OKM

866 posts

Data terbuka dan penggubalan dasar di Malaysia

(Artikel ini boleh dibaca di Kolumn Penang Institute in KL dalam Malaysian Insight, 26 Jun 2017)

Semasa di pelancaran Malaysia Economic Monitor edisi Jun[1] awal bulan ini, Pengarah Negara Bank Dunia bagi Asia Tenggara, Ulrich Zachau, telah menggesa agar lebih data didedahkan supaya ianya boleh digunakan bagi menggubal dasar yang lebih baik.[2] Beliau telah menyebut contoh di mana GRAB, sebuah penyedia perkhidmatan e-hailing, berkongsi datanya dengan kerajaan demi mencari jalan untuk menguruskan keadaan lalu lintas dengan lebih cekap.

Dengan kemunculan ‘big data’ ditambah dengan bidang ekonomi perilaku (‘behavioural economics’), ‘nudge unit’ (unit pendorong) telah ditubuhkan oleh kerajaan-kerajaan di seluruh dunia khususnya untuk menggunakan insentif dasar bagi mengubah tingkah laku dan menggunakan pendekatan berasaskan data bagi menganalisis keberkesanan dasar-dasar ini[3]. Cass Sunstein, pengarang bersama buku “Nudge” yang amat laris jualannya, telah direkrut oleh Presiden Obama untuk menjalankan sebuah ‘nudge unit’ di bawah pentadbirannya, dan mungkin adalah penyokong pendekatan dasar ini yang paling dikenali ramai.

Walaupun istilah ‘big data’ seringkali digunakan sebagai istilah popular oleh penggubal dasar dan ahli politik, namun ramai tidak mengetahui apa sebenarnya ‘big data’ dan bagaimana ia boleh digunakan. Hakikatnya, ramai penggubal dasar sendiri tidak sedar bahawa ekosistem data di Malaysia, terutamanya berkenaan analisa data, sungguh kurang maju.

Walaupun terdapat pelbagai agensi kerajaan yang mengumpul banyak data dan maklumat, namun tidak semua data tersebut diterbitkan. Satu kajian oleh Bank Dunia telah mendapati bahawa prestasi tahap keterbukaan data Malaysia berhubung dengan KDNKnya adalah kurang memuaskan.[4] Kajian yang sama juga menunjukkan hubungkait antara skor keterbukaan data sesebuah negara dengan nisbah penerbitan dan pemetikannya. Semakin tinggi skor keterbukaan data sesebuah negara, maka semakin tinggi bilangan penerbitan akademiknya (lihat Rajah 4 di bawah).

Ini bertepatan dengan pengalaman ahli akademik di Malaysia dalam mengakses data terutamanya pada peringkat data yang lebih terperinci. Sebagai contoh, walaupun Jabatan Perangkaan mempunyai data tahap individu dalam Penyiasatan Pendapatan Isi Rumah, namun data tersebut tidak diterbitkan kepada awam yang akan membolehkan ahli-ahli akademik mengkaji angka-angka tersebut dengan lebih teliti lalu menerbitkan penemuan mereka. Kebimbangan tentang privasi data yang dikeluarkan dapat diatasi dengan mudah dengan menyembunyikan identiti individu data ini.

Dalam kes di mana sesetengah data boleh didedahkan kepada awam, data ini biasanya dijual dengan harga yang mahal. Sebaliknya, data tahap individu daripada banci sepuluh tahunan Amerika Syarikat dikeluarkan kepada orang awam dan merupakan alat yang sangat berguna bagi saintis sosial yang boleh digunakan dalam penulisan dan analisa akademik mereka.

Kebelakangan ini, terdapat beberapa usaha yang dilakukan bagi mempertingkatkan ekosistem data di Malaysia. Malaysia Digital Economy Corporation (MDEC) berada di barisan hadapan dalam memperjuangkan penggunaan ‘big data’ terutamanya di sektor swasta. Unit Pemodenan Tadbiran dan Perancangan Pengurusan Malaysia (MAMPU) sedang mempelopori inisiatif bagi mengumpulkan penerbitan data kerajaan secara berpusat di www.data.gov.my. Di acara Bank Dunia baru-baru ini, Rahman Dahlan, Menteri yang bertanggungjawab terhadap Unit Perancang Ekonomi. telah menyeru supaya data dikumpulkan di tahap yang lebih terperinci dan bersifat setempat termasuk mengikut kawasan Parlimen.

Kerajaan Pulau Pinang sedang menyumbang usahanya dengan mengeluarkan maklumat terperinci mengikut peringkat negeri di data.gov.my termasuk menyenaraikan kesemua 201 kedai nasi kandar di negeri tersebut![5] Penang GIS Cemter (PEGIS) juga ditubuhkan bagi memudahkan akses GIS dan pemetaan untuk pengguna-pengguna, termasuklah perniagaan yang mahu ‘tag’ lokasi mereka pada peta PEGIS serta penggemar sukan berbasikal yang mahu ‘tag’ laluan basikal kegemaran mereka[6].

Selain daripada isu pengaksesan data, Malaysia juga ketinggalan dari segi tenaga kerja iaitu jumlah pakar berpengetahuan yang dapat memahami dan menganalisis ‘big data’ dengan secukupnya. Analisa oleh Bank Dunia menunjukkan bahawa di Malaysia hanya 13.4% daripada tenaga kerja dalam bidang statistik berada di peringkat ‘pengurusan’ berbanding dengan 67.5% di negara-negara maju (lihat rajah di bawah).

Bagi membina ekosistem data yang lebih kondusif, kita bukan sahaja memerlukan data yang lebih. Kita juga memerlukan tenaga kerja yang mampu menggunakan data ini dengan sepenuhnya dan menggubal dasar-dasar yang lebih baik. Sebagai contoh, sepasukan saintis data, ahli akademik dan pekerja sosial boleh bekerjasama untuk menilai keberkesanan pembayaran BR1M sepanjang tempoh 5 tahun lepas dan bagaimana ia dapat ditambah baik. Pihak Berkuasa Tempatan boleh menggunakan data daripada WAZE untuk membaiki lubang jalan dalam tempoh yang lebih singkat[7].  Dengan itu, apabila ahli politik atau penggubal dasar bercakap mengena ‘big data’, tanyalah kepada beliau bagaimana data ini boleh dianalisa dan digunakan untuk menambah baik dasar-dasar awam.

Dr. Ong Kian Ming merupakan Pengurus Besar Penang Institute di KL. Beliau boleh dihubungi melalui im.ok.man@gmail.com

[1] http://documents.worldbank.org/curated/en/993771497248234713/Malaysia-economic-monitor-data-for-development

[2] http://www.theedgemarkets.com/article/agencies-be-compelled-share-data-after-statistics-law-review

[3] http://www.economist.com/news/international/21722163-experimental-iterative-data-driven-approach-gaining-ground-policymakers-around

[4] http://documents.worldbank.org/curated/en/886041494335634817/Open-data-differences-and-implications-across-countries

[5] http://www.data.gov.my/data/ms_MY/organization/penang-state-government

[6] http://pegis.penang.gov.my/story_map/sm_bicycletrails/

[7] https://selangorkini.my/en/2016/10/smart-road-maintenance-report-using-waze/

Open data and policy-making in Malaysia

(This article can also be read at the Penang Institute in KL Column in the Malaysian Insight, 26th June 2017)

EARLIER this month, at the launch of the June issue of the World Bank’s Malaysian Economic Monitor, country director for Southeast Asia Ulrich Zachau called for more data to be disclosed to be used for better policy-making. He gave the example of how GRAB, an e-hailing service provider, was sharing its data with the government in order to find ways to better manage traffic flows.

With the advent of big data coupled with behavioural economics, “nudge” units have been set up by governments around the world with the specific aim of using policy incentives to change behaviour and using data drive approaches to analyse the effectiveness of these policies. Cass Sunstein, co-author of the best-selling book “Nudge” was recruited by President Obama to run a nudge unit under his administration and is probably the best-known advocate of this policy approach.

While “Big data” is often used as a buzzword by policy makers and politicians, many do not know what big data is and how it can be utilised. In fact, many of these policy makers don’t realise that the data ecosystem in Malaysia, especially when it comes to data analytics, is very under-developed.

While the various government agencies do collect a lot of data and information, not all of it is published. A study by the World Bank shows Malaysia underperforming in relation to its GDP when it comes to our open data ranking. The same World Bank study also shows a correlation between a country’s open data score and its publication and citation ratios. The higher the open data score, the higher the number of academic publications (See Figure 4 below).

This corresponds to the experience which many academics in Malaysia have in terms of accessing data especially at the more granular level. For example, even though the Department of Statistics (DOS) has individual level data in its Household and Income Surveys, it does not release this information to the public so that academics can study the figures in more detail and publish their findings. Concerns about the privacy of individual level data being released can be easily overcome by anonymising the data.

Even in cases where some of this data can be released to the public, it is often costly to purchase. In contrast, the individualised data for the decennial census in the US is released publicly and is a very useful tool for social scientists to use in their academic writings and analysis.

There have been some recent steps to improve the data ecosystem in Malaysia. The Malaysia Digital Economy Corporation (MDEC) is on the vanguard in pushing for the use of big data especially in the private sector. The Malaysian Administrative Modernisation and Management Planning Unit (MAMPU) is spearheading an initiative to consolidate the publication of government data in one location (www.data.gov.my). At the recent World Bank Event, the Minister in charge of the Economic Planning Unit (EPU), Rahman Dahlan, has called for the collection of data at a more refined and localised level including by parliamentary district.

The Penang state government is doing its part by releasing detailed information at the state level in the data.gov.my including a list of all 201 nasi kandar outlets in the state! The Penang GIS center (PEGIS) was also established to make GIS and mapping more accessible to users including businesses who want to ‘tag’ their location on PEGIS maps and cycling enthusiasts who want to ‘tag’ their favourite cycling trails.

In addition to data accessibility, Malaysia is also behind the curve in terms of knowledge workers who can adequately understand and analyse big data. Analysis by the World Bank shows that only 13.4% of the statistical workforce is at the ‘managerial’ level in Malaysia compared to 67.5% in advanced economies (See graph below).

To build a more conducive data ecosystem, one not only needs more data but also more people who can put the data to good use and to make better policies. For example, a team of data scientists, academics and social workers can work together to evaluate the effectiveness of BR1M payments over the past five years and to see how it can be improved. The local government can make use of information provided by WAZE so that it can repair potholes in a more timely manner.

So the next time a politician or policy-maker talks about big data, ask him or her how this data can be analysed and used to improve public policies. – June 26, 2017.

* Dr Ong Kian Ming is the Member of Parliament for Serdang, Selangor and is also the General Manager of Penang Institute in Kuala Lumpur. He holds a PhD in Political Science from Duke University, an MPhil in Economics from the University of Cambridge and a BSc in Economics from the London School of Economics.

为何纳吉首相不挺身反对特朗普总统代表美国宣布退出巴黎协议?

(2017年6月3日)沙登区国会议员王建民博士的媒体声明

为何纳吉首相不挺身反对特朗普总统代表美国宣布退出巴黎协议?

在2017年6月1日,特朗普总统宣布美国将退出由195个国家签署的巴黎气候变迁协议。此宣布立即受到多个重申支持立场的国家领导人的非议。这包括德国总理梅克尔和法国总统马克龙开腔谴责美国的决定[1],而中国[2]和俄罗斯[3]也一再重申自己对巴黎协议的承诺。

我对自然资源和环境部长 旺朱乃迪的声明,表示“马来西亚对美国最新的宣布表示最深切的遗憾和表达深切的关心”,感到赞同。[4]

但迄今为止,我国纳吉首相仍表达沉默。马来西亚作为今年5月参加中国一带一路会议结束时所共同发表的联合声明的30个国家中之一,重申彼此对巴黎气候变迁协议的承诺。因此,身为我国最高领导人,也就是首相,必须对特朗普的宣布有所回应。

首相纳吉在这个课题上保持沉默,是否隐含着不敢冒犯特朗普总统,以便寄望美国司法部放弃对一马公司案件的调查和停止对刘特佐的追查呢?到底首相纳吉在这个课题上要保持多久的沉默,让我们尽情拭目以待吧。

王建民博士
沙登区国会议员

[1] https://www.nytimes.com/2017/06/02/world/europe/paris-agreement-merkel-trump-macron.html?_r=0

[2] https://www.nytimes.com/2017/06/01/world/europe/climate-paris-agreement-trump-china.html

[3] http://www.independent.co.uk/environment/russia-paris-agreement-climate-change-donald-trump-us-decision-global-warming-moscow-putin-a7766481.html

[4] https://www.themalaysianinsight.com/s/4203/