stesen yang tidak berfungsi untuk  stesen sambungan baru di laluan Kelana Jaya dan Ampang. Ini bermakna pengguna tren tidak dapat mengenal pasti dengan baik stesen yang berikutnya. Pada masa yang sama, tiada sebarang pengumuman stesen berikutnya yang dibuat melalui sistem pembesar suara tren.

    Tambahan lagi, semasa saya menggunakan LRT dari Masjid Jamek ke Awan Besar, tiada sebarang pengumuman yang dilakukan untuk memberitahu penumpang supaya menukar tren di Sri Petaling jika hendak ke Awam Besar. Dalam peta laluan LRT, laluan Sri Petaling ke Awan Besar kelihatan lancar dan pengguna seolah-olah tidak perlu menukar tren. Saya hanya menyedari perkara ini apabila tren tersebut berhenti di Sri Petaling dan kemudiannya balik ke stesen Bukit Jalil tanpa pergi ke Awan Besar.

    Banyak penambahbaikan yang perlu dilakukan lagi untuk papan tanda dan pengumuman di stesen LRT. (Saya akan menghuraikan masalah kekurangan peta laluan bas Rapid KL pada masa lain).

    Keempat dan terakhir, adakah sistem pengangkutan kita boleh dipercayai? Sekali lagi, saya akan mengetepikan persoalan berkenaan bas pengantara memandangkan saya tidak menggunakan perkhidmatan ini pada Selasa lepas. Walaupun ketibaan tren LRT boleh dikatakan agak kerap (dengan selang masa kurang dari 10 minit bagi setiap stesen yang saya lawati), namun perkara berbeza bagi KTM. Hanya kerana saya terlepas tren di KTM Setia Jaya, saya perlu menunggu 45 minit untuk tren seterusnya. Salah satu sebab kekerapan tren KTM rendah terutamanya ketika waktu puncak adalah disebabkan oleh isu kerja di landasan berkembar. Namun saya juga difahamkan bahawa walaupun semasa waktu puncak, tren di sepanjang laluan Tanjung Malim dan Sentul hanya tiba sekali setiap 45 minit.

    Sistem pengangkutan awam yang tidak boleh dipercayai dalam erti kata kekerapan dan ketepatan masa akan kurang menggalakkan ramai pengguna daripada bertukar dari pengangkutan awam kepada pengangkutan sendiri. Ia juga akan menyebabkan ketidakselesaan dan meningkatkan masa perjalanan bagi mereka yang tidak mempunyai pilihan lain selain menggunakan pengangkutan awam.

    Saya menggalakkan ahli politik kita, terutamanya Menteri-Menteri, untuk mencuba sendiri dan merasai pengalaman menggunakan sistem pengangkutan awam kita tanpa diiringi rombongan, termasuklah membeli sendiri tiket dan merancang perjalanan supaya mereka boleh melihat masalah yang dihadapi oleh penumpang pada setiap hari. Melalui cara itu, mereka akan mengetahui sama ada sistem pengangkutan awam di Lembah Kelang ini berpatutan, bersepadu, mudah digunakan dan boleh dipercayai ataupun tidak.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    [1] http://www.themalaymailonline.com/malaysia/article/lrt-extension-project-helps-reduce-cost-of-living-say-commuters

    [2] http://www.thestar.com.my/news/nation/2015/06/01/najib-brt-sunway-electric-bus-service/

    [3] Berdasarkan anggaran ada 22 hari bekerja dalam sebulan.

    [4] https://www.mytransport.sg/content/mytransport/home/commuting/trainservices.html

    [5] http://www.themalaymailonline.com/malaysia/article/new-fare-system-to-integrate-ktm-lrt-mrt-monorail

  • Malaysia perlu berhati-hati ketika menyambut keputusan Mahkamah Tetap Timbang Tara ke atas kes timbang tara Laut China Selatan antara Filipina dan Malaysia

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 13 Julai 2016

    Malaysia perlu berhati-hati ketika menyambut keputusan Mahkamah Tetap Timbang Tara ke atas kes timbang tara Laut China Selatan antara Filipina dan Malaysia

    Keputusan oleh Mahkamah Tetap Timbang Tara (selepas ini dirujuk sebagai ‘Mahkamah’) pada 12 Julai 2016 telah menetapkan beberapa penemuan penting berkenaan kawasan di Laut China Selatan yang dituntut oleh Malaysia dan Filipina.[1]

    Pertama, Mahkamah mendapati bahawa “tiada asas undang-undang bagi China untuk menuntut hak sejarah ke atas sumber dalam kawasan lautan yang diliputi oleh ‘sembilan garis putus-putus’.”

    Kedua, Mahkamah mendapati “tiada sebarang kawasan seperti yang dituntut oleh China mampu menjana Zon Ekonomi Eksklusif (EEZ)” dalam lingkungan 200 batu nautika. Antara kawasan yang dipertikaikan ini sebenarnya berada dalam EEZ Filipina.

    Ketiga, Mahkamah mendapati China telah melanggar kedaulatan Filipina dengan menghalang aktiviti penangkapan ikan oleh nelayan Filipina, membina pulau buatan dan gagal menghalang nelayan China daripada menangkap ikan dalam kawasan EEZ Filipina.

    Keempat, Mahkamah mendapati China telah mengakibatkan “kerosakan teruk” kepada persekitaran marin akibat daripada penambakan berskala besar di Kepulauan Spratly.

    Kelima, Mahkamah mendapati China telah “melanggar kewajipannya untuk mengelakkan daripada membesarkan pertikaian negara-negara terlibat sementara menunggu penyelesaian pertikaian” disebabkan oleh penambakan laut secara besar-besaran.

    Penemuan Mahkamah, jika diguna pakai kepada kes lain di Laut Cina Selatan, mampu memperkukukan tuntutan Malaysia ke atas James Shoal atau Beting Serupai yang berada 80km ke barat laut Bintulu, Sarawak dan berada dalam pelantar benua Malaysia serta 200 batu nautika EEZ. Ia juga mampu memperkukuhkan tuntutan Malaysia ke atas North Luconia Shoals (atau Gugusan Beting Raja Jarun) dan South Luconia Shoals (atau Gugusan Beting Patinggi Ali) yang terletak agaknya 100km daripada Sarawak.

    Kedaulatan Malaysia ke atas beberapa kawasan ini telah dicabar oleh China sejak baru-baru ini, terutamanya oleh peronda marin China di James Shoal pada 2013 dan 2014[2], dan yang terbaru pada Mac 2016 oleh kapal Pengawal Pantai China di South Luconia Shoals.[3]

    Walaupun kesemua pihak yang menandatangani UNCLOS terikat dengan keputusan Mahkamah, China telah menyatakan bahawa ianya tidak akan mengiktiraf dan menerima keputusan ini.[4] Memandangkan kepetingan China sebagai rakan perdagangan dan ekonomi Malaysia, Malaysia harus mengurangkan risiko perselisihan dengan meneruskan rundingan dua hala terhadap pertikaian ini serta rundingan untuk penubuhan Kod Tata Laku kukuh di Laut China Selatan antara ASEAN dan China.

    Pilihan untuk menggunakan timbang tara antarabangsa sebagai jalan untuk mencapai keputusan dalam pertikaian antara Malaysia dan China di Laut China Selatan harus digunakan secara strategik dan hanya apabila tiada pilihan lain.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    [1] http://www.andrewerickson.com/wp-content/uploads/2016/07/PH-CN-20160712-Press-Release-No-11-English.pdf

    [2] http://amti.csis.org/malaysia-recalibrating-its-south-china-sea-policy/

    [3] http://www.reuters.com/article/us-southchinasea-malaysia-idUSKCN0YM2SV

    [4] http://www.fmprc.gov.cn/mfa_eng/zxxx_662805/t1217147.shtml

  • Analisis Pilihan Raya Kecil: Bagaimana pembangkang Malaysia dapat mewujudkan satu lagi Ijok?

    Bagaimana untuk mewujudkan satu lagi Ijok?

    Artikel oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang, 27 Jun 2016

    Seminggu telah berlalu sejak Pilihan Raya Kecil (PRK) Sungai Besar dan Kuala Kangsar yang telah diadakan pada 18 Jun 2016. Pelbagai komen dan analisis telah dikupas mengenai keputusan PRK tersebut. Memandangkan saya telah membaca hampir kesemuanya, saya ingin membincangkan keputusan ini dalam konteks yang lebih besar iaitu PRK-PRK yang telah berlangsung sejak Pilihan Raya Umum (PRU) 1999. Dengan itu, saya berharap kita dapat mengenal pasti faktor penting untuk diambil kira oleh Pakatan Harapan dalam menuju ke hadapan di samping isu-isu lain yang mungkin tidak begitu penting.

    Terdapat 42 kali PRK sejak PRU 1999, iaitu 8 kali antara 1999 hingga 2004, 6 kali antara 2004 hingga 2008, 16 kali antara 2008 hingga 2013 dan 12 kali sejak PRU 2013. (Lihat Jadual 1 di bawah.) Parti penyandang telah memenangi 34 daripda 42 PRK tersebut (81%). Daripada 34 PRK, 22 telah berlaku untuk kerusi yang disandang oleh BN dan 12 untuk kerusi pembangkang. Dalam erti kata lain, melainkan jika adanya keadaan yang unik, penyandang yang kebanyakannya adalah BN akan memenangi PRK tersebut.

    Baki 8 PRK telah melihat kekalahan parti penyandang, iaitu di mana BN memenangi 5 kerusi (Kerusi Parlimen Pendang pada 2002 selepas Presiden PAS, Fadzil Noor meninggal dunia, kerusi DUN Pengkalan Pasir di Kelantan pada 2005, kerusi Parlimen Hulu Selangor pada 2010, kerusi Dun Galas di Kelantan pada 2010 dan yang terbaru, kerusi Parlimen Teluk Intan pada 2014).

    Pembangkang hanya berjaya mengubah arus sebanyak 3 kali, iaitu di kerusi DUN Lunas Kedah pada 2000, kerusi Parlimen Kuala Terengganu pada 2009 dan kerusi Parlimen Sibu pada 2010.

    Dalam erti kata lain, apabila merujuk kembali sejarah PRK sejak 1999, adalah amat tidak mungkin untuk pembangkang membuat kejutan sama ada di Sungai Besar mahupun Kuala Kangsar.

    Namun, sudah tentu bahawa persaingan tiga penjuru untuk kedua-dua kerusi tersebut telah menyukarkan pembangkang untuk memenangi undi penyokong pembangkang yang terpecah antara PAS dan AMANAH.

    Pertandingan 3 penjuru di kedua-dua kerusi tersebut yang telah meningkatkan peratus undi majoriti BN sebenarnya menyembunyikan hakitat bahawa undi majoriti BN hanya bertambah sebanyak 3.5% di Sungai Besar dan 3.6% di Kuala Kangsar. Melihat kepada pertambahan undi untuk BN, ini bukanlah sesuatu yang asing dalam PRK kerana janji-jani BN kepada pengundi dalam kawasan tertentu, sama ada dalam bentuk Pusat Komuniti baru (di Jerlun, Kuala Kangsar) ataupun janji kepada nelayan di Sungai Besar bahawa kelak mereka boleh mengambil lebih ramai pekerja asing. Malahan, dalam 22 PRK yang dimenangi oleh penyandang BN, undi BN telah meningkat sebanyak 5.5% secara purata. Undi BN telah meningkat dalam 18 buah PRK (berbanding dengan PRU) dan hanya berkurangan dalam 3 buah PRK (dengan salah sebuah kerusi tidak dipertandingi di dalam PRU sebelum itu).

    Ini tidak bermaksud pembangkang langsung tidak berpeluang untuk memenangi kerusi-kerusi ini dalam PRU akan datang atau memenangi kerusi lain yang kini disandang oleh BN. Kita boleh merujuk kepada contoh PRK Ijok pada 28 April 2007. Dalam PRK ini, calon MIC memenangi kerusi ini dengan peningkatan undian daripada 55.8% kepada 57.6% (iaitu sebanyak 2.8%). Namun kurang daripada setahun selepas itu, dalam PRU 2008, keputusan ini dinafikan oleh calon PRK, Khalid Ibrahim (Mantan Menteri Besar) yang memenangi kerusi ini dengan 56.8% undian. Persoalan dan cabaran untuk Pakatan Harapan adalah: Bagaimana kita dapat mewujudkan keadaan bagi mengulangi pengalaman Ijok di seluruh Malaysia pada PRU akan datang?

    Saya akui bahawa cabaran yang dihadapi oleh Pakatan Harapan dalam menghadapi PRU14 adalah lebih serius berbanding ketika pembangkang memberi BM kejutan besar dalam PRU12. Objektif PRU14 adalah untuk menawan Putrajaya berbanding PRU12 ketika pembangkan hanya berharap untuk menafikan hak dua pertiga BN dalam Parlimen. Pembangkang kini terpecah secara luaran (PH dan PAS) serta dalaman. Namun saya percaya bahawa jika kita berjaya menangani 3 cabaran utama, ini akan memungkinkan penawanan Putrajaya jika dibandingkan dengan situasi semasa di mana ramai menganggap bahawa ia agak mustahil berlaku.

    Pertama, Pakatan Harapan perlu diperkukuhkan sebagai sebuah pakatan pembangkang. Ini bermakna bahawa pertandingan 3 penjuru tidak boleh berlaku antara parti komponen PH seperti yang berlaku di PRN Sarawak. Kebanyakan penyokong mengkritik keputusan PKR dan DAP yang meletakkan calon dalam 5 kerusi DUN yang sama di Sarawak. Ramai pengundi tidak berminat dengan dinamik dalaman yang membawa kepada keputusan tersebut mahupun hakikat bahawa pertembungan banyak penjuru telah dielakkan dalam 77 buah kerusi DUN yang lain. Apa yang mereka mahukan adalah untuk melihat PH bersatu menentang BN. Walaupun pengundi pro-PH lebih menerima pertandingan 3 penjuru di Sungai Besar dan Kuala Kangsar (keranaa ianya melibatkan PAS yang bukan merupakan parti komponen PH), masih terdapat kritik berkata bahawa PH tidak memberi gambaran yang semua parti komponen PH melakukan kempen bersama. Tanggapan ini perlu dinyahkan dan semangat baru PH perlu dibentuk bagi menghadapi PRU14 jika kita ingin mempunyai sebarang peluang untuk menewaskan BN.

    Kedua, PH perlu mewujudkan naratif alternatif untuk pengundi yang mahukan perubahan. Beberapa pengulas berpendapat kempen di Sungai Besar dan Kuala Kangsar terlalu memberi fokus kepada isu nasional seperti 1MDB dan GST hinggakan kurang perhatian diberikan terhadap isu tempatan. Tambahan lagi, terdapat pengulas yang juga berpendapat PH perlu memberi dasar alternatif kepada BN dan bukannya hanya mengkritik BN atas isu rasuah dan salah guna kuasa. Selepas berada di Sungai Besar untuk berkempen selama seminggu, saya akui bahawa isu tempatan seperti subsidi dan pengeluaran padi serta isu nelayan telah dibangkitkan oleh calon AMANAH dan juga pemimpin-peminpin Pakatan Harapan yang lain melalui ceramah, sidang media dan juga mesej telefon. Sebagai ahli pasukan penggubal dasar Pakatan Rakyat dulu dan kini Pakatan Harapan, saya akui kebanyakan pengundi berasa bosan apabila isu dasar dibangkitkan dalam ceramah mahupun sidang media. Apa yang dikehendaki oleh pengundi adalah keyakinan bahawa Pakatan Harapan mampu untuk mentadbir dengan baik sebagai sebuah pakatan. Sementara itu, isu dasar perlu dibincangkan dan diumumkan berterusan dalam suatu tempoh bagi membentuk keyakinan bahawa PH merupakan sebuah pakatan yang mampu mengatasi perbezaan dalaman untuk memerintah bersama-sama. Dasar ini kemudian akan membantu membentuk naratif alternatif kepada BN. Saya menggunakan istilah naratif kerana kita perlu ada mesej dan pendirian yang disasarkan khusus kepada masyarakat luar bandar dan bandar, kepada pengundi di Semenanjung Malaysia mahupun di Sabah Sarawak.

    Ini membawa saya ke perkara yang ketiga dan juga terakhir – iaitu PH perlu melihat Pulau Pinang dan Selangor sebagai contoh bagaimana PH boleh bekerjasama dan mentadbir urus dengan baik. Tanggapan bahawa kerajaan Pulau Pinang merupakan kerajaan DAP dan Selangor merupakan kerajaan PKR perlu ditangani. Dasar-dasar yang mencerminkan aspirasi rakyat di peringkat nasional perlu dihasilkan dan dilonjakkan sebagai contoh kukuh bahawa kerajaan PH mampu mentadbir dengan lebih baik di peringkat persekutuan berbanding BN.

    3 cabaran ini perlu diatasi namun ini tidak mencukupi bagi PH untuk mencapai sasarannya untuk menawan Putrajaya. Kita masih perlu berhadapan dengan cabaran yang amat besar iaitu menyelesaikan isu PAS. Namun perkara ini memerlukan perbincangan berasingan dan mungkin PH tidak mempunyai kawalan sepenuhnya ke atas perkara tersebut. Walaubagaimanapun, fokus utama masa ini perlu diberikan kepada rumah sendiri dahulu. Hanyalah dengan itu dapat kita berharap untuk mewujudkan sebuah lagi Ijok pada PRU14.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

  • Mengapakah PEMANDU Corporation telah mengambil alih BFR Institute dan mengapa akaun kewangannya ‘kosong’?

    Kenyataan Media oleh Dr. Ong Kian Ming, Ahli Parlimen Serdang pada 22 Mei 2016

    Mengapakah PEMANDU Corporation telah mengambil alih BFR Institute dan mengapa akaun kewangannya ‘kosong’?

    Saya merujuk kepada kenyataan balas PEMANDU pada 19 Mei 2016 berhubung sidang media saya di Parlimen pada hari yang sama.[1] Kenyataan saya yang merujuk kepada pemilikan 51% oleh Dato’ Idris Jala dalam BFR Institute Sdn Bhd adalah berdasarkan profil carian syarikat yang dilakukan pada 25 Februari 2016 (rujuk bawah). Perpindahan 51% kepentingan Idris Jala kepada PEMANDU Corporation tidak ditunjukkan dalam akaun Suruhanjaya Syarikat Malaysia (SSM) setakat 25 Februari 2016.

    Mengikut carian syarikat yang dilakukan pada hari ini iaitu 22 Mei 2016, Idris Jala kini mempunyai kepentingan sebanyak hanya 51 daripada 400,000 saham BFR Institute Sdn Bhd, dan yang selebihnya dimiliki oleh PEMANDU Corporation.

    Menurut kenyataan PEMANDU, kepentingan yang dipegang oleh Idris Jala adalah dalam bentuk amanah memandangkan PEMANDU Corporation tidak dibenarkan mempunyai pegangan kepentingan melebihi 49% dalam syarikat lain.

    Saya memohon maaf kepada Idris Jala sekiranya saya telah menyebabkan orang lain berfikir bahawa Idris Jala menerima faedah kewangan secara langsung daripada kepentingan 51% BFR Institute yang kini telah ditukar kepada 51 unit saham sebagaimana dalam rekod terkini SSM.

    Pada masa yang sama, saya ingin meminta PEMANDU atau Idris Jala untuk menjelaskan sama ada pegangan 51 peratus yang dimiliki beliau masih dalam bentuk amanah ataupun rekod SSM terkini masih belum dikemaskini dan beliau sudah tidak memegang sebarang saham dalam BFR Institute. Ini adalah berhubung kenyataan PEMANDU yang menyatakan PEMANDU Corporation kini memiliki 100% kepentingan BFR-I secara langsung. Selagi Idris Jala memegang walau seunit saham dalam BFR Institute, sama ada secara langsung atau tidak, adalah tidak tepat untuk mengatakan PEMANDU Corporation memiliki 100% BFR Institute secara langsung.  

    Walau bagaimanapun, pengambil alihan BFR Institute oleh PEMANDU Corporation menimbulkan persoalan baru. Pertama, mengapa PEMANDU harus terlibat dalam memberikan perkhidmatan perundingan kerajaan kepada agensi kerajaan yang lain serta entiti di luar negara, sebagaimana yang sedang dibuatnya sekarang?

    Kedua, mengapa pembayar cukai perlu menanggung kos RM3.9 juta untuk penganjuran Global Transformation Forum selama 3 hari pada tahun 2015, memandangkan pemotongan bajet sedang dilaksanakan di agensi-agensi kerajaan yang lain, termasuklah institut pengajian awam?

    Ketiga, kenyataan PEMANDU bahawa lebihan RM10 juta yang diperuntukkan kepada Global Transformation Forum 2015 berada dalam akaun PEMANDU dan bukannya akaun BFR Institut tidak harus dilihat sebagai satu jaminan.

    Semenjak PEMANDU Corporation diperbadankan pada 26 Oktober 2009, ia telah mengemukakan 4 laporan tahunan kepada SSM, iaitu bagi Tahun Kewangan 2010, 2011, 2012 dan 2014. Dalam setiap laporan ini, perolehan dan keuntungan / kerugian yang dicatatkan adalah sifar (lihat bawah). Adakah ini bermakna PEMANDU tidak menerima sebarang geran daripada kerajaan Persekutuan untuk kos operasinya? Adakah PEMANDU Corporation langsung tidak menggunakan walau satu sen perbelanjaan operasi, terutamanya untuk aktiviti ‘lab’ (makmal), pembayaran kepada perunding dan sewa untuk hari terbuka yang kerap dijalankan? Adakah terdapat entiti lain di mana PEMANDU meletakkan perbelanjaan dan geran mereka? Saya berharap agar PEMANDU dapat menjawab persoalan tersebut secepat mungkin sebagaimana mereka telah menjelaskan fakta berhubung pemilikan saham BFR Institute.

    Dr. Ong Kian Ming
    Ahli Parlimen Serdang

    [1] https://www.pemandu.gov.my/assets/publications/annual-reports/Idris_Jala_Holds_No_Shares_In_BFR-I.pdf

Page 4 of 44« First...23456...102030...Last »