OKM

866 posts

马来西亚能继续维持东运会的巅峰表现吗?

马来西亚能继续维持东运会的巅峰表现吗?

截稿为止,马来西亚在第29届东运会的奖牌榜遥遥领先,共夺得140枚金牌,91枚银牌和84枚铜牌。我们的金牌数量是排名第二的泰国的两倍。同时,我们也刷新了当年在2001年东运会上所取得111枚金牌的纪录。

这是一个令人难以置信的成绩,我们应为这些运动员的努力而鼓掌。接下来,我们要思考的是这样的体育表现和未来发展是否具有可持续性?我们的运动员能否更上一层楼,在亚洲和国际水平上与其他人一较高下?

如今,体育更像是一个国家产业,而非像过去90年代般的业余项目。除了挖掘人才之外,整个体育产业还包括融资,培训和指导,食物营养料理和参加比赛等等。

公众也对政府,尤其是青年和体育部抱着巨大的期望,以便为我国未来的体育发展规划更好的蓝图。在像马来西亚这样的小国家,政府对体育运动的拨款和资助,尤其是在培育我们最有潜力的运动员方面,是至关重要的。

政府也在2015年推出了“Kita Juara”(我们是冠军)的计划。被挑选的运动员会获得更大的资源和机会在国际舞台上参赛。除了东运会,这将是我们培养更多全球体育冠军的长期计划之一。

但政府资源永远是有限的。即使是发展体育运动的英国体育部,尽管获得了高达3.47亿英镑的国家彩票收益,在评估了2020年东京奥运上不具赢得奖牌潜力的体育项目后,最终也被迫对如羽毛球,射箭,击剑和举重等体育运动作出大幅度的拨款削减

因此,中央和州级的各项体育协会扮演着非常重要的角色。大多数人并没意识到不知道它们所拥有的巨大权利。在某些方面,它们甚至比部长拥有更大的权力。例如,他们有权来挑选代表国家的运动员,并赞助各别的运动员来参加海外比赛,或安排国家级的教练来进行培训。

这些体育协会的主席通常都是由政治人物或商人所担任。作为商人的主席则有责任赞助该体育协会的运营经费,而政治人物则需通过自己的人脉来筹集必要的经费。东运会后,这些体育协会仍然免不了要继续为接下来的活动和运动员寻找足够的经费。

每项体育运动都获得不同程度的公众支持。除了国民热捧的足球和羽球运动,其余的体育协会在推广旗下的运动发展方面还仍需努力。

公众的支持水平多少会影响这些体育协会改善自己财务状况的能力。例如,尽管马来西亚的休闲跑步运动随着日益渐多的马拉松比赛已经越来越受欢迎,但马来西亚田径联合会就连一个活跃更新的面子书专页也没有 ,更不用说拥有运作正常的官方网站。

我们的田径队表现优于预期,在这一届东运会赢得8枚金牌,8枚银牌和9枚铜牌,包括历史性赢得男子组马拉松铜牌及刷新男子掷链球的东运会纪录。然而,这一切都没有被上传至国家田径队的面子书专页。根据我的观察,最近的一则消息还停留在2014年。理应是田径队的官方网站目前竟然成为一个介绍美食和旅游的部落格

同样的,马来西亚青年游泳协会(ASUM)也没有一个正式的面子书专页,而其官网站也还没有更新的内容,更别说分享我国游泳健将在东运会上杰出的表现和成绩。

在针对37个有派遣运动员到东运会参赛的马来西亚体育协会的简单调查中,我们发现仅有21协会拥有自己的面子书专页(facebook page或group),而且有许多页面都是不活跃的。其中,我们必须赞赏马来西亚溜冰协会(ISAM)和马来西亚篮球协会(MABA)的努力,因为它们都会在面子书专页上积极与民众互动,并时常展示旗下运动员的成绩。反之,具有讽刺意味的是,尽管马来西亚皇家马球协会(RMPA)拥有在社交媒体十分活跃的部长球员,但其面子书专页的互动似乎并没有特别引人入胜的。

虽然拥有一个活跃的面子书专页并不能保证其体育领域上的成绩,但这成了我们一个窥探这些体育协会如何与球迷和公众互动的指标。例如,如果企业家看到这些协会背后的公众参与度或粉丝支持程度不令人满意, 试问他们会多愿意提供赞助以示支持呢?因此,这些企业家往往会主动接触有相当公众号召力的个人运动员,而非赞助这些运动员所属的国家体育协会。

缺乏积极有效的社交媒体曝光也意味着这些体育协会并没有通过提供比赛信息和在宣传该领域的运动员以便进一步地扩大自己的粉丝群。再来,回到我比较熟悉的田径运动,国内首屈一指的马来西亚田径比赛在东运会之前几乎在没有任何宣传的情况下举办。

与马来西亚田径公开赛相比,我们更常在社交媒体上接触到广受欢迎的的马拉松竞跑的消息。尽管马来西亚的田径运动与主流的足球和羽毛球并不能相提并论,但一旦政府没有完成好推广各自体育项目,我国运动员日后将面临更严峻的挑战。中央政府得到的支持和资源越来越少,意味着我们缺乏资源来雇用优秀的教练,并将派遣我国有潜能的运动员到海外进行培训和参赛。

在东运会的热潮冷却,我们也渐渐不关注非主流体育项目后,我国运动员能否在2018年雅加达的亚运会上更上一层楼呢?我国体育协会能否在促进体育运动方面发挥更积极的作用和争取更多的公众支持?

就让我们拭目以待吧。尽管如何,我仍会出席和欣赏东运会的闭幕仪式和加入武吉加里尔国家体育场欢呼的人群,携手欢庆马来西亚骄人的成绩!

Memastikan prestasi Sukan SEA kita kekal mampan

(Artikel ini juga boleh dibaca di ruang Institut Pulau Pinang di KL dalam Malaysian Insight, 2hb Sept 2017)

Ketika saya menulis artikel ini, Malaysia telah pun mendahului rekod pungutan pingat Sukan SEA ke-29 dengan meraih 140 emas, 91 perak dan 84 gangsa. Jumlah pingat emas kita adalah 2 kali ganda jumlah pingat emas Thailand, yang berada di tempat kedua. Kita turut berjaya memecahkan rekod Sukan SEA 2001 di mana kita telah meraih sebanyak 111 pingat emas.

Ini merupakan pencapaian yang menakjubkan dan usaha gigih atlet-atlet kita harus disanjung tinggi. Namun adakah pencapaian ini sesuatu yang mampan? Adakah atlet kita mampu melangkah lebih jauh dan bersaing di peringkat Asian dan, untuk sesetengah mereka, di peringkat antarabangsa juga?

Kini, sukan telah menjadi sebuah industri berbanding sebelum tahun 1990an di mana ianya kelihatan lebih bersifat amatur (kurang mahir atau profesional). Di samping mengenal pasti bakat, bidang sukan kini melibatkan pelbagai aspek lain seperti pembiayaan, latihan dan bimbingan, nutrisi dan pertandingan, dan banyak lagi.

Masyarakat sememangnya menaruh harapan kepada kerajaan, khasnya Kementerian Belia dan Sukan, untuk memacu pembangunan sukan negara ke arah yang sepatutnya. Bagi negara kecil seperti Malaysia, pembiayaan kerajaan bagi sukan adalah perlu terutamanya apabila ia melibatkan sokongan untuk atlet yang berpotensi besar.

Dengan berbekalkan objektif tersebut, program Kita Juara telah dilancarkan pada 2015. Atlet-atlet terpilih diberi sumber dan lebih banyak peluang untuk bertanding di peringkat antarabangsa. Ini merupakan sebahagian dari proses jangka masa panjang untuk melahirkan juara dunia lebih dari sekadar untuk Sukan SEA.

Namun, dana kerajaan adalah terhad. Malahan UK Sport, iaitu organisasi kerajaan UK yang bertujuan memandu pembangunan sukan, terpaksa membuat potongan besar terhadap perbelanjaan bagi sukan seperti badminton, memanah, lawan pedang dan angkat berat kerana kekurangan potensi untuk memenangi pingat pada Olimpik Tokyo 2020, walaupun organisasi ini menerima sejumlah £347 juta daripada hasil National Lottery.

Di sinilah peranan penting perlu dimainkan oleh persatuan-persatuan sukan di peringkat persekutuan mahupun peringkat negeri. Kebanyakan orang tidak sedar akan kuasa besar yang dipegang persatuan-persatuan ini. Dalam hal tertentu, mereka lebih berkuasa daripada menteri. Contohnya, mereka ada kuasa untuk memilih atlet yang akan mewakili negara, serta memberi dana kepada atlet terpilih untuk ke pertandingan luar negara dan dilatih oleh jurulatih kebangsaan.  

Presiden persatuan sukan biasanya merupakan ahli politik dan / atau ahli perniagaan. Presiden yang juga merupakan ahli perniagaan biasanya diharapkan untuk membiayai sebahagian kos operasi pengendalian persatuan, manakala ahli politik pula diharapkan untuk mengumpul dana yang perlu melalui hubungan mereka. Selepas Sukan SEA, persatuan-persatuan sukan ini masih perlu mencari dana untuk membiayai aktiviti-aktiviti dan membangunkan atlet-atlet mereka.

Setiap sukan menerima tahap sokongan yang berbeza dari masyarakat. Selain dari persatuan bola sepak dan badminton yang sudah pun menerima sambutan meluas dari masyarakat, persatuan sukan lain boleh lebih melakukan pelbagai usaha untuk mempromosikan sukan masing-masing.

Tahap sokongan orang ramai terhadap sukan sebenarnya mempengaruhi keupayaan persatuan sukan ini untuk menambah baik kedudukan kewangan mereka. Sebagai contoh, walaupun larian untuk rekreasi kini menjadi makin popular di Malaysia yang boleh dilihat melalui pertumbuhan pesat acara larian di seluruh negara, persatuan yang bertanggungjawab untuk bidang olahraga iaitu Persekutuan Olahraga Malaysia (MAF) tidak mempunyai laman Facebook yang dikemaskini, apatah lagi laman web yang berfungsi.

Pasukan balapan kita mempamerkan prestasi yang lebih bagus dari jangkaan dengan memenangi 8 emas, 8 perak dan 9 gangsa, termasuklah pingat gangsa bersejarah dalam acara Marathon Lelaki dan rekod Sukan SEA dalam lontar peluru. Namun tiada satu daripada pencapaian ini didokumentasikan dalam laman Facebook MAF, di mana kemaskini terbaru adalah dari tahun 2014. Laman web MAF yang sedia ada merupakan sebuah blog mengenai makanan dan pelancongan.

Begitu juga dengan Persatuan Renang Amatur Malaysia (ASUM) yang tiada laman Facebook, malahan laman webnya tidak mempamerkan pencapaian perenang kita dalam Sukan SEA.

Dalam satu soal selidik ringkas terhadap 37 persatuan sukan yang menghantar atlet ke Sukan SEA, hanya terdapat 21 laman Facebook yang wujud (sama ada berbentuk page atau group) dan tidak semua daripada laman ini berstatus aktif. Pujian perlu diberikan kepada Persatuan Luncur Ais Malaysia (ISAM) dan Persatuan Bola Keranjang Malaysia (MABA) kerana aktif di Facebook dan memaparkan pencapaian atlet mereka. Ironiknya, walaupun Persatuan Polo DiRaja Malaysia (RMPA) mempunyai seorang pemain yang aktif dalam media sosial, namun laman Facebook persatuan tersebut seperti kurang menyerlah.

Walaupun laman Facebook yang aktif tidak menjanjikan kejayaan sukan, namun ia merupakan petunjuk sejauh mana hubungan antara persatuan sukan tersebut dengan peminat-peminat mereka serta masyarakat. Bagaimana sebuah badan korporat mahu menaja sukan tersebut jika dilihat amat sedikit peminat dan hubungan yang dibina dengan orang awam? Dalam hal ini, adalah lebih berbaloi jika penaja korporat ini menghubungi atlet individu yang sudah pun menjadi tokoh awam berbanding menaja persatuan sukan yang dianggotai atlet tersebut. 

Kekurangan aktiviti media sosial bermakna bahawa persatuan-persatuan ini kurang berusaha untuk mengembangkan kelompok penyokong melalui cara menyebarkan maklumat mengenai pertandingan tempatan dan menyoroti profil atlet-atlet. Sekali lagi, berbalik kepada sukan olahraga yang lebih saya kenali, dilihat bahawa agak kurang publisiti dilakukan untuk Olahraga Terbuka Malaysia yang berlangsung sebelum Sukan SEA walaupun ia merupakan pertandingan utama bagi kategori balapan di negara ini.

Nampaknya, lebih banyak maklumat yang dihebahkan di sosial media berkenaan acara larian yang disertai ramai, berbanding Malaysian Open bagi acara balapan. Walau pun acara balapan tidak sepopular sukan teras lain seperti badminton dan bola di Malaysia, hakikat bahawa persatuan yang bertanggungjawab dalam mempromosikan sukan itu nampaknya tidak melakukan tugasnya hanya akan menambah cabaran kepada atlet kita. Semakin kurang dana dan sokongan untuk persatuan, maka semakin kurang sumber untuk menggaji jurulatih-jurulatih yang bagus dan menghantar atlet-atlet yang berpotensi untuk berlatih dan menyertai pertandingan di luar negara.

Selepas gembar gembur Sukan SEA, apabila sukan bukan teras tidak lagi menerima tumpuan ramai, dapatkah atlet-atlet kita mengambil langkah seterusnya untuk bertanding dalam Sukan Asia 2018 di Jakarta? Mampukah persatuan sukan menjadi lebih aktif dalam mempromosikan sukan dan mendapat lebih banyak perhatian dari masyarakat?

Mari kita tunggu dan lihat. Pada masa yang sama, saya akan turut serta menjadi sebahagian rakyat yang bersorak di Stadium Nasional Bukit Jalil semasa majlis penutupan Sukan SEA demi meraikan pencapaian Malaysia!

Dr Ong Kian Ming adalah Ahli Parlimen Serdang, Selangor dan juga Pengurus Besar Institut Pulau Pinang di Kuala Lumpur. Beliau memegang ijazah PhD dalam bidang Sains Politik dari Duke University, MPhil dalam Ekonomi dari University of Cambridge dan BSc dalam Ekonomi dari London School of Economics.

 

Sustaining Malaysia’s SEA Games performance

(This article can also be read at the Penang Institute in KL Column in the Malaysian Insight, 2nd Sept 2017)

AT the time of writing, Malaysia was leading the 29th SEA Games medal standings with 140 gold, 91 silver and 84 bronze. We have twice as many gold medals as second-placed Thailand. We demolished our previous record of 111 gold medals, achieved during our last hosting of the SEA Games in 2001.

This is an incredible performance and our athletes should be applauded for their efforts. But is this sporting achievement sustainable? Can our athletes go further and compete at the Asian and for some, the international level?

These days, sports is more an industry instead of the supposedly amateur undertaking it was pre-1990s. Beyond talent identification, there is now a whole other universe that includes financing, training and coaching, nutrition and competitions, just to name a few.

The public obviously looks to the government, specifically the Ministry of Youth and Sports, to chart the course for sports development in the country. In a small country like Malaysia, government funding for sports is essential especially when it comes to supporting our athletes with the greatest potential.

The ‘Kita Juara’ (We are Champions) programme was launched in 2015 with this specific purpose in mind. Chosen athletes are given resources and greater opportunities to compete at the international level. This was part of a long-term process to produce global champions beyond just the SEA Games.

But government resources are limited. Even UK Sport, the UK government’s organisation for directing sports development, was forced to make serious funding cuts for sports such as badminton, archery, fencing and weightlifting because of the lack of potential to win medals in the 2020 Tokyo Olympics, despite receiving a massive £347 million from National Lottery proceeds.

This is where the various sports associations at the federal and state levels have an important role to play. Most people are not aware of the tremendous power wielded by these sports associations. In certain respects, they wield more power than the minister. For example, they hold the power to select those athletes who will represent the country, as well as providing the funding for selected athletes to compete in overseas competitions and be trained by national coaches.

The presidents of these sports associations are usually politicians and/or businessmen. Presidents who are businessmen are expected to fund some of the operational costs of running the sports associations while politicians are expected to raise the necessary financing through their connections. Post-SEA Games, these sports associations still have to find the money to fund their activities and to develop their athletes.

Every sport has different levels of public support. Apart from the football and perhaps badminton associations, whose sports already enjoy great public attention, the rest of the sports associations could do more to promote their own sport.

The level of public support affects the ability of these sports associations to improve their financial positions. For example, even though recreational running has become tremendously popular in Malaysia, as evidenced by the proliferation in the number of races around the country, the association in charge of athletics, the Malaysian Athletics Federation (MAF), does not have an updated Facebook page, let alone a functioning website.

Our track and field team performed better than expected by winning 8 golds, 8 silvers and 9 bronzes including a historic bronze in the men’s marathon and a SEA games record in the men’s hammer throw. Yet none of this was documented in the MAF’s Facebook page, where the most recent entry was in 2014. The supposed MAF website is actually a food and travel blog.

Likewise, the Amateur Swimming Union of Malaysia (ASUM) does not have a Facebook page and its website has not been updated with the SEA Games performance results of our swimmers.

In a brief survey of 37 Malaysian sports associations which sent athletes to the SEA Games, only 21 have a Facebook presence (either a page or a group) and not all of these pages are active. Credit must be given to the Ice Skating Association of Malaysia (ISAM) and the Malaysia Basketball Association (MABA) for their active Facebook engagement and in showcasing the achievements of their athletes. Ironically, despite having a very social media savvy player within its midst, the FB page for the Royal Malaysian Polo Association (RMPA) does not seem particularly engaging or engaged.

Although having an active FB page is no guarantee of sporting success, it is an indicator of how engaged these sports associations are with their fans and the larger public. How likely, for example, are corporate sponsors willing to support these sports associations if they can see that there is very little public engagement or fan support behind these associations? It would be far more worthwhile for these corporate sponsors to approach individual athletes who are already public figures, rather than to support the associations which these individuals belong to.

The lack of an active social media presence also means that these sports associations are not doing much to grow their fan base by giving information on local competitions and profiling athletes within the sport. Again, going back to athletics, which I am more familiar with, there was hardly any publicity for the Malaysia Athletics Open, which took place just before the SEA Games, and is the premier track and field competition in the country.

There was probably more information circulating on  social media about  running events with mass participation, compared to the Malaysian Open for track and field. While track and field will never be in the same league as football or badminton as a mainstream sport in Malaysia, the fact that the federation in charge of promoting the sport does not seem to be doing its job only adds to the challenges faced by our athletes. Less money and support for the federation means less resources to hire good coaches and send our promising athletes overseas for training and competitions.

After the SEA Games hype, when the spotlight is no longer on non-mainstream sports, can our athletes take the next step to compete at the Asian Games in 2018 in Jakarta? Can our sports associations play a more active role in promoting their sports and garner more public support?

Let’s wait and see. In the meantime, I will be part of the cheering crowd at the Bukit Jalil National Stadium to enjoy the closing ceremony for this Sea Games and to celebrate Malaysia’s achievement!

Dr Ong Kian Ming is the Member of Parliament for Serdang, Selangor and is also the General Manager of Penang Institute in Kuala Lumpur. He holds a PhD in Political Science from Duke University, an MPhil in Economics from the University of Cambridge and a BSc in Economics from the London School of Economics.